7. Co oznacza w pracy, kiedy przyzwyczajenie staje się drugą naturą?

Usłyszano w 1943 roku

Kiedy człowiek przyzwyczai się do pewnych działań, to te działania stają się dla niego nawykiem, a każde przyzwyczajenie może stać się drugą naturą. W związku z tym nie ma niczego, w czym człowiek nie mógłby poczuć smaku rzeczywistości. A nawet jeśli on pozostawał zupełnie nieczuły na pewne rzeczy, to dzięki przyzwyczajeniu zaczyna je odczuwać.

Należy wiedzieć, że istnieje różnica w percepcji Stwórcy i stworzenia. U stworzeń są: doświadczający i doświadczane, pojmujący i pojmowane – jest odbierający jakąś rzeczywistość. Natomiast rzeczywistość bez doświadczającego odnosi się tylko do samego Stwórcy. A rzeczywistość Stwórcy jest niepoznawalna. Człowiek natomiast dowolną rzeczywistość odbiera poprzez zmysły. A rzeczywistość jest dla niego prawdziwa w takim stopniu, w jakim on ją czuje, czuje jej smak. I to staje się dla niego prawdą.

Jeżeli czuje faktycznie gorzki smak, to znaczy w jakimś stanie czuje się źle i przez to cierpi, to w duchowej pracy taki człowiek nazywany jest grzesznikiem, dlatego że oskarża Stwórcę, który jest dobry i czyni wyłącznie dobro. Ale zgodnie z odczuciem człowieka on otrzymuje od Stwórcy coś przeciwnego, to znaczy zło.I mędrcy powiedzieli: „Świat stworzony jest tylko dla skończonych grzeszników lub absolutnie sprawiedliwych”.

Oznacza to, że albo on czuje się dobrze w istniejącej rzeczywistości i wtedy usprawiedliwia Stwórcę, i nazywa się sprawiedliwym, albo czuje się źle i wtedy on jest grzesznikiem. I wynika z tego, że wszystko mierzone jest zgodnie z odczuciami człowieka.

Do Stwórcy wszystkie te odczucia się nie odnoszą, jak powiedziano w poemacie Zjednoczenie: "Jak ona, tak Ty zawsze niedoboru i nadmiaru w Tobie nie będzie". Dlatego wszystkie światy i wszystkie zmiany są tylko w odniesieniu do odbiorców, gdy ktoś je osiąga.