Lekcja 22: Postęp przez wielkość celu

Wybrane fragmenty ze źródeł

1. RABASZ, Artykuł 1 (1984), "Cel grupy – 2"
Ponieważ człowiek został stworzony z kli zwanego „miłość własna”, gdzie nie widzi, że działanie przyniesie mu korzyść, nie ma motywacji, aby wykonać nawet najmniejszy ruch. I bez anulowania miłości własnej niemożliwe jest osiągnięcie Dwekut [przylgnięcia] do Stwórcy, czyli podobieństwa formy.

A ponieważ jest to sprzeczne z naszą naturą, potrzebujemy społeczeństwa, które stworzy wielką siłę, abyśmy mogli wspólnie pracować nad anulowaniem pragnienia otrzymywania, zwanym „złem”, ponieważ przeszkadza ona w osiągnięciu celu, dla którego człowiek został stworzony.

2. RABASZ, Artykuł 24, "Najważniejsza rzecz, której potrzebujemy"
Najważniejszą rzeczą, której potrzebujemy, a na którą brakuje nam paliwa do pracy, jest brak ważności celu. To znaczy, nie potrafimy docenić naszej służby, aby wiedzieć, kogo obdarzamy. Brakuje nam również świadomości wielkości Stwórcy, aby wiedzieć, jak bardzo powinniśmy być szczęśliwi, że mamy zaszczyt służyć Królowi, ponieważ nie mamy nic, co pozwoliłoby nam zrozumieć Jego wielkość.

W słowach Zoharu nazywa się to „Szchina w prochu”, co oznacza, że obdarzanie Stwórcy jest dla nas tak ważne jak proch. Naturalnie więc nie mamy paliwa do pracy, ponieważ bez przyjemności nie ma energii do działania.

3. RABASZ, Artykuł 4 (1984), "Niech każdy pomoże swojemu przyjacielowi"
Musimy zrozumieć, jak można pomóc swojemu przyjacielowi. Czy ta sprawa dotyczy tylko sytuacji, gdy są bogaci i biedni, mądrzy i głupi, słabi i silni? A jeśli wszyscy są bogaci, mądrzy lub silni, jak wtedy można sobie pomagać?

Widzimy, że istnieje jedna rzecz wspólna dla wszystkich — nastrój. Powiedziano: „Troska w sercu — niech opowie ją innym”. Ponieważ w odniesieniu do samopoczucia, ani bogactwo, ani mądrość nie pomagają.

Raczej jeden człowiek może pomóc drugiemu, widząc, że jego przyjaciel jest przygnębiony. Jest powiedziane: „Człowiek nie może sam siebie uwolnić z więzienia”. Raczej to przyjaciel może podnieść jego ducha.

Oznacza to, że przyjaciel podnosi go z jego stanu do stanu ożywienia. Wtedy człowiek zaczyna odzyskiwać siły i wiarę w życie, i czuje, jakby jego cel był teraz bliżej.
Wynika z tego, że każdy powinien być uważny i myśleć, jak może podnieść ducha swojego przyjaciela, bo w kwestii ducha każdy może znaleźć coś, czym może wypełnić brak u drugiego.

4. RABASZ, List 24
Musisz zawsze stać na straży, cały dzień i całą noc, czy czujesz stan dnia, czy stan nocy.

Mówimy do Stwórcy: „Twój jest dzień i Twoja jest również noc”. Tak więc również noc, ciemność nocy, pochodzi od Stwórcy dla dobra człowieka, jak jest napisane: „Dzień, dniowi przekazuje mowę, a noc, nocy objawia wiedzę”.

Wynika z tego, że musisz budzić serce przyjaciół, aż płomień zapłonie sam [...]. W ten sposób zostaniesz nagrodzony obudzeniem miłości Stwórcy nad nami.

5. RABASZ, Artykuł nr 30 (1988),

"Na co zwracać uwagę na spotkaniu przyjaciół"
Każdy powinien starać się wnosić do społeczeństwa ducha życia i nadziei, oraz zarażać je energią. Dzięki temu każdy z przyjaciół będzie mógł powiedzieć sobie: „Teraz zaczynam pracę od nowa”. To znaczy, zanim przyszedł do społeczeństwa, był rozczarowany swoim postępem w pracy dla Stwórcy, ale teraz społeczeństwo napełniło go życiem i nadzieją.

Dzięki społeczeństwu uzyskał pewność siebie i siłę do przezwyciężenia przeszkód, ponieważ teraz czuje, że może osiągnąć pełnię. I wszystkie jego wcześniejsze myśli, że przed nim był niezdobyty szczyt, teraz wydają się niczym. I wszystko to otrzymał dzięki sile społeczeństwa, ponieważ każdy starał się wnieść ducha zachęty i nową atmosferę.

6. RABASZ, Artykuł nr 17 (1986), "Cel grupy przyjaciół – 2"
Cała podstawa, na której możemy otrzymać rozkosz i przyjemność — co jest nam dozwolone, a nawet nakazane — to cieszenie się aktem obdarzania. Dlatego istnieje jeden punkt, nad którym powinniśmy pracować: docenianie duchowości. Wyraża się to w zwracaniu uwagi, do kogo się zwracam, z kim rozmawiam, czyje przykazania wypełniam i czyje prawa studiuję, czyli w szukaniu rady, jak docenić Dawcę Tory.

A zanim człowiek sam otrzyma trochę światła z góry, powinien szukać ludzi o podobnych dążeniach, którzy również starają się zwiększyć wagę jakiegokolwiek kontaktu ze Stwórcą. A gdy wielu ludzi to wspiera, każdy może otrzymać pomoc od przyjaciela.

7. "Jismach Mosze", Parsza WaYera, str. 47A
Każdy człowiek ma wolny wybór, a są tacy, którzy zdobywają swój świat i poziom w jednej godzinie.

8. "Be’er Majim Chajim", Parsza Re’eh, rozdz. 12
Mędrcy powiedzieli (Awoda Zara 17): Są tacy, którzy zdobywają swój świat w jednej godzinie, ponieważ cały świat, w którym żyli do tej pory i w którym będą żyli dalej, został nabyty w tym momencie. Dzieje się tak dlatego, że ich przyjemność i pragnienie ku Stwórcy zostało stworzone w tym celu, a Jego wola została wypełniona w tej godzinie — i tak nabyli cały swój świat.