" Qrupunda/onluqda" iş kursu - Dərs № 17. "Ruhani çərçivələrin əhəmiyyəti"

" Qrupunda/onluqda" iş kursu - Dərs № 17. "Ruhani çərçivələrin əhəmiyyəti"

Dərs məzmunu
Materiallar
" Qrupunda/onluqda" iş kursu - Dərs № 17.
Mövzu: Ruhani çərçivələrin əhəmiyyəti.
İlk mənbələrdən seçilmiş parçalar
  1. Rabaş. Məqalə 875 "Üç xətt – 4"

"Bizə  Ali şeyləri  – kabala müdrikliyi adlanan ali anlayışları  möcüzəvi bir vasitə kimi öyrənmək verilmişdir . Çünki bu, insana bu anlayışların müqəddəsliyinə görə, insan müqəddəs adları dilə gətirdikdə Yaradanla birləşmək (Onunla qovuşmaq) istəyini və meylini verə bilər – …

Və insan uca, ali şeyləri öyrənəndə məqsədi  onu müqəddəsliyə yaxınlaşdırsınlar olduğunda, bu,  onu nura yaxınlaşdırır. Yəni tədris onu elə bir vəziyyətə gətirir ki, bunun sayəsində o, bütün əməllərini yalnız başqasına xeyir gətirməyə yönəltmə mərtəbəsinə layiq olsun.

Və bu, 'hazırlıq işi' adlanır. Yəni insan özünü elə hazırlayır ki, Padşahın sarayına daxil ola bilsin və Onunla birləşə bilsin."


  1. Rabaş, məqalə 647 “Dua üçün xisarona ehtiyac var”

"Bizim müdriklərimiz demişlər: «Sən Tövrat  üçün [daimi] vaxtlar müəyyən etdinmi?»

Və demək lazımdır ki, daimi olmaq (sabitlik) o deməkdir ki, insanda istək olmasa da, ehtiyac hiss etməsə də, yenə də o, Tövratı öyrənməlidir. Çünki Tövrat özü insana müqəddəslik gətirir, hətta insan öyrənməyə heç bir daxili ehtiyac hiss etmədiyi halda belə."


  1. Rabaş, məqalə 12 (1988) “Ruhani işdə Tövrat və sənət nə deməkdir”

"İnsan çalışmalıdır ki, dərsə başlamazdan əvvəl böyük səylər sərf etsin ki, onun təhsili bəhrə versin və yaxşı nəticə gətirsin. Yəni, tədris ona Tövratın nurunu gətirsin və bu nurun köməyi ilə o, mənbəyə qayıda bilsin."


  1. Alaxot məcmuəsi. “Xoşen a-Mişpat”, Zəmanət qanunları. Qanun 3
    “Yaradanın işində əsas olan – istəkdir. Və hər bir insan nə qədər özünü tərbiyə edirsə ki, istəyini, şövqünü və həsrətini Yaradan üçün ən güclü istəyə çevirsin, o dərəcədə o, Yaradanın Özünə, Onun Tövratına və əmrlərinə yaxın olmağa layiq olur.”


  1. Baal Sulam. “TES-ə Giriş”, bənd 155
    “İnsan bu elmlə məşğul olduğu zaman, öz ruhuna aid olan səfirotlərin və qabların adlarını dilə gətirdikcə – onlar dərhal müəyyən dərəcədə onun üzərinə nur saçırlar. Amma bu nurlar onun ruhunun içinə, daxili hissəsinə bürünmürlər, çünki hələ onları qəbul etməyə yararlı kelim çatmır. Bununla belə, hər dəfə məşğuliyyət zamanı aldığı bu parıltı, onun üzərinə Yuxarıdan bir cazibə  çəkir və onu ruhaniyyət və paklıqla doldurur. Bu isə insanı kamilliyə çatmağa çox yaxınlaşdırır.”