30. Główne to pragnąć tylko obdarzać

Usłyszane po Szabacie Wajikra, 20 marca 1943 r.

Najważniejsze - to aby nie pragnąć niczego, a tylko obdarzać z powodu wielkości Stwórcy, gdyż wszystkie działania otrzymywania są grzeszne, a wydostać się z działania otrzymywania nie jest możliwe inaczej, jak tylko przechodząc w stan przeciwny, czyli do obdarzania.

Poruszająca siła, czyli siła ciągnąca i zmuszająca do pracy, pochodzi wyłącznie z wielkości Stwórcy. I niezbędnym jest brać pod uwagę fakt, że tak czy inaczej musimy pracować w tym świecie, a za pomocą tych działań można osiągnąć rezultat i przyjemność. Czyli wysiłkiem i staraniem, które człowiek czyni, może albo uszczęśliwiać swoje ograniczone ciało, które podobne jest do tymczasowego gościa, albo wiecznego Gospodarza. W takim przypadku jego starania nie giną, a pozostają w wieczności.

To jest jak człowiek, który jest w stanie wybudować cały kraj, a buduje tylko tymczasową altankę, która przy podmuchu wiatru zostaje zniszczona, i w ten sposób wszystkie jego starania przepadają.Natomiast jeśli jego wysiłki były włożone w duchowym i on pozostaje w duchowym razem z nimi, to wszystkie jego wysiłki mają wieczny rezultat. I wyłącznie od tego celu on powinien otrzymać całą podstawę pracy, a reszta podstaw jest nieprawidłowa.

Siła wiary wystarczy, żeby człowiek mógł pracować dla obdarzania, czyli żeby mógł uwierzyć, że Stwórca przyjmuje jego pracę, i nawet gdy jemu się wydaje, że jego praca nie jest aż tak ważna, to tak czy inaczej Stwórca otrzymuje wszystko. Wszystkie prace są pożądane przez Stwórcę i On je przyjmuje, jeśli człowiek poświęca swoje wysiłki dla Stwórcy.

Lecz jeżeli człowiek pragnie wykorzystać wiarę dla otrzymywania rozkoszy, to ona staje się dla niego niewystarczająca, to znaczy powstają w nim wtedy wątpliwości w wierze. Tak jest z powodu tego, że otrzymywanie nie jest prawdziwe. Przecież w rzeczywistości nie pozostaje człowiekowi nic z jego pracy, a tylko Stwórca dostaje wszystkie jej owoce. Dlatego te wątpliwości są prawdziwe, czyli te obce dla duchowego myśli, które teraz powstają w jego głowie, są uzasadnionymi pretensjami.

Natomiast kiedy człowiek pragnie wykorzystać swoją wiarę, żeby iść drogą obdarzania, to rzecz jasna, nie ma on żadnych wątpliwości w wierze. A jeżeli ma on wątpliwości, to powinien wiedzieć, że na pewno nie pragnie on iść drogą obdarzania, przecież dla obdarzania wystarczająca jest wiara.