Rosh HaShanah mula sa Perspektibong Kabbalistiko

Ano ang Rosh HaShanah ayon sa Karunungan ng Kabbalah?

Ang Rosh HaShanah ay ang simula ng pagwawasto. Ito ang panahon kung kailan, sa mismong pagkakataong iyon, ang sistema ni Adam HaRishon—ang kaluluwang nilikha ng Lumikha—ay nabasag.

Nangangahulugan ito na ang lahat ay nagmula sa unang pagkabigo, nang mahulog si Adam HaRishon sa pag-ibig sa sarili. Dahil dito, ang mga sumunod na henerasyon ay kinailangang gumawa sa simpleng pananampalataya, sapagkat kapag ang isang tao ay nasa pag-ibig sa sarili, ang Tzimtzum [paghihigpit] at pagtatago ay sumasakop sa kanya, at ang Itaas na Liwanag ay hindi makapagningning para sa kanya.

RABASH, Artikulo Blg. 2

Ngayon, kailangan nating pumasok sa isang kalagayan ng pananampalataya na higit sa katuwiran. Nangangahulugan ito na ang puwersa ng pagbibigay ng isang tao ay maaaring maging higit kaysa sa kanyang puwersa ng pagtanggap; nililimitahan niya ang kanyang pagnanais na tumanggap at sinisikap niyang makitungo sa lahat ng lumilitaw na nasa labas niya sa pamamagitan lamang ng puwersa ng pagbibigay. Sa ganitong saloobin, nagsisimula siyang makakita ng isang kabaligtarang mundo—isang espirituwal na mundo.

Kailangan nating sikaping dalhin ito sa pagwawasto sa pamamagitan ng ating mga pagsisikap, kasama ang masasamang katangian na nasa loob natin at sa kabila ng ating pagtutol sa pagwawastong ito. Gayunpaman, nais pa rin nating muling itatag ang sistemang ito—ang kalipunan ng mga kaluluwang nabasag at nagkahiwa-hiwalay—at ibalik ang lahat sa isang nagkakaisang kaluluwa. Sa pamamagitan nito, bumubuo tayo ng isang bagong mundo. Ito ay isang bagong pag-unlad, at ito ang nangyayari sa atin sa kapistahang ito, sa espirituwal na kalagayang tinatawag na “Rosh HaShanah.”

Sa kalagayang iyon, pinagsasama-sama natin ang lahat ng puwersang nasa sistemang tinatawag na Adam HaRishon bago ang kasalanang naging sanhi ng pagkakabaha-bahagi, pati na rin ang lahat ng puwersang nahayag noong naganap ang kasalanan. Sa panahon ng pagkakabaha-bahagi, gaya ng sinasabi ng Lumikha: “Nilikha Ko ang masamang hilig.” Binabasag Niya ang sistema ni Adam HaRishon. Dahil dito, kailangan natin itong muling itatag kasama ang lahat ng masasama at mabubuting puwersa nang magkakasama, at ito ang usapin ng pagtatayo ng Malchut.

Sinasabi ng ARI na ang Rosh HaShanah ay ang pagtatayo ng Malchut, na tinatawag na “katangian ng paghuhukom.” Ang Malchut [pagkahari] ay nangangahulugang ang buong mundo ay sumusunod sa kanyang katangian, sapagkat ang Malchut ay tinatawag na “kapulungan ng Israel,” kung saan kabilang ang lahat ng 600,000 kaluluwa ng Israel. At ang buong gawain ng Rosh HaShanah ay ang pagtanggap sa pasanin ng kaharian.

RABASH, Artikulo Blg. 45

Ano ang Kailangan Nating Gawin sa Rosh HaShanah?

Ang buong gawain ng Rosh HaShanah mula sa panig ng isang tao ay ang tanggapin ang pasanin ng Malchut. Ibig sabihin, dapat niyang kilalanin ang kanyang masamang hilig at tanggapin na siya ay nasa ilalim ng pamamahala ng Itaas, na siyang nag-aayos at gumagabay sa lahat. Kaya naman, kapag nais nating tanggapin ito at handa tayong mangyari ito, nananalangin tayo sa Rosh HaShanah na ihayag ng Lumikha ang Kanyang kaluwalhatian, ang Kanyang pamamahala, at ang Kanyang kadakilaan sa ating lahat, upang maramdaman nating lahat ito.

Sa madaling salita, ang Malchut ay nangangahulugang dapat nating tanggapin at koronahan ang Kanyang paghahari sa ibabaw natin, upang hindi ito magkaroon ng anyo ng Shechina [Kabanalan] na nasa alabok, kundi ng anyo ng kaluwalhatian. Kaya naman, sa Rosh HaShanah, nananalangin tayo: “At bigyan Mo ng kaluwalhatian ang Iyong bayan.” Ibig sabihin, hinihiling natin na tulungan tayo ng Lumikha na madama ang kaluwalhatian ng Langit.

RABASH, Artikulo Blg. 45

At ang Rosh HaShanah ay tinatawag na Yom HaDin—ang “araw ng Paghuhukom.” Ito ang mapagpasyang simula ng isang kalagayan, kung saan mula rito ay umuunlad ang lahat. Kaya sa araw na iyon, ang espirituwal na kalagayan ng isang tao ay hinahatulan kung ito ba ay mabuti o masama—kung niluluwalhati ba niya ang Lumikha o hindi—at mula sa puntong iyon ay umuunlad ang buong taon.

Ito ang dahilan kung bakit, sa mga araw na ito, maaari tayong mapanatiling malayo sa lahat ng mga puwersang naghihiwalay na kumikilos sa atin at sa masamang hilig na naroroon sa bawat isa sa atin. Wala na tayong ibang kailangang gawin kundi kilalanin ang ating masamang hilig at ituon ang ating bagong layunin tungo sa pagwawasto, na magdudulot ng pagkakaisa sa pagitan natin—bilang isang tao na may iisang puso; upang maging gaya ng isang nagkakaisang bigkis.

Dapat gisingin ng isang tao ang kanyang puso, tiyak na tungo sa Teshuva [pagsisisi/pagbabalik], upang pasakop ang kanyang sarili sa kanyang Lumikha at tanggapin sa kanyang sarili ang pasanin ng Kanyang paghahari nang may dakilang pag-ibig. Sa pamamagitan nito, nagigising sa kanya ang pag-ibig ng Itaas, gaya ng sinabi: “Mula sa malayo, nagpakita sa akin ang Panginoon.” Ganito sa Rosh HaShanah [Bagong Taon ng Hebreo], kung kailan ang nasa Itaas ay malayo sa Israel dahil sa hatol, at ang tao ay malayo dahil sa pagkakahiwalay.

Kol Simcha, Mga Liham

Samakatuwid, ang lahat ng ating gawain ay ituon ang ating mga puso sa pamamagitan ng mga kaibigan, upang maituro natin ito sa konseptong tinatawag na “Ang Lumikha.” Ito ang nagmamarka ng isang bagong espirituwal na simula, na tinatawag na “Rosh HaShanah.” At sa pamamagitan ng pag-aalis ng ating sariling pagnanasa sa harap ng lahat ng mga kaibigan at sa harap ng Lumikha, nadarama natin na pumapasok tayo sa isang kapwa ugnayan sa Kanya. Mula sa puntong ito ng ugnayan, nagsisimula tayong umunlad; at habang ito ay lumalaki at lumalawak, minamarkahan nito ang proseso ng buong taon.

Sa pagkakaisa, natutuklasan natin ang lahat ng ating kalagayan—kung ano ang kailangan nating gawin, ang bawat isa sa ating mga panloob na kalagayan bilang indibidwal at bilang lahat tayo nang magkakasama—sapagkat sa pamamagitan lamang ng pagkakaisa natin ito natutuklasan. Tunay na wala nang iba pang natitira sa sangnilikha matapos likhain ng Lumikha ang kaluluwa ni Adam HaRishon at ito ay mabasag. Iisa lamang ang bagay na kailangan nating gawin: pag-ugnayin at muling pag-isahin ang mga nabasag na bahagi.

Ano ang Isinasagisag ng mga Kaugalian ng Rosh HaShanah?

Ang Rosh HaShanah ay iniuugnay sa ilang tradisyonal na kaugalian. Ang Shofar, granada, mansanas na isinawsaw sa pulot, at ulo ng isda—lahat ng mga kaugaliang ito ay sumasagisag sa pagpapagaan ng mga Dinim (mga hatol) sa pamamagitan ng pagpapahalaga sa pagbibigay sa halip na pagtanggap, sapagkat ang bagong taon na ito ay isang araw ng paghuhukom. Narito ang kanilang mga kahulugan:

Pag-ihip ng Shofar

Ang salitang shofar ay nagmula sa salitang Aramaiko na shufra, na nangangahulugang “pinakamaganda sa lahat” o “pinakamahusay sa pinakamahusay.”

Ang pag-ihip ng sungay ay kumakatawan sa ating pananabik para sa pagwawasto—mula sa pagkamuhi sa iba tungo sa pag-ibig sa iba.

Mansanas na may Pulot

Ang mansanas ay sumasagisag sa kasalanan—ang pagnanais na tumanggap para sa sarili—na pinalalambot at pinapatamis ng pulot.

Ang pagpapalambot at pagpapatamis na ito ay sumasagisag naman sa pagnanais na matutong gamitin ang likas na pagnanasang ito ng tao sa paraang altruistiko, hindi para sa sariling pakinabang kundi para sa kapakinabangan ng iba.

Isda

Ang nilalang na nabubuhay sa tubig ay sumasagisag sa isang buhay na nasa biyaya, sapagkat ang tubig ay kumakatawan sa “biyaya” ayon sa karunungan ng Kabbalah.

Ang pagkain ng ulo ng isda ay nagpapaalala sa hangaring “maging ulo at hindi buntot.” Nangangahulugan ito ng pagsusuri sa sariling landas at hindi bulag na pagsunod sa “kawan” na, nang hindi namamalayan, ay naghahangad lamang ng pansariling kapakinabangan.

Granada

Gaya ng sinabi ng ating mga pantas: “Nawa’y ang ating mga karapatan (Zchuyot) ay maging kasindami ng mga buto ng granada.”

Ang Zchuyot ay nagmumula sa salitang-ugat na Zachut, na nangangahulugang “kadalisayan,” at tumutukoy sa paglilinis o pagpapadalisay sa ating ego.

Ang bawat buto ng granada ay kumakatawan sa isang pagnanais na kailangang matuklasan sa loob ng sarili upang matutong gamitin ito hindi para sa pansariling pakinabang, kundi bilang isang pagpapala para sa iba.