“Σκοπός της Κοινότητας” - 1
Άρθρο Νο. 1, Μέρος 1, 1984
Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να δημιουργήσουμε μια κοινότητα για όλους όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι και τη μέθοδο του Μπαάλ Χα Σουλάμ, τον τρόπο με τον οποίο θα αναρριχηθούν μέσα από βαθμίδες πνευματικής ανόδου του ανθρώπου και δεν θα παραμείνουν ως θηρία, όπως είπαν οι σοφοί μας (Γιεβαμότ 61α) σχετικά με το εδάφιο, «Και εσείς τα πρόβατά μου, τα πρόβατα της βοσκής μου, είστε άνθρωποι». Και ο Ράσμπι είπε, «Εσείς ονομάζεστε «άνθρωποι», και οι ειδωλολάτρες δεν ονομάζονται «άνθρωποι».»
Για να κατανοήσουμε την αξία του ανθρώπου, θα αναφέρουμε τώρα ένα εδάφιο από τους σοφούς μας (Μπεραχότ 6β) σχετικά με το εδάφιο, «Το τέλος του ζητήματος, αφού όλα έχουν ακουστεί: φοβηθείτε τον Θεό και τηρήστε τις εντολές Του· γιατί αυτός είναι ολόκληρος ο άνθρωπος» (Εκκλησιαστής, 12:13). Και η Γκεμαρά ρωτά, «Τι σημαΐνει «γιατί αυτός είναι ολόκληρος ο άνθρωπος»;
Ο Ραβίνος Eλαζάρ είπε, «Ο Δημιουργός είπε, «Όλος ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο γι' αυτό». Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρος ο κόσμος δημιουργήθηκε για τον φόβο του Θεού».
Ωστόσο, πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι ο φόβος του Θεού, καθώς είναι ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε ο κόσμος. Από όλα τα λόγια των σοφών μας, μαθαίνουμε ότι ο λόγος της δημιουργίας ήταν για να ωφελήσει τα δημιουργήματά Του. Αυτό σημαίνει ότι ο Δημιουργός επιθυμούσε να ευχαριστήσει τα πλάσματα, ώστε να αισθάνονται ευτυχισμένα στον κόσμο. Και εδώ οι σοφοί μας είπαν για το εδάφιο «Διότι αυτός είναι ολόκληρος ο άνθρωπος», ότι ο λόγος της δημιουργίας ήταν ο φόβος του Θεού.
Αλλά σύμφωνα με αυτό που εξηγείται στο δοκίμιο, Mατάν Τορά [«Το Δόσιμο της Τορά»], ο λόγος για τον οποίο τα πλάσματα δεν λαμβάνουν απόλαυση και ευχαρίστηση, παρόλο που ήταν ο λόγος της δημιουργίας, είναι η διαφορά μορφής μεταξύ του Δημιουργού και των πλασμάτων. Ο Δημιουργός είναι Ο Δότης και τα πλάσματα είναι οι δέκτες. Αλλά υπάρχει ένας κανόνας ότι τα κλαδιά είναι παρόμοια με τη ρίζα από την οποία γεννήθηκαν τα κλαδιά.
Και αφού δεν υπάρχει υποδοχή στη ρίζα μας, αφού Ο Δημιουργός δεν είναι σε καμία περίπτωση ελλιπής και δεν χρειάζεται τίποτα για να ικανοποιήσει τα θέλω Του, ο άνθρωπος αισθάνεται δυσάρεστα όταν χρειάζεται να είναι δέκτης. Γι' αυτό κάθε άνθρωπος ντρέπεται να φάει το ψωμί της ντροπής.
Για να διορθωθεί αυτό, έπρεπε να δημιουργηθεί ο κόσμος. Oλάμ [κόσμος] σημαίνει Χε ελέμ [απόκρυψη], γι’αυτο η απόλαυση και η ευχαρίστηση πρέπει να κρύβονται. Γιατί είναι έτσι; Η απάντηση είναι, από φόβο. Με άλλα λόγια, είναι για να φοβάται ο άνθρωπος να χρησιμοποιήσει τα σκεύη υποδοχής του, αυτο, ονομάζεται «αγάπη του εαυτού». Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να εμποδίζει τον εαυτό του από το να λαμβάνει απολαύσεις επειδή τις ποθεί, και πρέπει να έχει τη δύναμη να υπερισχύει της λαχτάρας, του αντικειμένου του πόθου του.
Αντίθετα, θα πρέπει να λαμβάνει κανείς απολαύσεις που φέρνουν ικανοποίηση στον Δημιουργό. Αυτό σημαίνει ότι το πλάσμα θα θέλει να χαρίσει στον Δημιουργό και θα έχει φόβο για τον Δημιουργό, να λάβει για τον εαυτό του, αφού η λήψη ευχαρίστησης -όταν λαμβάνει κανείς για δικό του όφελος- τον απομακρύνει από την προσκόλληση στον Δημιουργό.
…Και αυτός είναι ο λόγος που συγκεντρωνόμαστε εδώ—για να δημιουργήσουμε μια κοινότητα όπου ο καθένας μας ακολουθεί το πνεύμα της προσφοράς στον Δημιουργό. Και για να επιτύχουμε δωρεά στον Δημιουργό, πρέπει να ξεκινήσουμε με την δωρεά στον άνθρωπο, η οποία ονομάζεται «αγάπη για τους άλλους».
Και η αγάπη για τους άλλους μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ανάκλησης του εαυτού του. Έτσι, αφενός, ο κάθε άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται ταπεινός, και αφετέρου, να είναι περήφανος που ο Δημιουργός μας έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε σε μια κοινότητα όπου ο καθένας από εμάς έχει έναν μόνο στόχο: να είναι ανάμεσά μας η Σεχινά [Θεότητα].
Και παρόλο που δεν έχουμε ακόμη πετύχει αυτόν τον στόχο, έχουμε την επιθυμία να τον πετύχουμε. Και αυτό, επίσης, θα πρέπει να το εκτιμήσουμε, γιατί παρόλο που βρισκόμαστε στην αρχή του δρόμου, ελπίζουμε να πετύχουμε τον υψηλό στόχο.