Over het belang van vrienden

Artikel nr. 17, deel 1, 1984

Over het belang van vrienden in de gemeenschap en hoe ze te waarderen, dat wil zeggen met welk belang ieder zijn vriend moet beschouwen. Het gezond verstand zegt dat als iemand zijn vriend als minderwaardig beschouwt, hij hem zal willen leren zich deugdzamer te gedragen dan hij zelf doet. Daarom kan hij niet zijn vriend zijn; hij kan de vriend als een leerling beschouwen, maar niet als een vriend.

En als iemand zijn vriend als hoger beschouwt dan zichzelf, en ziet dat hij goede eigenschappen van hem kan overnemen, dan kan hij zijn Rav zijn, maar niet zijn vriend.

Dit betekent dat juist wanneer men zijn vriend als gelijkwaardig beschouwt, men de ander als vriend kan accepteren en zich met hem kan verbinden. Dit is zo omdat “vriend” betekent dat beide partijen zich in dezelfde toestand bevinden. Dit is wat het gezond verstand dicteert. Met andere woorden, ze hebben dezelfde opvattingen en besluiten daarom zich te verbinden. Vervolgens handelen beiden in het belang van het doel dat ze beiden willen bereiken.

Het is als twee gelijkgestemde vrienden die samen zaken doen om winst te maken. In die situatie voelen zij dat zij gelijke bevoegdheden hebben. Maar als een van hen vindt dat hij competenter is dan de ander, zal hij hem niet als een gelijkwaardige partner willen accepteren. In plaats daarvan zouden zij een proportioneel partnerschap aangaan op basis van de kracht en kwaliteiten die de een boven de ander heeft. In die situatie is het partnerschap een partnerschap van drieëndertig of vijfentwintig procent, en kan niet worden gezegd dat ze gelijk zijn in het bedrijf.

Maar met liefde tussen vrienden, wanneer vrienden zich verbinden om eenheid onder elkaar te creëren, betekent dit expliciet dat ze gelijk zijn. Dit wordt ‘eenheid’ genoemd. Als ze bijvoorbeeld samen zaken doen en zeggen dat de winst niet gelijk verdeeld zal worden, is dit dan ‘eenheid’? Het is duidelijk dat een bedrijf gebaseerd op liefde tussen vrienden een bedrijf moet zijn waarin alle winst en bezittingen die de liefde tussen vrienden oplevert, gelijkelijk door hen worden beheerd. Ze mogen niets voor elkaar verbergen of achterhouden, maar alles moet met liefde, vriendschap, waarachtigheid en vrede gebeuren.

Maar in het essay “Een toespraak voor de voltooiing van de Zohar” staat geschreven: "De maatstaf voor grootheid is tweeledig: 1) altijd luisteren naar en de waardering van de gemeenschap ontvangen, in overeenstemming met hun grootheid; 2) de omgeving moet groot zijn, zoals geschreven staat: 'In de veelheid van mensen is de glorie van de koning.

Om aan de eerste voorwaarde te voldoen, moet elke student het gevoel hebben dat hij de kleinste is onder alle vrienden, en dan zal hij in staat zijn om de waardering voor de grootheid van iedereen te ontvangen. Dit is zo omdat de grotere niet kan ontvangen van de kleinere, laat staan onder de indruk kan zijn van zijn woorden. Alleen de lagere is onder de indruk van de waardering van de grotere.

En voor de tweede voorwaarde moet elke student de verdienste van elke vriend prijzen alsof hij de grootste van zijn generatie is. Dan zal de omgeving hem beïnvloeden zoals een grote omgeving dat hoort te doen, want kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit.

Hieruit volgt dat vrienden elkaar helpen op het gebied van liefde, wat betekent dat het voldoende is dat iedereen zijn vriend als zijn gelijke beschouwt. Maar omdat iedereen van zijn vrienden moet leren, is er de kwestie van Rav en discipel. Om deze reden moet hij zijn vriend als groter dan zichzelf beschouwen.

Maar hoe kan iemand zijn vriend als groter beschouwen dan zichzelf als hij ziet dat zijn eigen verdiensten groter zijn dan die van zijn vriend, dat hij meer talent heeft en betere natuurlijke kwaliteiten? Er zijn twee manieren om dit te begrijpen:

1. Hij gaat uit van geloof boven rede: als hij hem eenmaal als vriend heeft gekozen, waardeert hij hem boven rede.

2. Dit is natuurlijker – binnen de grenzen van het redelijke. Als hij heeft besloten de ander als vriend te accepteren en aan zichzelf werkt om van hem te houden, dan is het natuurlijk dat hij met liefde alleen goede dingen ziet. En zelfs als er slechte dingen in zijn vriend zijn, kan hij die niet zien, zoals geschreven staat: “Liefde bedekt alle misdaden.”

We kunnen zien dat iemand fouten ziet in de kinderen van zijn buurman, maar niet in die van zichzelf.

En wanneer iemand iets negatiefs over zijn kinderen zegt, verzet hij zich onmiddellijk tegen zijn vriend en begint hij de verdiensten van zijn kinderen op te sommen.

En de vraag is: wat is de waarheid? Zijn kinderen hebben immers verdiensten, en daarom is hij boos wanneer anderen over zijn kinderen spreken. Het zit zo, zoals ik het van mijn vader heb gehoord: Ieder mens heeft inderdaad voor- en nadelen. En zowel de buurman als de vader spreken de waarheid. Maar de buurman behandelt de kinderen van de ander niet als een vader zijn kinderen, omdat hij niet dezelfde liefde voor de kinderen heeft als de vader.

Als hij naar de kinderen van de ander kijkt, ziet hij dus alleen de fouten van de kinderen, omdat dat hem meer plezier geeft. Hij kan namelijk laten zien dat hij deugdachtiger is dan de ander, omdat zijn eigen kinderen beter zijn. Om die reden ziet hij alleen de fouten van de ander. Wat hij ziet is waar, maar hij ziet alleen dingen die hij leuk vindt.

Maar ook de vader ziet alleen de waarheid, behalve dat hij alleen de goede dingen van zijn kinderen ziet. Hij ziet de fouten van zijn kinderen niet, omdat dat hem geen plezier geeft. Daarom zegt hij de waarheid over wat hij in zijn kinderen ziet. En omdat hij alleen de dingen ziet die hem kunnen behagen, ziet hij alleen de deugden.

Het blijkt dat als iemand van zijn vrienden houdt, de regel in de liefde is dat je de verdiensten van je vrienden wilt zien en niet hun fouten. Als iemand dus een fout in zijn vriend ziet, is dat geen teken dat zijn vriend een fout heeft, maar dat hij zelf een fout heeft, wat betekent dat hij, omdat zijn liefde voor zijn vrienden gebrekkig is, fouten in zijn vriend ziet.

Daarom moet hij nu niet zorgen voor de correctie van zijn vriend. Hij moet zelf gecorrigeerd worden. Uit het bovenstaande volgt dat hij niet moet zorgen voor de correctie van de fouten van zijn vriend, die hij in zijn vriend ziet, maar dat hij zelf de fout moet corrigeren die hij heeft gemaakt in de liefde voor vrienden. En wanneer hij zichzelf corrigeert, zal hij alleen de verdiensten van zijn vriend zien en niet zijn fouten.