Η Ουσία της Σοφίας της Καμπαλά

Πριν ξεκινήσω με την αποσαφήνιση της ιστορίας της σοφίας της Καμπαλά, για την οποία συζητούν πολλοί, θεωρώ απαραίτητο να ξεκινήσω με μια λεπτομερή διευκρίνιση της ουσίας αυτής της σοφίας, την οποία πιστεύω ότι τόσο λίγοι γνωρίζουν. Φυσικά, είναι αδύνατο να μιλήσουμε για την ιστορία κάποιου πράγματος πριν γνωρίσουμε το ίδιο το πράγμα.

Αν και αυτή η γνώση είναι ευρύτερη και βαθύτερη από τη θάλασσα, θα καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια και γνώση που έχω αποκτήσει σε αυτόν τον τομέα, για να την διευκρινίσω και να την φωτίσω από όλες τις πλευρές της αρκετά ώστε ο καθένας να μπορεί να βγάλει τα σωστά και πραγματικά συμπεράσματα, όπως πρέπει, χωρίς να αφήσω περιθώρια για λάθη, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοια θέματα.

Τι Είναι Αυτή η Σοφία

Αυτό το ερώτημα έρχεται στο μυαλό κάθε ορθολογικού ανθρώπου. Για να το απαντήσω σωστά, θα δώσω έναν αξιόπιστο και διαρκή ορισμό: Αυτή η σοφία δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια ακολουθία ριζών που κρέμονται από ψηλά προς τα κάτω, μέσω αιτίας και συνέπειας, ακολουθώντας σταθερούς, καθορισμένους νόμους που συνυφαίνονται σε έναν ενιαίο, υψηλό στόχο που περιγράφεται ως «η αποκάλυψη της Θεότητάς Του στα πλάσματά Του σε αυτόν τον κόσμο».

Και εδώ υπάρχει μια γενική και μια συγκεκριμένη συμπεριφορά:

Η Γενική - ολόκληρη η ανθρωπότητα, υποχρεωμένη να φτάσει τελικά σε αυτή την τεράστια ανάπτυξη, όπως είναι γραμμένο, «Διότι η γη θα είναι πλήρης από τη γνώση του Κυρίου, όπως το νερό σκεπάζει τη θάλασσα» (Ησαΐας 11:9). «Και δεν θα διδάσκουν πλέον ο καθένας τον πλησίον του, και ο καθένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνώρισε τον Κύριο, γιατί όλοι θα Με γνωρίζουν, από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο» (Ιερεμίας 31:33), και λέει, «Ο Δάσκαλός σας δεν θα κρύβεται πλέον, και τα μάτια σας θα βλέπουν τον Δάσκαλό σας» (Ησαΐας 30)

Η  Συγκεκριμένη - ότι ακόμη και πριν από την τελειότητα ολόκληρης της ανθρωπότητας, αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται σε λίγα εκλεκτά άτομα σε κάθε γενιά. Αυτοί είναι που είναι προικισμένοι, σε κάθε γενιά, με ορισμένους βαθμούς αποκάλυψης της Θεότητάς Του. Αυτοί είναι οι προφήτες και οι άνθρωποι του Θεού, και όπως είπαν οι σοφοί μας, «Δεν υπάρχει γενιά χωρίς τέτοιους όπως τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ» (Μιντράς Ράμπα, Μπερεσίτ, Μέρος 74). Έτσι, βλέπετε ότι η αποκάλυψη της Θεότητάς Του εφαρμόζεται σε κάθε γενιά, όπως διακηρύττουν οι σοφοί μας, τους οποίους θεωρούμε αξιόπιστους.

Η Πληθώρα των Παρτσουφίμ, (προσώπων) των Σεφιρότ και των Κόσμων

Σύμφωνα με τα παραπάνω, προκύπτει ένα ερώτημα: Αφού αυτή η σοφία έχει μόνο έναν, απλό και σαφή ρόλο, γιατί υπάρχει πληθώρα Παρτσουφίμ, Σεφιρότ και εναλλάξιμων συνδέσεων, που είναι τόσο διαδεδομένες στα βιβλία της Καμπαλά;

Πράγματι, αν πάρετε το σώμα ενός μικρού ζώου, του οποίου το μόνο καθήκον είναι να θρέψει τον εαυτό του, ώστε να μπορεί να υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο για αρκετό καιρό ώστε να αναπαραχθεί και να συνεχίσει το είδος του, θα βρείτε σε αυτό μια σύνθετη δομή εκατομμυρίων ινών και τενόντων, όπως έχουν διαπιστώσει οι φυσιολόγοι και οι ανατόμοι, και υπάρχουν πολλά εκεί που οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί.  Από τα παραπάνω, μπορείτε να συμπεράνετε την τεράστια ποικιλία ζητημάτων και καναλιών που πρέπει να συνδεθούν για να διαμορφώσουν και να αποκαλύψουν αυτόν τον υψηλό στόχο.

Δύο Συμπεριφορές - από Πάνω προς τα Κάτω και από Κάτω προς τα Άνω

Αυτή η σοφία γενικά χωρίζεται σε δύο παράλληλες, ίσες και πανομοιότυπες τάξεις, σαν δύο σταγόνες νερού σε μια λίμνη. Η μόνη διαφορά μεταξύ τους είναι ότι η πρώτη τάξη εκτείνεται από πάνω προς τα κάτω, σε αυτόν τον κόσμο, και η δεύτερη τάξη ξεκινά από αυτόν τον κόσμο και διασχίζει από κάτω προς τα πάνω ακριβώς τις ίδιες διαδρομές και συνθέσεις που αποτυπώθηκαν στη ρίζα τους όταν εμφανίστηκαν από πάνω προς τα κάτω.

Η πρώτη τάξη ονομάζεται «τάξη καθόδου των κόσμων, Παρτσουφίμ και Σεφιρότ», σε όλες τις εμφανίσεις τους, είτε διαρκείς είτε παροδικές. Η δεύτερη τάξη ονομάζεται «επιτεύγματα ή βαθμοί προφητείας και Αγίου Πνεύματος». Ένας άνθρωπος που ανταμείβεται με αυτήν τη σοφία, πρέπει να ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια και τις ίδιες διόδους και βαθμιαία να κατακτήσει κάθε λεπτομέρεια και καθε βαθμίδα ακριβώς με τους ίδιους κανόνες  που αποτυπώθηκαν σε αυτές κατά την εξετάξει τους από πάνω προς τα κάτω.

Αυτό συμβαίνει επειδή το ζήτημα της αποκάλυψης της Θεότητας δεν εμφανίζεται αμέσως, όπως με την αποκάλυψη των υλικών πραγμάτων, αλλά σταδιακά, σε μια χρονική περίοδο, ανάλογα με τον καθαρισμό αυτού που την επιτυγχάνει, μέχρι να ανακαλύψει κανείς όλους τους βαθμούς που είναι προκαθορισμένοι από πάνω προς τα κάτω. Επειδή έρχονται με μια σειρά επίτευξης το ένα μετά το άλλο και το ένα πάνω από το άλλο, όπως τα σκαλοπάτια μιας σκάλας, ονομάζονται «βαθμοί» [σκαλοπάτια βαθμών].

Αφηρημένα Ονόματα [ονόματα που δηλώνουν έννοιες και όχι απτά πράγματα]

Πολλοί πιστεύουν ότι όλες οι λέξεις και τα ονόματα στη σοφία της Καμπαλά είναι ένα είδος αφηρημένων ονομάτων, αφού ασχολείται με τη Θεότητα και την πνευματικότητα, που είναι πάνω από τον χρόνο και τον χώρο, όπου ούτε η φαντασία μας έχει καμία επιρροή. Για αυτόν τον λόγο, έχουν αποφασίσει ότι όλα όσα λέγονται για αυτά τα θέματα είναι μόνο αφηρημένα ονόματα, ή ακόμα πιο υψηλά και εξυψωμένα από τα αφηρημένα ονόματα, καθώς είναι ολοκληρωτικά και από την αρχή απαλλαγμένα από φανταστικά στοιχεία.

Αλλά αυτό δεν ισχύει. Αντίθετα, η Καμπαλά χρησιμοποιεί μόνο ονόματα και ονομασίες που είναι συγκεκριμένες και πραγματικές. Είναι ένας ακλόνητος νόμος για όλους τους Καμπαλιστές ότι «Οτιδήποτε δεν επιτυγχάνουμε, δεν το ορίζουμε με ένα όνομα και μια λέξη».

Εδώ πρέπει να γνωρίζετε ότι η λέξη «επίτευξη» [Εβρ.: Χασαγκάχ] σημαίνει τον απόλυτο βαθμό κατανόησης. Προέρχεται από τη φράση Κι Τασίγκ Γιαδχά [«Το χέρι σου θα φτάσει»]. Αυτό σημαίνει ότι πριν κάτι γίνει εντελώς διαυγές, δηλαδή να το σφίγγουν στο χέρι τους, οι Καμπαλιστές δεν το θεωρούν επιτευγμένο, το θεωρούν με άλλα ονόματα όπως κατανόηση, αντίληψη και ούτω καθεξής.

Η Πραγματικότητα στη Σοφία της Καμπαλά

Υπάρχουν αληθινά στοιχεία ακόμη και μέσα στην σωματική πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, αν και δεν έχουμε ούτε αντίληψη ούτε εικόνα των ουσίων τους. Όπως είναι ο ηλεκτρισμός και ο μαγνήτης, που ονομάζονται «ρευστόν».

Παρ' όλα αυτά, ποιος μπορεί να πει ότι αυτά τα ονόματα δεν είναι αληθινά όταν έχουμε απόλυτα ικανοποιητική επίγνωση των πράξεών τους και είμαστε εντελώς απρόσεκτοι για το γεγονός ότι δεν έχουμε αντίληψη της ουσίας του ίδιου του υποκειμένου, δηλαδή του ηλεκτρισμού καθαυτού.

Αυτό το όνομα είναι τόσο απτό και τόσο κοντίνο μας, σαν να το συλλαμβάναμε ολοκληρωτικά με τις αισθήσεις μας. Ακόμα και τα μικρά παιδιά είναι εξοικειωμένα με τη λέξη «ηλεκτρισμός», τόσο όσο επίσης είναι εξοικειωμένα με λέξεις όπως «ψωμί», «ζάχαρη» και ούτω καθεξής.

Επιπλέον, αν θέλετε να ασκήσετε τα εργαλεία εξέτασής σας, θα σας πω ότι συνολικά, όπως δεν υπάρχει καμία αντίληψη του Δημιουργού, έτσι είναι αδύνατο να επιτύχουμε την ουσία οποιουδήποτε από τα δημιουργήματά Του, ακόμη και των απτών αντικειμένων που νιώθουμε με τα χέρια μας.

Έτσι, όλα όσα γνωρίζουμε για τους φίλους και τους συγγενείς μας στον κόσμο της δράσης που έχουμε μπροστά μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από «γνωριμία με τις πράξεις». Αυτές υποκινούνται και γεννιούνται από τη σύνδεση της συνάντησής τους με τις αισθήσεις μας, οι οποίες μας δίνουν πλήρη ικανοποίηση, αν και δεν έχουμε καμία αντίληψη στην ουσία του υποκειμένου.

Επιπλέον, δεν έχετε καμία αντίληψη ή επίτευξη ακόμη και στην ίδια σας την ουσία. Όλα όσα γνωρίζετε για την ίδια σας την ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σειρά πράξεων που εκτείνονται από την ουσία σας.

Τώρα μπορείτε εύκολα να συμπεράνετε ότι όλα τα ονόματα και οι ονομασίες που εμφανίζονται στα βιβλία της Καμπαλά είναι πράγματι αληθινά και εμπράκτα, ακόμα και αν δεν έχουμε καμία απολύτως επίτευξη στο θέμα. Αυτό συμβαίνει επειδή όσοι ασχολούνται με αυτά, τα ονόματα και τις ονομασίες, έχουν την πλήρη ικανοποίηση της περιεκτικής αντίληψης στην απόλυτη ολότητά της. Δηλαδή απλώς την αντίληψη πράξεων που υποκινούνται και γεννιούνται από τη σύνδεση του Ανώτερου Φωτός και των αντιληπτών του.

Ωστόσο, είναι αρκετά επαρκές, γιατί αυτός είναι ο κανόνας: «Όλα όσα μετρώνται και εκτείνονται από την καθοδήγησή Του ώστε να γίνουν πραγματικότητα, η φύση της δημιουργίας, είναι απολύτως ικανοποιητικά». Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι κάποιος δεν θα επιθυμούσε ένα έκτο δάχτυλο στην παλάμη του επειδή τα πέντε δάχτυλα είναι αρκετά.

Οι Σωματικοί Όροι και τα Φυσικά Ονόματα στα Βιβλία της Καμπαλά

Κάθε λογικός άνθρωπος θα καταλάβει ότι όταν ασχολούμαστε με πνευματικά ζητήματα, πόσο μάλλον με την Θεοσεβή, δεν έχουμε λέξεις ή γράμματα για να συλλογιστούμε. Αυτό συμβαίνει επειδή ολόκληρο το λεξιλόγιό μας δεν είναι παρά συνδυασμοί των γραμμάτων των αισθήσεων και της φαντασίας μας, και πώς μπορούν να βοηθήσουν εκεί που δεν υπάρχει ούτε φαντασία ούτε αισθήσεις;

Ακόμα κι αν πάρουμε την πιο λεπτή λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε τέτοια ζητήματα, δηλαδή τη λέξη «ανώτερο φως» ή ακόμα και «απλό φως», εξακολουθεί να είναι φανταστική και δανεισμένη από το φως του ήλιου ή το φως ενός κεριού, ή ένα φως ικανοποίησης που νιώθει κανείς όταν λύνει κάποια αμφιβολία. Πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε σε πνευματικά ζητήματα και με Θεϊκούς τρόπους; Δεν προσφέρουν στον εξεταστή τίποτα περισσότερο από ψεύδος και απάτη.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν χρειάζεται να βρει κανείς κάποια λογική σε αυτές τις λέξεις για να βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις που συνηθίζονται στην έρευνα της σοφίας. Εδώ ο σοφός πρέπει να χρησιμοποιεί αυστηρά ακριβείς ορισμούς για τα μάτια των αναγνωστών.

Αν ο σοφός αποτύχει με έστω και μία ανεπιτυχή λέξη, θα μπερδέψει και θα παραπλανήσει τους αναγνώστες. Δεν θα καταλάβουν καθόλου τι λέει πριν και μετά από αυτήν, και όλα όσα σχετίζονται με αυτή τη λέξη, όπως είναι γνωστό σε όποιον εξετάζει βιβλία σοφίας.

Έτσι, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν οι Καμπαλιστές να χρησιμοποιούν ψευδείς λέξεις για να εξηγήσουν τις διασυνδέσεις σε αυτή τη σοφία. Επίσης, είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ορισμός μέσω ενός ψευδούς ονόματος, γιατί το ψέμα δεν έχει πόδια και καμία βάση.

Πράγματι, εδώ πρέπει πρώτα να γνωρίζετε τον «νόμο της ρίζας και του κλάδου» με τον οποίο οι κόσμοι σχετίζονται μεταξύ τους.

Ο Νόμος της Ρίζας και του Κλάδου με τον οποίο οι Κόσμοι Σχετίζονται

Οι Καμπαλιστές έχουν διαπιστώσει ότι η μορφή των τεσσάρων κόσμων που ονομάζονται Ατζιλούτ, Μπέρια, Γετζίρα και Ασσία, ξεκινώντας από τον πρώτο, υψηλότερο κόσμο, που ονομάζεται Ατζιλούτ, μέχρι αυτόν τον υλικό, απτό κόσμο, που ονομάζεται Ασσία, είναι ακριβώς η ίδια σε κάθε στοιχείο και γεγονός. Αυτό σημαίνει ότι όλα όσα συμβαίνουν στον πρώτο κόσμο βρίσκονται αμετάβλητα και στον επόμενο κόσμο, κάτω από αυτόν. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους κόσμους που τον ακολουθούν, μέχρι αυτόν τον απτό κόσμο.

Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ τους, παρά μόνο μια διαφορά βαθμού που γίνεται αντιληπτή στην ουσία των στοιχείων της πραγματικότητας σε κάθε κόσμο. Η ουσία των στοιχείων της πραγματικότητας στον πρώτο, ανώτερο κόσμο, είναι λεπτότερη από όλους τους κατώτερους. Και η ουσία των στοιχείων της πραγματικότητας στον δεύτερο κόσμο είναι παχύτερη από ό,τι στον πρώτο κόσμο, αλλά λεπτότερη από όλα όσα είναι κατώτερου βαθμού.

Αυτό συνεχίζεται παρόμοια μέχρι αυτόν τον κόσμο μπροστά μας, του οποίου η ουσία των στοιχείων της πραγματικότητάς του είναι πιο χονδροειδής και σκοτεινή από ό,τι σε όλους τους κόσμους που προηγούνται αυτού. Ωστόσο, τα σχήματα και τα στοιχεία της πραγματικότητας και όλες οι εμφανίσεις τους έρχονται αμετάβλητα και ίσα σε κάθε κόσμο, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα.

Το συνέκριναν με τη συμπεριφορά μιας σφραγίδας και το αποτύπωμά της: Όλα τα σχήματα στη σφραγίδα μεταφέρονται τέλεια με κάθε λεπτομέρεια και πολυπλοκότητα στο αποτυπωμένο αντικείμενό της. Έτσι συμβαίνει και με τους κόσμους: Κάθε κατώτερος κόσμος είναι ένα αποτύπωμα του κόσμου από πάνω του. Ως εκ τούτου, όλες οι μορφές στον ανώτερο κόσμο αντιγράφονται σχολαστικά, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα, στον κατώτερο κόσμο.

Έτσι, δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο πραγματικότητας ή μια εμφάνιση πραγματικότητας σε έναν κατώτερο κόσμο που να μην βρείτε την ομοιότητά του στον κόσμο από πάνω του, τόσο πανομοιότυπο όσο δύο σταγόνες νερού σε μια λίμνη. Και ονομάζονται «ρίζα και κλαδί». Αυτό σημαίνει ότι το αντικείμενο στον κατώτερο κόσμο θεωρείται κλαδί του προτύπου του που βρίσκεται στον ανώτερο κόσμο, ο οποίος είναι η ρίζα του κατώτερου στοιχείου, καθώς εκεί είναι που έχει αποτυπωθεί και δημιουργηθεί αυτό το αντικείμενο στον κατώτερο κόσμο.

Αυτή ήταν η πρόθεση των σοφών μας όταν είπαν: «Δεν έχεις ούτε ένα φύλλο χόρτου από κάτω που να μην έχει περιουσία και έναν φρουρό από πάνω που να το χτυπάει και να του λέει: «Φύτρωσε»!» (Παραλείψεις του Ζοχάρ, σελ. 251α [πηγή στα εβραϊκά], Beresheet Rabbah, Κεφάλαιο 10). Συνεπώς, η ρίζα, που ονομάζεται «τύχη», την αναγκάζει να αναπτυχθεί και να αναλάβει το χαρακτηριστικό της σε ποσότητα και ποιότητα, όπως συμβαίνει με τη σφραγίδα και το αποτύπωμά της. Αυτός είναι ο νόμος της ρίζας και του κλαδιού που ισχύει για κάθε λεπτομέρεια και εμφάνιση στην πραγματικότητα, σε κάθε κόσμο, σε σχέση με τον κόσμο από πάνω του.

Η Γλώσσα των Καμπαλιστών Είναι μια Γλώσσα Κλαδιών

Αυτό σημαίνει ότι τα κλαδιά υποδεικνύουν τις ρίζες τους, όντας τα καλούπια τους που υπάρχουν απαραίτητα στον ανώτερο κόσμο. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει τίποτα στην πραγματικότητα του κατώτερου κόσμου που να μην πηγάζει από τον ανώτερο κόσμο του. Όπως και με τη σφραγίδα και το αποτύπωμα, η ρίζα στον ανώτερο κόσμο αναγκάζει το κλαδί της στον κατώτερο να αποκαλύψει ολόκληρη τη μορφή και το χαρακτηριστικό της, όπως είπαν οι σοφοί μας, ότι η τύχη στον κόσμο από πάνω, που σχετίζεται με το γρασίδι στον κόσμο από κάτω, χτυπά αυτό το γρασίδι και το αναγκάζει να ολοκληρώσει την ανάπτυξή του. Εξαιτίας αυτού, κάθε κλαδί σε αυτόν τον κόσμο ορίζει καλά το καλούπι του που βρίσκεται στον ανώτερο κόσμο.

Έτσι, οι Καμπαλιστές έχουν βρει ένα καθορισμένο και σχολιασμένο λεξιλόγιο επαρκές για να δημιουργήσουν μια εξαιρετική ομιλούμενη γλώσσα. Αυτή η γλώσσα τους επιτρέπει να συνομιλούν μεταξύ τους για τις συναλλαγές στις πνευματικές ρίζες στους ανώτερους κόσμους, απλώς αναφέροντας το κατώτερο, απτό κλαδί σε αυτόν τον κόσμο, το οποίο είναι καλά καθορισμένο στις σωματικές μας αισθήσεις.

Οι ακροατές κατανοούν την ανώτερη ρίζα στην οποία υποδεικνύει αυτός ο υλικός κλάδος, επειδή σχετίζεται με αυτήν, όντας το αποτύπωμά της. Έτσι, όλα τα όντα της απτής δημιουργίας και όλες οι περιπτώσεις τους έχουν γίνει γι' αυτούς σαν σαφώς καθορισμένες λέξεις και ονόματα, που υποδεικνύουν τις υψηλές πνευματικές ρίζες. Αν και δεν μπορεί να υπάρξει λεκτική έκφραση στην πνευματική τους θέση, καθώς είναι πάνω από κάθε φαντασία, έχουν κερδίσει το δικαίωμα να εκφράζονται με την έκφραση μέσω των κλάδων τους, που είναι διατεταγμένοι μπροστά στις αισθήσεις μας εδώ στον απτό κόσμο.

Αυτή είναι η φύση της ομιλούμενης γλώσσας μεταξύ των Καμπαλιστών, με την οποία μεταφέρουν τα πνευματικά τους επιτεύγματα από άτομο σε άτομο και από γενιά σε γενιά, προφορικά και γραπτώς. Κατανοούν πλήρως ο ένας τον άλλον, με όλη την απαιτούμενη ακρίβεια που απαιτείται για τη διαπραγμάτευση σε μια έρευνα σοφίας, με ακριβείς ορισμούς στους οποίους δεν μπορεί κανείς να αποτύχει. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε κλάδος έχει τον δικό του φυσικό, μοναδικό ορισμό, και αυτός ο απόλυτος ορισμός υποδεικνύει τη ρίζα του στον ανώτερο κόσμο.

Λάβετε υπόψη ότι αυτή η γλώσσα των κλάδων της σοφίας της Καμπαλά είναι καταλληλότερη για να εξηγήσει τους όρους της σοφίας από όλες τις συνηθισμένες γλώσσες μας. Είναι γνωστό από τη θεωρία του νομιναλισμού ότι οι γλώσσες έχουν διαταραχθεί από τις μάζες, που σημαίνει ότι λόγω της υπερβολικής χρήσης των λέξεων, αδειάζουν από το ακριβές τους περιεχόμενο, με αποτέλεσμα μεγάλες δυσκολίες στη μεταφορά ακριβών συμπερασμάτων από το ένα στο άλλο προφορικά ή γραπτώς.

Αυτό δεν συμβαίνει με τη γλώσσα των κλάδων της Καμπαλά: Προέρχεται από τα ονόματα των δημιουργημάτων και τα συμβάντα τους, που τίθενται μπροστά στα μάτια μας και ορίζονται από τους αμετάβλητους νόμους της φύσης. Οι αναγνώστες και οι ακροατές δεν θα παραπλανηθούν ποτέ σε μια παρεξήγηση των λέξεων που τους προσφέρονται, καθώς οι φυσικοί ορισμοί είναι απόλυτοι και δεν μπορούν να παραβιαστούν.

Μεταφορά από έναν Σοφό Καμπαλιστή σε έναν Κατανοητικό Δέκτη

Έτσι έγραψε ο Ναχμανίδης στην εισαγωγή του σχολίού του για την Τορά, και ο Ραβ Χάιμ Βιτάλ έγραψε επίσης παρόμοια στο δοκίμιο Πεσιότ: «Οι αναγνώστες πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα καταλάβουν ούτε μια λέξη από όλα όσα είναι γραμμένα σε αυτά τα δοκίμια, εκτός αν μεταφερθούν από έναν σοφό Καμπαλιστή στο αυτί ενός σοφού δέκτη που καταλαβαίνει με το δικό του μυαλό». Επίσης, με τα λόγια των σοφών μας (Χαγκιγά 11β): «Κάποιος δεν μελετά τη Μερκάβα [δομή/επίθετο στη σοφία της Καμπαλά] μόνος του, εκτός αν είναι σοφός και καταλαβαίνει με το δικό του μυαλό».

Τα λόγια τους είναι πλήρως κατανοητά όταν λένε ότι πρέπει να λαμβάνει κανείς από έναν σοφό Καμπαλιστή. Αλλά γιατί η ανάγκη ο μαθητής να είναι πρώτα σοφός και κατανοητικός με το δικό του μυαλό; Επιπλέον, αν δεν είναι, τότε δεν πρέπει να διδάσκεται, έστω και αν είναι ο πιο δίκαιος άνθρωπος στον κόσμο. Επιπλέον, αν κάποιος είναι ήδη σοφός και καταλαβαίνει με το δικό του μυαλό, τι ανάγκη έχει να μάθει από τους άλλους;

Από τα προαναφερθέντα, τα λόγια τους γίνονται κατανοητά με απόλυτη απλότητα: Έχουμε δει ότι όλες οι λέξεις και οι εκφράσεις που προφέρουν τα χείλη μας δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να διευκρινίσουμε ούτε μία λέξη από τα πνευματικά, Θεϊκά ζητήματα πάνω από τον φανταστικό χρόνο και χώρο. Αντίθετα, υπάρχει μια ειδική γλώσσα για αυτά τα ζητήματα, η γλώσσα των κλαδιών, σύμφωνα με τη σχέση τους με τις ανώτερες ρίζες τους.

Ωστόσο, αυτή η γλώσσα, αν και πολύ κατάλληλη για το έργο της να εμβαθύνει στις μελέτες αυτής της σοφίας, περισσότερο από άλλες γλώσσες, είναι έτσι μόνο αν ο ακροατής είναι σοφός από μόνος του, που σημαίνει ότι γνωρίζει και κατανοεί τον τρόπο με τον οποίο τα κλαδιά σχετίζονται με τις ρίζες τους. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι σχέσεις δεν είναι καθόλου σαφείς όταν κοιτάμε από το κατώτερο στο ανώτερο. Με άλλα λόγια, είναι αδύνατο να κάνουμε οποιοδήποτε συμπέρασμα ή ομοιότητα σχετικά με τις ανώτερες ρίζες παρατηρώντας τα κατώτερα κλαδιά.

Αντιθέτως, τα κατώτερα μελετώνται από το ανώτερο. Έτσι, κάποιος πρέπει πρώτα να φτάσει στις ανώτερες ρίζες όπως είναι στην πνευματικότητα, πάνω από κάθε φαντασία και με αγνή επίτευξη, όπως εξηγήθηκε στο δοκίμιο «Η Ουσία της Σοφίας της Καμπαλά», Στοιχείο 4, «Η Πραγματικότητα στη Σοφία της Καμπαλά». Και μόλις φτάσει πλήρως στις ανώτερες ρίζες με το δικό του νου, μπορεί να εξετάσει τα απτά κλαδιά σε αυτόν τον κόσμο και να γνωρίσει πώς κάθε κλαδί σχετίζεται με τη ρίζα του στον ανώτερο κόσμο, σε όλες τις τάξεις του, σε ποσότητα και ποιότητα.

Όταν κάποιος γνωρίζει και κατανοεί πλήρως όλα αυτά, έχει μια κοινή γλώσσα με τον δάσκαλό του, δηλαδή τη γλώσσα των κλαδιών. Χρησιμοποιώντας την, ο Καμπαλιστής σοφός μπορεί να μεταφέρει όλες τις μελέτες στη σοφία που διεξάγονται στους ανώτερους, πνευματικούς κόσμους, τόσο αυτά που είχε λάβει από τους δασκάλους του όσο και τις επεκτάσεις στη σοφία που είχε ανακαλύψει μόνος του. Αυτό συμβαίνει επειδή τώρα έχουν μια κοινή γλώσσα και καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.

Ωστόσο, όταν ένας μαθητής δεν είναι σοφός και κατανοεί αυτή τη γλώσσα μόνος του, δηλαδή πώς τα κλαδιά υποδεικνύουν τις ρίζες τους, φυσικά, ο δάσκαλος δεν μπορεί να μεταφέρει ούτε μια λέξη αυτής της πνευματικής σοφίας, πόσο μάλλον να διαπραγματευτεί μαζί του στην εξέταση της σοφίας. Δεδομένου ότι δεν έχουν κοινή γλώσσα που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν, γίνονται τόσο σιωπηλοί. Έτσι, είναι απαραίτητο η Μάαση Μερκάβα, η οποία είναι η σοφία της Καμπαλά, να μην διδαχθεί εκτός αν είναι σοφός και καταλαβαίνει με το δικό του μυαλό.

Πρέπει να αναρωτηθούμε περαιτέρω: Πώς λοιπόν, ο μαθητής έχει γίνει τόσο σοφός ώστε να γνωρίζει τις σχέσεις κλαδιού και ρίζας ανιχνεύοντας τις ανώτερες ρίζες; Η απάντηση είναι ότι εδώ οι προσπάθειες του ανθρώπου είναι μάταιες. Είναι η βοήθεια του Δημιουργού που χρειαζόμαστε! Γεμίζει όσους ευνοεί με σοφία, κατανόηση και γνώση για να αποκτήσουν εξαιρετικά επιτεύγματα. Εδώ είναι αδύνατο να βοηθηθεί κανείς από οποιαδήποτε σάρκα και οστά!

Πράγματι, από τη στιγμή που Εκείνος έχει αγαπήσει ένα άτομο και του έχει προικίσει την ανώτερη επίτευξη, τότε είναι έτοιμος να έρθει και να λάβει την απεραντοσύνη της σοφίας της Καμπαλά από έναν σοφό Καμπαλιστή, γιατί μόνο τώρα έχουν μια κοινή γλώσσα.

Ονομασίες Ξένες προς το Ανθρώπινο Πνεύμα

Με όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, θα καταλάβετε γιατί μερικές φορές βρίσκουμε ονομασίες και όρους που είναι πολύ ξένες προς το ανθρώπινο πνεύμα σε βιβλία της Καμπαλά. Είναι άφθονες στα θεμελιώδη βιβλία της Καμπαλά, τα οποία είναι το Βιβλίο του Ζοχάρ, τα Τίκουνιμ και τα βιβλία του ARI. Είναι πράγματι περίεργο γιατί αυτοί οι σοφοί χρησιμοποίησαν τόσο ταπεινές ονομασίες για να εκφράσουν τόσο υψηλές, ιερές έννοιες.

Ωστόσο, θα το καταλάβετε πλήρως μόλις αποκτήσετε τις παραπάνω αντιλήψεις. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι πλέον σαφές ότι καμία γλώσσα στον κόσμο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει αυτή τη σοφία εκτός από μία που προορίζεται ακριβώς για αυτόν τον σκοπό, δηλαδή τη γλώσσα των κλαδιών σύμφωνα με τις σχέσεις με τις ανώτερες ρίζες.

Έτσι, προφανώς, κανένας κλάδος ή εμφάνιση ενός κλάδου δεν πρέπει να παραμελείται λόγω του κατώτερου βαθμού του, ή να μην χρησιμοποιείται για να εκφράσει την επιθυμητή έννοια στις διασυνδέσεις στη σοφία, καθώς δεν υπάρχει άλλος κλάδος στον κόσμο μας για να πάρει τη θέση του.

Όπως δεν βγαίνουν δύο τρίχες από το ίδιο βολβό (ρίζα τρήχος), δεν έχουμε δύο κλάδους που να σχετίζονται με μία μόνο ρίζα. Επομένως, αφήνοντας ένα περιστατικό αχρησιμοποίητο, χάνουμε την πνευματική έννοια που αντιστοιχεί σε αυτό στον ανώτερο κόσμο, καθώς δεν έχουμε ούτε μία λέξη να προφέρουμε στη θέση του για  να υποδείξουμε αυτή τη ρίζα. Επιπλέον, ένα τέτοιο περιστατικό θα έβλαπτε ολόκληρη τη σοφία σε όλη της την απεραντοσύνη, αφού τώρα υπάρχει ένας χαμένος κρίκος στην αλυσίδα της σοφίας που συνδέεται με αυτήν την έννοια.

Αυτό ακρωτηριάζει ολόκληρη τη σοφία, γιατί δεν υπάρχει άλλη σοφία στον κόσμο όπου τα θέματα είναι τόσο συγχωνευμένα και αλληλένδετα μέσω αιτίας και αποτελέσματος, πρωταρχικού και επακόλουθου, όπως η σοφία της Καμπαλά, συνδεδεμένη από πάνω μέχρι κάτω ακριβώς σαν μια μακριά αλυσίδα. Επομένως, με την προσωρινή απώλεια έστω και μιας μικρής επίγνωσης, ολόκληρη η σοφία σκοτεινιάζει μπροστά στα μάτια μας, διότι όλα τα θέματά της είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, κυριολεκτικά συγχωνευόμενα σε ένα.

Τώρα δεν θα σας εκπλήσσει η περιστασιακή χρήση ξένων ονομασιών. Δεν έχουν ελευθερία επιλογής με τις ονομασίες, να αντικαταστήσουν το κακό με το καλό ή το καλό με το κακό. Πρέπει πάντα να χρησιμοποιούν τον κλάδο ή το περιστατικό, το οποίο δείχνει ακριβώς την ανώτερη ρίζα του σε όλο το απαραίτητο μέτρο. Επιπλέον, τα θέματα πρέπει να διευρυνθούν ώστε να παρέχουν έναν ακριβή ορισμό για τα μάτια των συναναγνωστών τους.