1. RABASZ, List nr 68
Chanuka była duchowym cudem, a w duchowości musimy pytać „Co?” inaczej nie poczujemy cudu. Dlatego oni powiedzieli: „ Czym jest Chanuka?”, aby każdy zapytał o cud duchowości, to znaczy, aby najpierw poznać znaczenie duchowego wygnania, a następnie być w stanie otrzymać duchowe odkupienie.
Z tego powodu powinniśmy ujawnić to publicznie, aby wszyscy byli zainteresowani. W przeciwnym razie nie odczujemy ani wygnania, ani odkupienia.
2. RABASZ, Artykuł nr 638, „Skłonność człowieka”
Wszystko, co jest ponad naturą, jest uważane za cud.
Wszystkie cuda są przypisywane Stwórcy, co oznacza, że są uważane za przebudzenie z góry, a nie za przebudzenie z dołu, ponieważ niższy nie może zrobić czegoś, co jest ponad naturą. Ale aby uczynić cud, człowiek powinien modlić się, aby cud został mu uczyniony.
3. RABASZ, Artykuł nr 11 (1990), „Co w pracy oznacza umieszczenie świecy chanukowej po lewej stronie”.
„Cud” oznacza coś, czego dana osoba nie może uzyskać. Oznacza to, że niemożliwe jest uzyskanie tego, chyba że poprzez cud z góry. Tylko w ten sposób nazywa się to „cudem”.
4. RABASZ, List nr 68
Duchowość jest na wygnaniu w materialności.
Człowiek nie może wydostać się z tego wygnania i tylko Stwórca może go wybawić, jak powiedzieli nasi mędrcy: „Zły początek człowieka pokonuje go każdego dnia i stara się go uśmiercić. Gdyby nie pomoc Stwórcy, nie pokonałby go”. Z tego wynika, że tylko Stwórca może pomóc i dlatego nazywa się to „cudem”.
5. RABASZ, Artykuł nr 24 (1988), „Co oznacza: "Rzeczy ukryte należą do Stórcy, a rzeczy objawione należą do nas" w pracy?”.
Człowiek musi „zapalić się”, aby robić rzeczy „dopóki płomień nie wzejdzie sam z siebie”, a nie dzięki własnej sile. Tak więc „sam z siebie” oznacza siłę Stwórcy.
6. RABASZ, Artykuł nr 9 (1984), „Należy zawsze sprzedawać belki swego domu”.
Każdy z nich miał iskrę miłości do innych, ale ta iskra nie mogła rozpalić światła miłości, by świeciło w każdym z nich, więc zgodzili się, że jednocząc się, iskry staną się wielkim płomieniem.
7. RABASZ, Artykuł nr 15 (1991), „Czym jest błogosławieństwo "Kto uczynił dla mnie cud w tym miejscu" w pracy?”.
Człowiek powinien przyzwyczaić się do porównywania czasu cierpienia z czasem przyjemności i błogosławić za cud uwolnienia go od cierpienia do stanu przyjemności. W ten sposób będzie mógł podziękować Stwórcy i cieszyć się nowymi Kelim, które zostały mu dodane teraz, gdy porównuje te dwa czasy ze sobą. Na tej podstawie człowiek może czynić postępy w pracy.
Jest tak, jak powiedział Baal HaSulam, że nie ma znaczenia, czy dana osoba otrzymuje od Stwórcy coś wielkiego czy małego. Liczy się to, jak bardzo dana osoba dziękuje Stwórcy. Do stopnia jego wdzięczności, tak rośnie obdarzenie, które daje Stwórca. Dlatego musimy pamiętać, aby być wdzięcznymi, doceniać Jego dar, abyśmy mogli zbliżyć się do Stwórcy.
8. RABASZ, Artykuł nr 13 (1985), „Potężna Skała Mojego Zbawienia”
Jest powiedziane: „Chwalić Cię jest rozkoszą”, co oznacza, że dziękujemy i chwalimy Cię za dobro, które od Ciebie otrzymaliśmy. Jest tak, jak powiedzieli nasi mędrcy: „Zawsze należy chwalić Stwórcę, a następnie modlić się” (Berachot [Błogosławieństwa], 32).
Powodem tego jest to, że ten, kto wierzy, że Stwórca jest miłosierny i łaskawy oraz że pragnie czynić dobro stworzeniom, ma miejsce na modlitwę. Dlatego musimy najpierw ustanowić chwałę Stwórcy, co oznacza, że człowiek sam powinien ustanowić chwałę Stwórcy. Nie oznacza to, że Stwórca powinien widzieć, że człowiek Go chwali, ponieważ Stwórca nie potrzebuje ludzi. Raczej sam człowiek powinien zobaczyć chwałę Stwórcy, a następnie może poprosić Go o pomoc, ponieważ Jego postępowanie polega na czynieniu dobra Jego stworzeniom.
9. Raw Kook
Każdy powinien wiedzieć i rozumieć, że w jego wnętrzu płonie świeca, że jego świeca nie jest taka jak świeca jego przyjaciela i nie ma człowieka, który nie miałby swojej świecy. Każdy powinien wiedzieć i rozumieć, że musi się trudzić, aby ujawnić tę świecę wszystkim i rozpalić ją w wielką pochodnię i oświetlić cały świat.
10. Zohar dla wszystkich, Acharei Mot [Po śmierci], „Oto jak dobrze i jak przyjemnie”, poz. 65-66
„Oto jak dobrze i jak przyjemnie jest braciom siedzieć razem”. Są to przyjaciele, którzy siedzą razem i nie są od siebie oddzieleni. Na początku wydają się być ludźmi w stanie wojny, pragnącymi się nawzajem pozabijać. Potem powracają do braterskiej miłości.
Stwórca mówi o nich: „Oto jak dobrze i jak przyjemnie jest braciom siedzieć razem” Słowo „także” obejmuje również Szechinę z nimi. Co więcej, Stwórca słucha ich słów i jest z nich zadowolony i rozkoszuje się nimi, jak napisano: „Wtedy ci, którzy bali się Stwórcy, rozmawiali ze sobą, a Stwórca słuchał i słyszał, a księga pamięci została zapisana przed Nim”.
A wy, przyjaciele, którzy tu jesteście, tak jak wcześniej byliście w sympatii i miłości, odtąd również nie rozstaniecie się, dopóki Stwórca nie będzie się z wami radował i nie wezwie na was pokoju. A dzięki waszym zasługom na świecie zapanuje pokój, jak napisano: „Ze względu na moich braci i przyjaciół pozwólcie mi powiedzieć: "Niech pokój będzie w was”.