233.Bağışlama, üzr və kəffarə haqqında

Eşidilmişdir

“Bağışlama” (‘mexila’) “xeyirə doğru şirinləşdirir” (‘maxli’) sözlərindən gəlir. Yəni məhz sevgidən qayıdış sayəsində, günahlar onun üçün sanki savablara çevrildikdə belə çıxır ki, o günahları “xeyirə doğru şirinləşdirir”, yəni onları savablara çevirir.

“Üzr” (‘slixa’) “göndərəcək” (‘ve-şilax’) sözündəndir (“samex” – “s” və “şin” – “ş” bir-birini əvəz edir). Yəni o günahları özündən uzaqlaşdırır və deyir ki, bu gündən etibarən yalnız savablar edəcək. Bu isə qorxudan qayıdış sayılır, o zaman günahlar onun üçün sanki səhvlərə çevrilir.

“Kəffarə” (‘kapara’) “qurbangahı kəffarə edəcək” sözlərindən, həmçinin “O istəyir ki, bu adamla əllərini silsin” sözlərindən gəlir. Buna görə də insan özünün murdar olduğunu bildikdə, onun Padşahın sarayına daxil olmağa cəsarəti və həyası olmur. Buna görə də insan öz pis əməllərini gördükdə və xatırladıqda çətinlik çəkir, çünki onlar Padşahın iradəsinə ziddir — məhz bu vaxt Tövrat və ehkamlarla məşğul olmaq lazımdır. Xüsusilə də Padşahdan xahiş etməlidir ki, onunla qovuşub birləşmək istəyir.

Buna görə kəffarə lazımdır. Yəni o öz bədbəxt vəziyyətini görməsin, nə qədər aşağı vəziyyətdə olduğunu xatırlamasın ki, Tövrat və işlə məşğul ola bildiyinə görə sevinc ala bilsin. Və onda sevinc olduqda Padşahla birləşməyi xahiş etmək imkanı olacaq. Çünki “Şxina yalnız sevinc olan yerdə olur”. Buna görə də əvvəlcə kəffarə lazımdır. Sonra qorxudan qayıdış etdikdə “üzr” xüsusiyyətinə layiq olurlar. Sonra isə sevgidən qayıdış etdikdə “bağışlama” xüsusiyyətinə layiq olurlar.

İnanmaq lazımdır ki, dünyamızda baş verən hər şey İdarə altında baş verir. Və — bunu demək belə qorxuludur — heç bir təsadüf yoxdur. Həmçinin bilmək lazımdır ki, “cəzalar bölməsi”ndə yazılanların hamısı — yəni lənətlər — “əgər qulaq asmasanız...” sözlərində ifadə olunan dəhşətli iztirablardır. Bu isə çoxlarının düşündüyü kimi deyil — bəziləri deyir ki, bunlar lənət deyil, xeyir-dualardır və sözlərinə sübut kimi Kozniç maqidinin həmişə “cəzalar bölməsi” zamanı Tövrata qalxdığını göstərirlər. Buna o (Baal Sulam) deyir ki, bunlar həqiqi lənətlər və bəlalardır. Və biz özümüz də görürük ki, lənətlər reallıqda mövcuddur. Başqa sözlə, bu dünyada dözülməsi mümkün olmayan dəhşətli iztirabların dadını hiss edirik. Lakin inanmalıyıq ki, bütün bu iztirabları İdarə ilə bağlamaq lazımdır, çünki hər şeyi O yaradır. Axı müəllimimiz Musa bu lənətləri götürüb Yaradanla birləşdirdi və buna “böyük qorxu ilə” deyilir. İnsan buna inandıqda “hökm var və Hakim var” prinsipinə də inanır. Buna görə də maqid “cəzalar bölməsi” zamanı Tövrata qalxırdı, çünki yalnız o lənətləri və iztirabları Yaradanla birləşdirə bilirdi, çünki o “hökm var və Hakim var” prinsipinə inanırdı. Bunun sayəsində bütün bu lənətlərdən həqiqi xeyir-dualar doğurdu, çünki “Elohim elə etdi ki, Ondan qorxsunlar”.

Bunun mənası “zərbənin özündən sarğı sağaldır” sözlərindədir. Yəni günahkarların büdrədiyi yerdə, eyni yerdən salehlər keçirlər. Çünki onlar dayaq olmayan yerə gəldikdə, həmin yerdə Sitra Axra yapışa bilər. O zaman günahkarlar orada büdrəyirlər. Bilikdən yuxarı gedə bilməyən günahkar yıxılır. Çünki onun heç bir dayağı yoxdur. O zaman o göy ilə yer arasında qalır, çünki bunlar yalnız bilik daxilində hərəkət edə bilən günahkarlardır; buna “pis göz”, “təkəbbür”, “təkəbbürlü baxış” deyilir.

Salehlər isə “gözüm ucalmadı və qəlbim təkəbbürlənmədi” xüsusiyyətinə aid olduqları üçün oradan keçirlər. Beləliklə, bundan xeyir-dualar yaranır. Yəni insan bütün iztirabları İdarə ilə birləşdirib hər şeyi bilikdən yuxarı qəbul etdikdə, onda xeyir-duaları qəbul edə biləcək kelim yaranır.