34 na taon na ang nakalipas, pumanaw ang Rabash

34 na taon na ang nakalipas, noong ika-5 ng Tishrei 5752 (Setyembre 13, 1991), pumanaw si Rabbi Baruch Shalom HaLevi Ashlag — kilala bilang ang Rabash — sa Beilinson Hospital sa Petah Tikva. Ang panganay na anak at disipulo ng Baal HaSulam, siya ay isa sa mga huling dakilang Kabbalista ng makabagong panahon, nagdadala ng sinaunang tradisyon na kanyang naipasa sa bagong henerasyon.

Ipinanganak siya sa Warsaw noong 1907, sa isang mundong Hudyo na parehong masigla at marupok. Ang kanyang ama, ang Baal HaSulam, ay ang pangunahing Kabbalista ng ikadalawampung siglo, may-akda ng komentaryo ng Sulam sa Zohar at ng The Study of the Ten Sefirot. Ang batang Baruch – sa murang edad na siyam – ay nagpakita ng interes sa karunungan ng Kabbalah at tumanggap hindi lamang ng klasikal na edukasyon kundi pati na rin ng panloob na pagtuturo mula sa kanyang ama, na kanyang itinuturing na mahalaga. Noong 1921, ang pamilya ay lumipat sa Lupain ng Israel. Bilang isang kabataan, nagtrabaho siya upang makatulong sa kabuhayan ng pamilya habang nananatiling tapat sa kanyang pag-aaral.

Nang pumanaw si Baal HaSulam noong 1954, minana ng Rabash ang isang malawak na espirituwal na pamana. Tahimik at mahinahon sa likas na katangian, walang interes sa kasikatan, siya pa rin ay naging isang sentral na pigura para sa mga naghahanap ng gabay sa panloob na buhay. Sa kanyang simpleng apartment sa Bnei Brak, sa paligid ng isang karaniwang mesa sa kusina, tinanggap niya ang kanyang mga estudyante — sa madaling araw at hanggang sa kalaliman ng gabi — upang ibahagi sa kanila ang karunungan ng Kabbalah.

Nagtipon tayo dito upang magtatag ng isang lipunan para sa lahat ng nagnanais na sundin ang landas at pamamaraan ng Baal HaSulam, ang paraan upang umakyat sa mga antas ng tao at hindi manatiling parang hayop.

RABASH, Artikulo Blg. 1 (1984), "Layunin ng Lipunan – 1"

Ang kanyang sariling buhay ay minarkahan ng kasimplehan: pag-aaral, pagsusulat, at pag-aalaga sa kanyang mga disipulo. Sa Bnei Brak siya ay tinaguriang “ang rabbi na tumatakbo,” dahil palagi siyang naglalakad nang mabilis, na para bang bawat minuto ay mahalaga. Sa ilalim ng simpleng panlabas na anyo na iyon ay mayroong patuloy na panloob na pangangailangan: upang idirekta ang lahat patungo sa isang espirituwal na layunin, lampas sa kaginhawahan o kaugalian.

Tinitingnan ko ang isang maliit na tuldok, na tinatawag na "pagmamahal sa kapwa," at iniisip ko ito: Ano ang magagawa ko upang makinabang ang mga tao? Habang tinitingnan ko ang pangkalahatang publiko, nakikita ko ang pagdurusa ng mga indibidwal, mga sakit at kirot, at ang pagdurusa ng mga indibidwal na dulot ng kolektibo, ibig sabihin, mga digmaan sa pagitan ng mga bansa. At bukod sa panalangin, wala nang maibibigay. Ito ay tinatawag na "Siya na nasasaktan dahil sa pagdurusa ng publiko—medikal."

RABASH, Artikulo Blg. 162, "Pagmamahal sa Kapwa"

Ang kanyang mga sinulat ay sumasalamin sa parehong diwa. Kung saan ang Kabbalistic na literatura ay madalas na makapal at mahirap unawain, pinili niya ang kalinawan at payak na pananalita. Inilagay niya ang gawain ng grupo — ang pagtitipon ng mga kaibigan — sa pinakasentro ng espirituwal na pagsasanay, at ginawa itong tema ng marami sa kanyang mga sanaysay. Sa ganitong paraan, binuksan niya ang isang landas na angkop sa mga pangangailangan ng kanyang henerasyon.

Malapit sa katapusan ng kanyang buhay, ibinigay niya sa kanyang pinakamalapit na estudyante, si Michael Laitman, ang isang maliit na asul na kuwaderno na pinamagatang Shamati — isang koleksyon ng mga tala mula sa Baal HaSulam. Ito ay isang kilos ng pagpapatuloy, isang gawa ng pagpapasa ng kanyang natanggap.

Mahigit tatlong dekada pagkatapos ng kanyang pagpanaw, ang kanyang impluwensya ay patuloy na nararamdaman. Sa pamamagitan ng pag-aaral ng kanyang mga sinulat at ng pundasyong Bnei Baruch na itinatag sa kanyang karangalan ni Michael Laitman, ang Rabash ay nananatiling tulay sa pagitan ng tradisyong Kabalistiko at ng makabagong mundo. Ang kanyang alaala ay patuloy na nananawagan para sa pag-aaral, para sa isang bukas na puso, at para sa pagbuo ng isang panloob na landas na mapanghamong buhay na kanyang isinabuhay.

Hanggang ngayon ay hindi kami nakikibahagi sa pagtatayo ng mga gusali at mga bagay na may kinalaman sa malawak na publisidad. Hindi ito ang aming paraan. Sa halip, ang aming tanging layunin ay ipalaganap ang pagtuturo ng takot sa langit at paglilingkod sa Maylalang sa aming mga kaibigang may kalooban, at lalo na ang karunungan ng Kabbalah at ang karunungan ng nakatago sa mga naglalakbay nang may kababaang-loob at karapat-dapat dito, gaya ng natanggap ko mula kay Baal HaSulam.

RABASH. Liham 78