<- Βιβλιοθήκη Kabbalah
Συνέχεια ανάγνωσης ->

Καιρός να Πράξουμε,

Ραβ Γιεχούντα Ασλαγκ, Μπαάλ Χα Συλάμ

Για πολύ καιρό τώρα, η συνείδησή μου με βαραίνει με την επιτακτική ανάγκη να εξέλθω και να δημιουργήσω ένα θεμελιώδες σύγγραμμα που αφορά την ουσία του Ιουδαϊσμού, της θρησκείας και της γνώσης της αυθεντικής Σοφίας της Καμπαλά, και να το διαδώσω μέσα στο έθνος, ώστε να γνωρίσει ο λαός και να κατανοήσει ορθά αυτά τα ύψιστα ζητήματα σύμφωνα με το αληθινό τους νόημα.

 

Στο παρελθόν, εντός του Ισραήλ, πριν από την ανάπτυξη της τυπογραφίας, δεν υπήρχαν ψευδή βιβλία μεταξύ μας που να αφορούν την ουσία του Ιουδαϊσμού, καθώς σπάνια υπήρχαν συγγραφείς που να μπορούσαν να σταθούν πίσω από τα λόγια τους· διότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο αναξιόπιστος άνθρωπος ήταν άγνωστος.

 

Έτσι, εάν κατά τύχη κάποιος τολμούσε να συγγράψει τέτοιο κείμενο, δεν άξιζε τον κόπο κανενός γραφέα να το αντιγράψει, διότι δεν θα πληρωνόταν για τον κόπο του, που στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν σημαντικός. Επομένως, τέτοια συγγράμματα καταδικάζονταν εκ των προτέρων.

 

Εκείνες τις ημέρες, ακόμη και οι γνώστες δεν είχαν ενδιαφέρον να συγγράψουν τέτοια έργα, διότι το ευρύ κοινό δεν είχε ανάγκη από τέτοια γνώση. Τουναντίον, υπήρχε συμφέρον να παραμένουν τα θέματα αυτά κρυμμένα  εντός των εσωτερικών θαλάμων, διότι «Δόξα Θεού εστίν το κρύπτειν λόγον». Μας είχε δοθεί εντολή να αποκρύπτουμε την ουσία της Τορά και του Έργου από εκείνους που δεν είχαν ανάγκη ή δεν ήσαν άξιοι, και να μην τα εξευτελίζουμε εκθέτοντάς τα στη βιτρίνα για τα επιθυμητά μάτια των υπερήφανων· διότι τέτοια είναι η δόξα του Θεού, και τέτοια είναι η απαίτηση από εμάς.

 

Όμως από τότε που η τυπογραφία έγινε ευρέως διαδεδομένη, και οι συγγραφείς δεν χρειάζονται πλέον γραφείς, το κόστος των βιβλίων μειώθηκε. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για αναξιόπιστους συγγραφείς να εκδώσουν ό,τι θέλουν, είτε για χρήματα είτε για δόξα. Όμως δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τις συνέπειες των πράξεών τους.

 

Από τότε, οι δημοσιεύσεις τέτοιου είδους αυξήθηκαν σημαντικά, χωρίς καθόλου εκμάθηση στόμα με στόμα από προσοντούχο ραββί ή γνώση των αρχαίων βιβλίων που ασχολήθηκαν με το ζήτημα. Τέτοιοι συγγραφείς πλάθουν θεωρίες από κενό κέλυφος και συνδέουν τα λόγια τους με τα υψηλότερα θέματα, προσπαθώντας να περιγράψουν την ουσία του έθνους και του θησαυρού του. Σαν ανόητοι, δεν γνωρίζουν την ακρίβεια, ούτε έχουν τρόπο να τη μάθουν. Εισάγουν σφάλματα στις γενιές και, για την φτηνή τους επιθυμία, αμαρτάνουν και κάνουν και άλλους να αμαρτήσουν εις γενεάς γενεών.

 

Πρόσφατα, η δυσωδία τους έχει φτάσει στα ύψη, διότι έχουν μπήξει τα νύχια τους στη Σοφία της Καμπαλά, χωρίς να λογαριάζουν ότι αυτή η Σοφία μέχρι σήμερα ήταν κλειδωμένη πίσω από χίλιες θύρες, ώστε ούτε μία λέξη της να μην μπορεί να γίνει κατανοητή κατά την αληθινή της σημασία, πόσο μάλλον ο συσχετισμός μεταξύ λέξεων.

 

Διότι σε όλα τα γνήσια βιβλία που έχουν γραφεί μέχρι σήμερα, υπάρχουν μόνον υπαινιγμοί που μόλις και μετά βίας επαρκούν για να κατανοήσει ο σοφός μαθητής το νόημά τους από το στόμα ενός σοφού και καταρτισμένου Καμπαλιστή. Και ακόμη και εκεί, «η νυκτερίδα φωλιάζει και αποθέτει τα  αυγά της και τα εκκολάπτει και τα ανατρέφει στη σκιά της». Αυτές τις ημέρες, πολλαπλασιάζονται οι σκευωροί και δημιουργούν ηδονές που αηδιάζουν όσους τους παρακολουθούν.

 

Μερικοί μάλιστα προχωρούν τόσο πολύ ώστε να λαμβάνουν τη θέση των ηγετών της γενεάς, προσποιούμενοι ότι γνωρίζουν πώς να διακρίνουν μεταξύ των βιβλίων των αρχαίων σοφών· να αποφασίζουν ποια αξίζει να μελετηθούν και ποια όχι, διότι είναι γεμάτα πλάνες, προκαλώντας καταφρόνηση και οργή. Μέχρι σήμερα, τέτοιου είδους κρίση ανήκε σε έναν στους  δέκα ηγέτες μιας γενεάς· και τώρα κακοποιείται από αμαθείς.

 

Ως εκ τούτου, η αντίληψη του κοινού για αυτά τα θέματα έχει διαφθαρεί βαθιά. Επικρατεί πνεύμα ελαφρότητας, και οι άνθρωποι νομίζουν ότι ένα περιστασιακό βλέμμα αρκεί για τη μελέτη τέτοιων υψηλών θεμάτων. Διασχίζουν τον ωκεανό σοφίας της ουσία του Ιουδαϊσμού με μια ματιά, όπως ο άγγελος, και εξάγουν συμπεράσματα βάσει της δικής τους εσωτερικής κατάστασης.

 

Αυτοί είναι οι λόγοι που με ώθησαν να υπερβώ τον εαυτό μου και να αποφασίσω ότι είναι καιρός να «πράξω υπέρ του Κυρίου» και να διασώσω ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί. Έτσι, ανέλαβα την ευθύνη να αποκαλύψω ένα μέρος της αληθινής ουσίας, που σχετίζεται με τα ανωτέρω ζητήματα, και να το διαδώσω στο έθνος.