211. Padşahın qarşısında duran kimi

Eşidilmişdir — 28 avqust 1938-ci il¹

“İnsan öz evində oturarkən, Padşahın qarşısında duran kimi deyil”².

Yəni inam elə bir səviyyədə olmalıdır ki, insan bütün gün ərzində özünü Padşahın qarşısında dayanmış kimi hiss etsin. O zaman, şübhəsiz ki, onda sevgi və qorxu kamil şəkildə olacaq.

Və ta ki, insan bu cür inamın xüsusiyyətinə çatmasın, o, rahatlanmamalı və özünü sakitləşdirməməlidir. Çünki “bu, bizim həyatımız və uzunömürlüyümüzdür”³ və o, bu dünyada heç bir əvəz qəbul etmək istəməz.

İnam çatışmazlığı insanın orqanlarına hopmalıdır — elə bir dərəcəyə qədər ki, vərdiş ikinci təbiətə çevrilsin, bu ölçüdə ki, “Onu xatırladığımda, O mənə yatmağa imkan vermir”⁴.

Lakin bütün maddi işlər bu xisaronu (çatışmazlıq hissini) söndürür. Yəni insanın zövq aldığı hər şey — bu zövq xisaronu və ağrını aradan qaldırır.

Buna görə insan heç bir təsəlli istəməməlidir. O, aldığı bütün maddi şeylərdə diqqətli olmalıdır ki, onlar onun xisaronunu ləğv etməsin. Bu isə belə əldə olunur: insan peşman olur ki, bu zövq səbəbilə müqəddəsliyin kelimlərinin qığılcımlarından və qüvvələrindən — yəni ruhani xisaronlardan — məhrum qalacaq.

Və bu peşmanlıq sayəsində o, özünü müqəddəs kelimləri itirməkdən qoruya bilər.