236.Çünki düşmənlərim bütün gün məni lənətləyirlər

Eşidilmişdir 17 sentyabr 1942-ci il

“Çünki Sənin Məbədin üçün qısqanclıq məni yeyir”, “çünki düşmənlərim bütün günü məni lənətləyirlər”. Lənət və söyüşün forması bir neçə növdə təzahür edir.

İş zamanı, o ehkamı yerinə yetirmək üçün hər hansı bir əməl etdikdə, bədən ona deyir: “Bundan sənə nə olacaq? Bundan sənə hansı fayda çıxacaq?” Buna görə də, hətta o özünü məcbur edib bunu etsə də, yenə də bu ehkam onun üçün boyunduruq və yük kimidir. Və burada sual yaranır: əgər o, həqiqətən də Padşahın ehkamını yerinə yetirir və Padşaha xidmət edirsə, o sevinclə olmalı idi — çünki Padşaha xidmət edən üçün sevincli olmaq təbiidir — burada isə əksinədir. Belə çıxır ki, o burada lənət və söyüş xüsusiyyətini hiss edir. Bu məcburiyyət sübut edir ki, o Padşaha xidmət etdiyinə inanmır və bundan böyük lənət yoxdur.

Və ya o görür ki, bütün gün Yaradanla qovuşmuş deyil, çünki bunu real bir şey kimi hiss etmir, boş bir şeyə isə qovuşmaq mümkün deyil. Buna görə də o, Yaradan haqqında düşüncədən yayınır (halbuki həzz ehtiva edən real bir şeyi unutmaq əksinə çətindir. Əgər ondan yayınmaq istəsə, onu düşüncələrindən uzaqlaşdırmaq üçün xüsusi səy göstərməlidir). Buna görə də: “Çünki düşmənlərim bütün günü məni lənətləyirlər”.

Bu hər bir insanla baş verir, fərq yalnız hissiyyatda olur. Lakin insan bunu hiss etməsə belə — bu, vəziyyəti olduğu kimi görməyə imkan verən diqqətin çatışmazlığından irəli gəlir. Bu, cibində deşik olan bir insana bənzəyir: pul o deşikdən çölə düşür və o bütün pullarını itirir. Onun cibində deşik olduğunu bilib-bilməməsi fərq etmir. Fərq yalnız ondadır ki, əgər o deşiyi bildiyini bilirsə, onu düzəldə bilər. Lakin pulun itməsi faktına gəldikdə, heç bir fərq yoxdur. Buna görə də o, “düşmənlərim” adlanan bədənin Yaradanı lənətlədiyini hiss etdikdə belə deyirdi: “Çünki Sənin Məbədin üçün qısqanclıq məni yeyir”, yəni o bunu islah etmək istəyir.