"Hevruta" - 13-cü dərsin davamı. Parçalanmadan islaha doğru
"Hevruta" - 13-cü dərsin davamı. Parçalanmadan islaha doğru
“…Həqiqətən də dünyada yalnız bir ruh vardır… Elə həmin ruh hər bir insanda, Adam Rişonda olduğu kimi, tam şəkildə mövcuddur, çünki ruhani bölünməz və kəsilə bilməz — bölünmə yalnız cismani şeylərə xas xüsusiyyətdir. Sadəcə, 600.000 ruh və ruh qığılcımlarından danışılması elə görünür ki, guya hər bir insanın bədəninin qüvvəsinə görə bölünür.”
– Baal Sulam, “600.000 Ruh”
Klip
“Bilməliyik ki, bütün ruhlar Adam Rişonun ruhundan uzanır, çünki o, Bilik Ağacının günahında günah etdikdən sonra onun ruhu 600.000 ruha bölündü. Bu o deməkdir ki, Adam Rişonun malik olduğu o tək nur – Zoarın Zihara İla’a [yuxarı parlaqlıq] adlandırdığı nur – hansı ki, o, Cənnət bağında bir anda sahib idi, çoxsaylı hissələrə yayılır.”
– Rabaş, məqalə 10, 1984 “İnsan yenidən reinkarnasiya keçməmək üçün hansı dərəcəyə çatmalıdır?”
“…bütöv hər bir hissənin daxilində mövcuddur, çünki sonda bütün ruhlar bir idrakda birləşəcək və öz ruhani köklərinə qayıdacaqlar.”
– Baal Sulam, “600.000 Ruh”
Mixael Laytmanın izahı
Adam Rişonu yaradan Yaradanın Adam Rişona öz təbiətini tanımaq imkanı verməsi lazım idi. Bəs O nə etdi? Məhz yaratdığı o istək — Sonsuzluq formasında (Ein Sof), yəni bir nurla dolu olan vahid arzu — ona əta etmək və forma bərabərliyinə çatmaq imkanı vermək üçün bölündü. O, həmin vahid arzunu çox-çox hissələrə ayırdı. Yəni eyni arzu qaldı, sadəcə indi o, çoxlu hissələrə bölünüb — deyək ki, səkkiz milyard; neçə olmasının fərqi yoxdur. Onlar birləşdikcə daha çox, ayrıldıqca isə daha az ola bilər; bunun fərqi yoxdur. Bu hissələr “ruhlar” adlanır. Hər bir hissə bu dünyada bir insanla eyniləşir. Bu ruhlar özləri üçün alan eqoist istəklərdir — qırılmış hissələrdir. Onlar vaxtilə bir nurla dolu olan vahid arzu idilər, sonra isə minlərlə ayrı-ayrı hissələrə çevrildilər və hər birinin içində kiçik bir nur qığılcımı qaldı. Bu, 125 pillə boyunca enişdir.
İndi isə bizə əvvəlki vəziyyətə — yenidən Sonsuzluq aləminə, bir arzuya və bir nura — qalxmaq imkanı verilib və buna öz gücümüzlə, özümüz çatmalıyıq. Sanki Yaradan bizə xammal, yerin tozunu verir və biz ondan öz içimizdə Yaradanı qururuq. Buna görə də biz “Adam” adlanırıq, yəni Yaradanla oxşar. Biz bunu bir-birimizlə birləşməklə edirik. Birlik vasitəsilə hər şeyə nail oluruq və bunun üçün bizdə lazım olan hər şey var: xisarón, islah edən nur — əhatəedici nur. Bütün hissələri, bütün ruhları 125 pillə boyunca birləşdirərək kamilliyə, öz kamilliyimizə qayıdırıq.
Adam Rişonun dərəcəsi nədir?
“Bütün aləmlər, yuxarı və aşağı və onların daxilində olan hər şey yalnız insan üçün yaradılmışdır. […] Başlanğıcda onlar ixtisar olundu və dərəcə-dərəcə, aləm-aləm aşağı enərək bizim maddi aləmimizə qədər gəldilər ki, ruhu bu aləmin bədəninə daxil etsinlər. Bu bədən isə tamamilə almaq üçündür və vermək üçün deyil […]. Bu vəziyyətdə insan Ona tam əks sayılır və bundan daha böyük uzaqlıq yoxdur…
Sonra isə insanın içinə bürünən ruh vasitəsilə o, Tövrat və ehkamla məşğul olur. Tədricən və yavaş-yavaş, aşağıdan yuxarıya doğru, o, Yaradanı ilə eyni əta etmə formasını əldə edir. Bu, yuxarıdan aşağıya enmiş bütün həmin xüsusiyyətlər vasitəsilə baş verir ki, onlar yalnız əta etmə arzusunun formasında olan dərəcələr və ölçülərdir. […] Sonda insan tamamilə əta etmək üçün olur və özü üçün heç nə almır. O zaman o, Onunla həqiqi dvekutla tamamlanır, çünki insan yalnız bunun üçün yaradılmışdır.”
– Baal Sulam, “Kabala Elminə Girişə Ön Söz”, Maddə 9
Mixael Laytmanın izahı
Məxluq (4 mərhələdə) ilə Adam Rişon arasında fərq var; bunlar tamamilə iki fərqli şeydir. Burada məxluqdan danışarkən biz istək baxımından danışırıq — nura reaksiya verən istək, xam istək. Yaxud bunu belə demək olar: burada yoxdan varlıqdan, bir nöqtədən inkişaf etməyə başlayan istəkdən danışırıq. Bir nöqtədən istək ona təsir edən nurun təsiri altında inkişaf edir, inkişaf edir, ta ki cansız formasına çatana qədər, sonra bitki səviyyəsinə, sonra heyvani səviyyəyə, Adam Rişon isə artıq “danışan” dərəcədir. İlk “danışan” Adam Rişondur.
Eyni şəkildə, cansız, bitki və heyvani səviyyələrdən danışdıqda, biz bu maddi dünyadan danışmırıq; biz istəyin formasından danışırıq.
Adam Rişon sisteminin bir hissəsi olaraq bizim rolumuz
“Həyatda yaxşı bir dad dadmaq istəyən insan qəlbindəki nöqtəyə diqqət yetirməlidir. Hər bir insanda qəlbdə bir nöqtə var, lakin o, parlamır. Əksinə, o, qara bir nöqtə kimidir. Qəlbdəki nöqtə Kduşanın nefeşinin bir fərqlənməsidir və onun təbiəti əta etmə kelimidir. Lakin o, Şxinanın torpaq içində olması vəziyyətindədir, yəni insan onu heç bir şey hesab edir. Əksinə, onun üçün o, torpaq qədər əhəmiyyətsizdir.”
– Rabaş, Məqalə № 34, TANTA [Taamim, Nekudot, Taqin, Otiot]
Mixael Laytmanın izahı
Tutaq ki, bizim bir maşınımız var və bu maşının içində minlərlə dişli çarx var. Bu, əslində bizim bədənimiz kimidir — elə də fərqi yoxdur, düzdür? Buradan bir neçə prinsip çıxara bilərik. Hər şeydən əvvəl, hər birimiz yalnız kiçik bir hissəyik, bütün maşın deyilik. Və necə ki, bədənimizdə bütün sistemlər bir-birindən asılıdır. Əgər bir sistemdə nəsə pozularsa, bədənin bütün digər hissələri bunu hiss edir; bütün sistemlər artıq bunu hiss edir. Bütün hissələr hərəkət etmədən tək bir hərəkət belə mümkün deyil. Həqiqətdə, biz təbiəti nə qədər çox kəşf ediriksə, bir o qədər görürük ki, hər şey məhz belə qurulub. Bundan isə nəticələr ya müsbət, ya da mənfi şəkildə ortaya çıxır.
Yəni əgər kimsə öz azad seçiminə görə hərəkət etmirsə — yəni burada küçədən olan adi bir insan varsa — o, hara çevirirlərsə, ora dönən bir dişli çarx kimidir. Onun haqqında demək olmaz ki, bu yaxşıdır ya pisdir, yaxud o, nəyisə özü edir. Lakin əgər burada “qəlbdəki nöqtə” alan birisi varsa və onda artıq — bizim çəkdiyimiz kimi — bir tərəfdə eqo, digər tərəfdə isə qəlbdəki nöqtə nöqtə varsa, onda onun indi özünü hara yönəltməsi, seçiminin nə olması çox vacibdir.
Onun seçimi nədir? Seçim onu nəyəsə qoşulmağa məcbur edir. Ona müəyyən azadlıq verilib. O, dişli çarxı hara çevirmək istəyir — onunla birlikdə, onunla uyğun şəkildə, yoxsa ona qarşı? Sanki “mən heç nə etməyəcəyəm” — xeyr, heç nə etməmək mümkün deyil. Sənə seçim verilib. Seçim verildiyi ölçüdə artıq o seçimdə iştirak etməyə məcbursan — ya maşınla birlikdə, ya da ona qarşı.
Yəni, sən bu maşının necə işlədiyini bu ölçüdə dərk etməlisən. Sən artıq ona qoşulmalısan. Onunla birlikdə iştirak etməlisən. Bir xisarón qaldırmalısan: “Mən maşınla birlikdə iştirak etmək istəyirəm. Mən onunla birlikdə olmaq istəyirəm. Mən hamının xeyrinə işləmək istəyirəm. Mənə kömək et, mənə imkan ver — ağılda, ürəkdə, gücdə.” Yəni seçim çox məcburedicidir. Artıq səndən soruşmağa başlayırlar. Bu, istədiyini edən kiçik uşaq kimidir — ondan heç kim soruşmur, hər şey bağışlanır. Və birdən böyüyürsən — vay vay. İndi mən böyüyəm, indi mən məsuliyyət daşıyıram; hamı məndən tələb etməyə, məni sıxışdırmağa başlayır; mən hər şeyin qayğısına qalmalıyam.
Və biz nə qədər böyüyürüksə, sonradan çevrilməyə başlamalıyıq. Qəlbdə nöqtəsi olmayan insan sərbəst şəkildə çevrilir, elə deyilmi? O çevrilir. Təbiət onu çevirir, Yaradan onu çevirir. Mən isə tədricən, seçimim vasitəsilə bu maşını özüm çevirməyi üzərimə götürməliyəm. Mən — deyək ki, bu “mənəm” — məndən başqa bütün maşını, məndən başqa bütün sistemi üzərimə götürməliyəm. Bu, “yadlar” adlanır. Vəssalam. Mən onları “yaxınım” kimi, özümün hissələri kimi qəbul etməliyəm. Və mən, Yaradanın onlara münasibəti kimi, onları çevirməyə başlamalıyam. Əlbəttə, gücü yuxarıdan, Yaradandan alıram. Lakin mən sanki Onun digərlərinə münasibətdə nümayəndəsiyəm. Bu, çox böyük məsuliyyətdir.
Və hər dəfə, irəlilədikcə, bu dünyadan Sonsuzluq aləminə qədər yüksəldikcə — bəli — sıfır seçimdən başlayaraq, mən daim yüksəlirəm, ta ki Yaradandan bütün maşın üzərində tam idarəni alana qədər. Bu, Sonsuzluğun Malxutu olmaq adlanır. Bu, Onunla tam oxşar olmaq deməkdir. Təsəvvür et ki, sən bütün reallığı dərk etməlisən — onun necə çevrildiyini, və hər birinin niyə belə olduğunu. Buna görə də deyirik ki, insan bütün ruhlar haqqında, bütün detalları haqqında bilməlidir — onların keçmişdə, indidə və gələcəkdə başına gələn hər şey haqqında, bütün zamanlardan yuxarıda. O bilməlidir ki, Yaradan onlara necə münasibət göstərir və onların münasibəti necədir — hər şeyi. Sən hər şeyi dərk etməlisən. Bu, sadə məsələ deyil.
Buna görə də seçim bizə belə bir şey kimi görünür. Seçim o deməkdir ki, sən Yaradanın yerində işləməyə başlamalısan. Vəssalam — Onun yerində. Sənə qüvvələr veriləcək. Bundan sonra isə hər şey sənin üzərinə düşür: hər şeyi özün idarə etməlisən.
Seminar
Adam Rishonun ruhunun bir hissəsi olaraq bizim rolumuzu necə anlayırsınız? İslah olunmalı olan nədir?
Suallar və Cavablar