Günahlar savab olur

“Günahlar savab olur” anlayışını belə başa düşmək olar: insanın daxilində bir sual yarandıqda – bu, şübhəsiz ki, böyük bir günahdır, çünki bu sual onu, Allah eləməsin, “keçmiş yaxşı əməllərinə görə peşman olmaq” adlanan klipaya salıb apara bilər.

Əgər insan qorxu ilə dönüş edərsə, yəni bu düşüncədən təsirlənmədən möhkəmlənərsə, o zaman “onlar onun üçün səhv kimi sayılır”, yəni onda günah yoxdur, bu sadəcə bilmədən edilən bir səhvdir. Başqa sözlə, daha yaxşı olardı ki, onda heç bir yad fikir yaranmasın, lakin artıq bu fikir meydana çıxdığına görə, onun başqa çıxış yolu yoxdur, ancaq yuxarı Malxutun yükünü qəbul etməkdə möhkəmlənmək.

Sevgi ilə dönüş də vardır – bu zaman o, inam yükünü yenidən qəbul edir, çünki bu işi sevgidən ötrü görür. Başqa sözlə, o, sevinir ki, Yaradan ona bu yad fikri göndərdi, bunun vasitəsilə o, bu ehkamı yerinə yetirə bildi.

Bu, fitilə bağlı alov kimidir – yad fikir “fitil” (ptil) xüsusiyyəti adlanır, hansı ki, onun işinə qüsur (psul) salmaq istəyir.

Başqa sözlə, yad fikir ona başa salır ki, ağıl və bilik baxımından onun Yaradanın işində etməyə heç nəyi yoxdur. Və nə zaman ki, o yad fikri qəbul edir və deyir ki, o, heç bir izah vermək istəmir, çünki ağılın dediyi hər şey doğrudur, ancaq o, biliyin fövqündə olan inam yolu ilə gedir.

Belə çıxır ki, inam alovu yad fikir fitili ilə bağlıdır. Və bu o deməkdir ki, yalnız indi o, inam ehkamını olduğu kimi yerinə yetirə bilər. Deməli, suallar onun üçün savaba çevrilir, çünki əks halda, o, inamla bağlı heç bir savaba çata bilməzdi.

Bu, “əziyyətlərə sevinənlər” adlanır. Baxmayaraq ki, o, yad fikrin verdiyi əzabdan əziyyət çəkir və bu fikir onu Yaradanın işini təhqir etməyə, ona böhtan atmağa və onu pisləməyə məcbur edir, o, buna sevinir, çünki yalnız indi, bu anda o, biliyin fövqündə olan inamı qoruyub saxlaya bilər. Və bu, “ehkam sevinci” adlanır.

“Əlləri dua və yalvarışsız qaldırmaq olmaz.” Həmçinin başa düşmək lazımdır ki, “günahlar kimə açıqlanır” nə deməkdir. Çünki “moxa” (ağıl) xüsusiyyətinin təhlilində əvvəlcə görmək lazımdır ki, o, döyüşə hazırdır, yəni bu döyüş üçün hazır silahı olsun – belə ki, o, döyüşdə qalib gələ bilsin. Əgər o buna hazır deyilsə, onda ona heç bir təhlil – günahın açıqlanması – etmək olmaz.

Başqa sözlə, bu zaman aşkara çıxar ki, o, ağıl xüsusiyyətini qəbul etməyə hazır deyil. Axı, insan əvvəlcədən özünü hazırlamalıdır, çünki əgər bədən ağıl xüsusiyyətini qəbul etmək istəmirsə, onda o, dərhal dua vasitəsilə bu xüsusiyyəti çəksin ki, Yaradan ona kömək etsin və o, yuxarı Malxutun yükünü qəbul edə bilsin.

Bu, belə adlanır: “Əlləri qaldırmaq olmaz.” Əllər “nail olmaq və qəbul etmək” xüsusiyyətini bildirir. Əlləri qaldırmaq – bu, özünü, həm ağıl, həm də qəlb səviyyəsində, alıcı olmamaq üçün yuxarıya uzatmaq deməkdir, dua olmadan – belə ki, Sitra Axra ona yapışmasın. Amma o görərsə ki, bu yolla gedə bilmir, qoy dua etsin.

Yəni əgər o, səylə öhdəsindən gələ bilmirsə, qoy dua ilə öhdəsindən gəlsin. Ancaq əgər dua etməyə də hazır deyilsə, onda ona heç bir təhlil aparmaq olmaz.