Yom Kippur: Isang Hiling para sa Pagwawasto

Ang Yom Kippur ay ang panloob na estado ng isang tao kapag napagtanto nila na sa loob nila ay umiiral lamang ang walang tigil na egoismo, at kailangan nilang tumaas sa ibabaw ng kanilang sarili. Ang pangunahing utos ng Torah ay “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili,” subalit tayo ay lubos na malayo rito, maging kabaligtaran pa nga. Kaya't humihingi tayo ng kapatawaran.

Lumalabas na sa pagiging nasa loob ng kagustuhang tumanggap, tayo ay nasa pagkakaiba ng anyo sa Maylalang, at kailangan nating mapagtagumpayan ang masamang hilig na ito upang makapasok sa pagdikit sa Maylalang; upang makilala Siya bilang Isa, at na “walang iba maliban sa Kanya”.

Ito ang kahulugan ng “Sapagkat ang hilig ng puso ng tao ay masama mula sa kanyang kabataan,” ibig sabihin na nilikha siya ng Maylalang sa ganitong paraan, dahil ang kagustuhang tumanggap ay ang aktuwal na Kli [sisidlan], maliban na ito ay dapat na tama.

RABASH, Liham Blg. 14

Dahil ang ganitong antas ay ganap na kabaligtaran sa ating kalikasan, lahat ng ating ginagawa ay nasa loob ng kagustuhang tumanggap, at wala nang makakatulong sa atin. Malinaw na hindi natin kayang itama ang anumang bagay, at ang mga kasalanang nagawa natin ay hindi talaga atin dahil ang Maylalang ang lumikha ng masamang hilig na namumuno sa atin at pumipilit sa atin na magkasala.

Sa katunayan, hindi tayo nagkasala na tayo ay nalulubog sa egoismo, na sa bawat pagkakataon ay nagtutulak sa atin na isipin lamang ang ating sarili at hindi ang iba o ang Maylalang. Kaya't ang parehong mga kasalanan at ang kanilang pagwawasto ay hindi natin kasalanan at hindi rin natin karangalan dahil ang Maylalang ang gumagawa ng lahat. Inihanda Niya ang lahat ng kasalanan at lahat ng pagwawasto laban sa mga ito para sa atin, at tayo ay nasa pagitan ng isa at ng isa pa, tulad ng sa isang bisyo.

Dapat nating ipaliwanag na ang kasalanan ay sa pagsasabing mayroong masamang hilig sa halip na “Walang iba maliban sa Kanya.” Kung ang isang tao ay hindi karapat-dapat, siya ay itinatapon mula sa itaas. Ito ay dumarating sa pamamagitan ng pagbibihis sa kagustuhang tumanggap, na tinatawag na “masamang hilig.”

RABASH, Liham Blg. 14

Kaya, sa Yom Kippur, sinasabi natin na may dalawang paraan upang humingi ng kapatawaran (at sila ay nagkakaisa sa isa't isa): panalangin at pagsisisi.

Ang hinihiling nating mapatawad ay hindi dahil sa tumanggap tayo mula sa Lumikha, kundi dahil binigyan din tayo ng pagkakataon na makaalis mula sa masamang hilig na ito at ng pagkakataon na makilala at mapalapit sa kanya, subalit hindi natin nagamit ang pagkakataong ito ng sapat at tama. 

Ito ang kailangan nating ipaliwanag, suriin at hatulan. Maramdaman ang pagsisisi at kapatawaran sa mga pagkakataong ibinigay sa atin ng Lumikha upang mapagtagumpayan ang ating pagnanais na tumanggap, at upang pag-aralan ito sa paraang sa pamamagitan ng pagtagumpay dito, matutunan natin kung ano ang mabuting hilig.

Ang “Pagsisisi” sa Hebreo (“Teshuva”) ay nagmula sa salitang “bumalik”: 

• dahil gusto nating bumalik sa kalagayan ng Adam HaRishon – gaya ng sinasabi “ang pagsisisi ay tumutukoy sa Adam HaRishon bago pa man ang kasalanan ay dumikit, ngunit naalis dahil sa kasalanan” (RABASH, Artikulo Blg. 244, “Pagsisisi”)
• at dahil gusto nating ibalik ang lahat sa Lumikha – gaya ng sinasabi “ang tinatanggap niya, ayaw niyang tanggapin para sa kanyang sariling kapakanan, kundi ang lahat ng kanyang tinatanggap ay upang magbigay kasiyahan sa Lumikha” (RABASH, Artikulo Blg. 33, “Ano ang Ibig Sabihin na Pinapaboran ng Lumikha ang Isang Tao, sa Gawain?”)

Kaya, ang ating gawain ay iugnay ang lahat sa Lumikha, kapwa ang mga kasalanan at ang mga pagwawasto – upang ibalik ang lahat sa Kanya. Maaari lamang nating iugnay ang kasalanan sa pagwawasto kapag naiintindihan at nararamdaman natin na ang pareho ay nagmumula sa Lumikha at hindi sa atin. Ang Lumikha ay nasa itaas ng mga kasalanan at nasa itaas ng mga pagwawasto. Ito ay isang natatanging mas mataas na kapangyarihan sa ibabaw ng lahat. 

Kaya, kailangan nating manalangin upang makita na “walang iba maliban sa Kanya”. Kahit na ito ay isang pagnanais na tumanggap, nais natin na ang Malchut ay tumanggap ng parehong mga katangian tulad ni Zeir Anpin – ang nagbibigay, ang tagapagbigay. Ito talaga ang ating buong kahilingan, ang ating buong pag-asa. 

Sa ibang salita, habang nagbibigay ang ZA, magkakaroon ng ganoong pagwawasto si Malchut, kung saan sa pamamagitan ng pagsisisi, kapag sinabi natin na mula ngayon, ang lahat ng mga aksyon ay magiging para sa layunin ng pagbibigay, na tinatawag na Rachamim [awa], tulad ng ZA, ito ay sumusunod na ang pagsisisi ay nagiging sanhi ng Malchut, na tinatawag na “ang kalidad ng paghatol” bago ang pagwawasto, na maging Rachamim [awa] pagkatapos ng pagwawasto, tulad ng ZA.

RABASH, Artikulo 13 (1990), “Ano ang Kahulugan na sa Pagkakaisa ng Lumikha at ng Shechina, Lahat ng mga Kasalanan ay Napapawi?”

Ang buong espirituwal na gawain natin ay talagang kailangang humantong sa isang panalangin, dahil ang lahat ay nagmumula sa itaas, dahil ang lahat ng nangyayari sa atin ay ang direktang impluwensya ng Lumikha, at kailangan nating tumugon. Ang pagtugon ay tinatawag na “isang panalangin”: kung ano ang gusto natin, kung ano ang iniisip natin, kung ano ang hinahangad natin; lahat ng iyon ay panalangin. 

Kailangan nating kumbinsihin ang Lumikha na tayo ay handa at karapat-dapat na mapalapit sa kanya, at sa lawak na makumbinsi natin Siya sa bagay na ito, tayo ay karapat-dapat na mapalapit sa kanya. 

Kung hindi ibibigay ng Lumikha sa kanya ang kapangyarihang ito, upang maramdaman na “mayroon tayong dakilang Hari,” wala siyang lakas upang magtrabaho para sa kapakanan ng Lumikha [...] Samakatuwid, kapag tinutulungan siya ng Lumikha at binibigyan siya ng pagnanais na magbigay, at nararamdaman niya na mayroon siyang dakilang Hari, tanging ang Lumikha lamang ang makapagbibigay nito. [...] Ibig sabihin, “Tanging Ikaw ang makapagpaparamdam sa amin na mayroon kaming dakilang Hari at sulit na magtrabaho para sa Kanya, upang bigyan Siya ng kasiyahan.”

RABASH, Artikulo Blg. 1 (1991), “Ano ang, ‘Wala Tayong Ibang Hari kundi Ikaw,’ sa Gawain?”

Sa laban, nagsisimula tayong maramdaman ang mga pagkakaiba sa pagitan ng ating sarili at ng Lumikha, sa pagitan ng pagnanais na tumanggap at pagnanais na magbigay at dito natin itinatag ang puwersa ng pagtagumpay, ang screen at ang buong sistema ng Kedusha (kabanalan) na nangangahulugang pagbibigay at koneksyon na itinatag natin sa loob natin, at sa pamamagitan ng sistemang ito, sa Yom Kippur, binabayaran natin ang lahat ng ating mga kasalanan at paglabag.

Iyan ang dahilan kung bakit ang Yom Kippur ay isang araw ng natatanging kagalakan na nagbibigay-daan sa atin na umangat nang mas mataas pa sa paglikha, upang makipag-ugnayan sa mas mataas na kapangyarihan, at maabot ang antas nito. Ang lahat ng mga kasalanan at lahat ng egoismo na nilikha ng Lumikha at ang mga pagwawasto na natamo salamat sa Kanya ay kinakailangan upang maunawaan natin ang hakbang na nasa itaas ng masama at mabuting mga hilig, ibig sabihin, upang maunawaan ang Lumikha, na hindi maaaring matamo sa anumang ibang paraan.