Film "MelodieŚwiatów Wyższych - Część 1 - Akademia Kabbały Bnei Baruch

<- Wstecz Filmy

Film "MelodieŚwiatów Wyższych - Część 1

April 08

08:01 PM

W tym filmie Kabbalista rav Michael Laitman ujawnia duchowe znaczenie każdej melodii skomponowanej przez Baal HaSulama i RABASZA. Każda melodia odzwierciedla wewnętrzne wzniesienie duszy, a rava Laitman otwiera okno na emocje i intencje, które się za nimi kryją.

PODSUMOWANIE OPINIA TRANSKRYPCJA OŚ CZASU

Kiedy kabbalista zaczyna postrzegać świat wyższy, wchodzi do innego wymiaru. Cały świat odsłania się przed nim. To coś, co nie istnieje w tym świecie. Postrzega zupełnie inny obraz: siły, które wprawiają nasz świat w ruch, i dusze, które nie są przywiązane do ciał. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość stoją przed nim w teraźniejszości. Doświadcza tego wszystkiego. Żyje wypełniony wiecznym, doskonałym odczuciem. Czuje, że obejmuje cały wszechświat. To głębokie emocjonalne doświadczenie jest niemożliwe do wyrażenia słowami. W księgach kabalistów jedynie doradzają nam, jak osiągnąć takie wrażenie, takie odczucie i odkrycie tej rzeczywistości. Trudno jest kabaliście przekazać nam, co czuje, z czym się mierzy, co jest przed nim odsłaniane, czym jest ukryty świat. Spośród wszystkich środków, które mamy w naszym świecie, aby wyrazić ideę lub przekazać obraz ludziom, którzy nie doświadczają duchowości, jest tylko jeden środek, który jakoś wyraża wrażenia i rozkosz człowieka, przed którym odsłania się świat wyższy: dźwięk. Dlatego kabaliści, oprócz pisania artykułów i bardzo trudnych materiałów, piszą również pieśni i melodie. To jeszcze jeden sposób na wyrażenie odczuć kabalisty w bardziej zwięzły i bezpośredni sposób, od serca do serca, poprzez dźwięki, bez słów. Aby te dźwięki wchodziły do naszego serca i w jakiś sposób nas zmieniały, jakoś dostrajając nas do postrzegania świata wyższego. W każdym z nas jest dusza. Dusza kabalisty przypomina instrument muzyczny, który już gra poprawnie i czuje poprawnie, podobnie jak skrzypce lub harfa króla Dawida. To wewnętrzne przylgnięcie duszy kabalisty, wewnątrz którego czuje rzeczywistość w pewien sposób i może ją wyrazić poprzez dźwięki. Dlatego król Dawid mógł napisać dla nas księgę psalmów, która jest w pełni skomponowana z wrażeń świata wyższego. Mamy ogromny dar od ostatniego wielkiego kabalisty naszego pokolenia, Rav Jehuda Halevi Aszlag, Baal HaSulam. Słuchając jego melodii, zbliżamy się do prawdziwego odczucia rzeczywistości wyższej, duchowości. Słuchając ich, stopniowo zbliżamy się, jakbyśmy wchodzili do świata wyższego. Jednak dla każdego człowieka, niezależnie od tego, ile wie i jak długo studiuje Kabbałę, dźwięki są najkrótszym, najbardziej bezpośrednim i najprostszym środkiem do doświadczenia czegoś z duchowego. W świecie wyższym kabbalista czuje, stany, które są lepsze lub gorsze, siły negatywne i pozytywne. Istnieje między nimi, rządzi nimi, podczas gdy one rządzą nim. To naprawdę podobne do tego, co czujemy w tym świecie. Kabalista wyraża wszystkie te stany poprzez melodie. Dlatego są pozornie smutne melodie i są bardziej radosne. Ale w rzeczywistości tak je słyszymy. Kabbalista, który słucha tej melodii i odczuwa obrazy, które ona budzi, czuje tylko ekscytację. Te dźwięki mogą wydawać się smutne. Melodia może być smutna, ale w rzeczywistości nie jest. Jest pełna ekscytacji, a brzmi smutno tylko dla naszego ucha. Wydaje się nam, jakby osoba, która ją napisała, czegoś brakowało. A to dlatego, że w naszym świecie używamy liter, nut, braku wypełnienia, Kelim, a nie światła, które je wypełnia. Czujemy tylko Kelim, a nie światło. Niemniej jednak, gdy ktoś słucha tej muzyki, powoli zbliża się do stanu, w którym Kelim są wypełniane światłem. Wtedy poczuje to samo wewnętrzne doświadczenie, które czuje kabbalista. Życzę, abyście wszyscy stali się godni odczuwania tych ogromnych przestrzeni, odczuć całego świata wyższego, Stwórcy, światła wyższego, które wypełnia duszę, nasze wspólne przylgnięcie. Baal HaSulam myślał o nas. Chciał, abyśmy zbliżyli się do tego stanu, dlatego zostawił nam swoje melodie. Posłuchajmy ich i zastanówmy się nad tymi melodiami jako środkami do wejścia do świata wyższego. בני איחלה. אלו שהם בנים של איחלה oznacza "synowie pałacu króla", ci, którzy pragną dotrzeć do pałacu króla. Pałac króla to Bina, właściwość obdarzania, siła Stwórcy, duchowość. Synowie to ci, którzy pragną upodobnić się do króla w swoich właściwościach, stać się jak on. Jako synowie pragną zrozumieć króla i poprzez swoje zrozumienie zbliżyć się do niego i go poczuć. W tym celu są gotowi przejść cały system korekty, zmienić się od początku do końca, od natury, w której zostali stworzeni, do natury króla. O tym jest ta pieśń. Kiedy osiągamy taki stan i stajemy się Bnei Echela, nazywa się to ostateczną korektą. Dlatego śpiewamy tę pieśń podczas Mincha, wieczornej modlitwy, w Szabat. Szabat symbolizuje wzniesienie, podczas którego cały ten świat wznosi się do świata wyższego całkowicie, a wtedy wszyscy wchodzimy do pałacu króla. Ci, którzy przechodzą swoją indywidualną korektę, którzy studiują Kabbałę, odczuwają trzy wzniesienia w Szabat. Pierwsze wzniesienie wieczorem, podczas rozpoczęcia Szabatu; drugie, następnego dnia, rano w Szabat; i trzecie, największe wzniesienie podczas Mincha, na końcu dnia, kiedy Szabat się kończy. I wtedy, w tym najwyższym stanie, śpiewamy pieśń Bnei Echela. Tekst tej pieśni został skomponowany przez świętego ARI, a melodia przez Baal HaSulama. Z tego powodu, dzięki zjednoczeniu ARI i Baal HaSulama w jednej kompozycji, wchodząc w tę pieśń, naprawdę osiągamy najwyższe wzniesienie, jakie kabbalista może doświadczyć przed ogólną ostateczną naprawą, gdzie cały świat wznosi się do tego samego pałacu. Więc to jest bardzo podniosła pieśń, jak hymn wzniesienia. Ten stan, jak dotąd, jest osiągany tylko przez tych, którzy studiują Kabbałę, a później oczekujemy, że cała ludzkość go osiągnie. Kilatza Nafshi to słowa z Psalmów. To słowa, którymi król Dawid wyraził swój stan, który odczuwał, gdy wznosił się w swoim osiągnięciu do stanu pełnej korekty całej swojej duszy. Następnie zwrócił się do siły wyższej, Stwórcy, tymi słowami, które oznaczają: "Dziękuję za ocalenie mojej duszy". Melodia tej pieśni została skomponowana przez mojego nauczyciela, ostatniego wielkiego kabbalistę naszego pokolenia, Rabina Barucha Szaloma Halevi Aszlaga, RABASZA. Śpiewał mi tę pieśń więcej niż raz. Może ta melodia wydaje się nam smutna, ale w rzeczywistości nie jest smutna. Jest delikatna i wyraża odczucie kogoś, kto wchodzi we właściwość obdarzanjącej Biny, właściwości Stwórcy, gdzie nie ma krzyków i wszystko spoczywa w pokoju. RABASZ wyraża wejście w ten stan poprzez tę melodię, gdy niewątpliwie widzi, że wszystkie jego Kelim, cała jego dusza, wszystkie jego pragnienia, poddają się tej sile wyższej i zaczynają w niej panować. To krótka pieśń. Śpiewa o pełnym spoczynku, o człowieku wchodzącym w siłę wyższą i pozostającym tam w stanie absolutnego spokoju, pokoju światów. Chazal Seder Pesach wyraża stan człowieka na początku jego drogi. Jest pełen energii. Jest gotowy na swoją podróż i wie, że przed nim leży proces naprawy, aż skoryguje się, aby otrzymać światło, Torę. Ale w "Wyjściu z Egiptu", wznosząc się ponad swoją naturę, już widzi pełną gwarancję, że z odgórną pomocą ma moc i jest w stanie to zrobić, i że wszystko to jest dla niego przygotowane po przejściu przez te 49 bram korekt, tak zwany Lag Bomer, 33 dzień Omeru, w środkowe i pozostałe dni Omeru, aby dojść do otrzymania Tory. Tzedik Ketamar Ephrach. Zasadniczo w każdej pieśni są dwa stany. Jeden to stan przylgnięcia, duszy, nad którą człowiek pracował, skorygował, a następnie osiągnął rozkosz i ekscytację, i teraz śpiewa z tej rozkoszy. Dlatego w Tzedik Ketamar Ephrach jest odczucie poprzedniego stanu, kiedy brakowało wypełnienia, cierpiał i szukał, i że osiągnął stan, w którym wie, że tak miało być. Ponieważ człowiek prawy ostatecznie dochodzi do usprawiedliwienia całego procesu, przez który przeszedł. Tak więc uniesienie, które pochodzi z bycia w najbardziej zewnętrznej przeciwności do odczuwania się bardzo daleko od Stwórcy, a teraz wchodzi do pałacu króla i świata wyższego, wybucha z niego w jego obecnym stanie w formie melodii, a melodia pochodzi z wewnętrznego odczucia, które go wypełnia. To odczucie obejmuje dwa przeciwstawne stany. W jego poprzednim, najbardziej odległym stanie, który wydaje się beznadziejnie daleki od wyższego, i w obecnym stanie, gdy osiągnął przylgnięcie z nim. W istocie ta pieśń jest wyjątkowa, ponieważ człowiek jest wdzięczny, ale nie dla siebie. Raczej jest wdzięczny za to, że mógł być prawy, czyli za to, że mógł usprawiedliwić Stwórcę we wszystkim, co mu się przydarzyło na jego drodze. Teraz widzi przyczynowość i nieuchronność wszystkich stanów, które przeszedł. Rozumie, że wszystkie one zostały dla niego zaaranżowane z góry, aby mógł osiągnąć ten podniosły stan. Lagid Baboker Hasdecha wyraża stany, które doświadczamy w naszym świecie. Kiedy zasypiamy, w istocie tracimy świadomość, odłączamy się od świata, od życia. Wchodzimy w stan, w którym jesteśmy odłączeni od życia, i pozostajemy tylko z tak zwanym Kisted Dechajuta, poziomem minimalnego życia, kiedy w istocie nie jesteśmy pewni, czy wstaniemy po śnie, czy nie. Więc dlaczego wstajemy? Nagle otrzymujemy jakieś przebudzenie z wewnątrz, a potem budzimy się i znów kontynuujemy nasze życie w nowym dniu. Ale ten stan, w którym odłączamy się od rzeczywistości i wchodzimy w sny, jest bardzo szczególny. Jest podobny do stanów, które istnieją również w duchowym, a to dlatego, że wszystko, co istnieje w cielesnym, jest wynikiem duchowego. I dlatego w duchowym również istnieją stany zwane dniem, wieczorem i porankiem, tylko że w duchowym wszystkie one dzieją się, ponieważ człowiek sam tworzy dzień, noc i wszystkie czasy. Sam przeprowadza się przez te stany. Jeśli nie przeprowadza się przez te stany, jeśli nie popycha się, nie posuwa się naprzód, to czas nie mija, ponieważ w duchowym nie ma czasu. Są tylko działania, przyczyna i skutek. Więc dopóki człowiek nie idzie spać w sensie duchowym, czyli nie odłącza się od rzeczywistości duchowej, i nie wprowadza się w senność, odłączenie od duchowego, Stwórcy, sił wyższych, wykonuje specjalne poprawki, dzięki którym przygotowuje pragnienie, aby wyjść z siebie. Jeśli przygotowuje się poprawnie, światło wyższe przychodzi przeciwko tym pragnieniom i budzi go, tak jak słońce budzi nas rano. Jednak bez światła, które przychodzi z góry, człowiek nie będzie w stanie się obudzić. W istocie dlatego po tym, jak człowiek wstał rano, czyli obudził się ponownie do duchowego, to nazywa się wzrostem w duchowym, chwali siłę Wyższą, Stwórcę, który go pobudził i dał mu przebudzenie do osiągnięcia celu stworzenia, napraw, wzniosłych, wiecznych, doskonałych stanów. A potem człowiek śpiewa: "Ogłaszaj swoje miłosierdzie rano", ponieważ to naprawdę wyższe miłosierdzie, które go budzi. Walc to bardzo szczególna melodia. Jest naprawdę klasyczna, ze wszystkimi cechami walca odpowiadającymi naszym tradycjom. Ta melodia nie należy do Baal HaSulam, choć przyszła do nas przez niego. Usłyszał ją od swojego rabina, Admor z Parysowa, który go wychowywał. Baal HaSulam mieszkał w Warszawie, podobnie jak jego rodzice. Była mała wioska blisko Warszawy, Parysów, i w tej miejscowości mieszkał rabin Joszua Aszer Rabinowicz z Parysowa. Był kabbalistą, a kiedy Baal HaSulam dorastał, jeździł do niego z wizytą razem z ojcem. Ojciec Baal HaSulama również studiował z rabinem Aszerem Rabinowiczem z Parysowa. Stopniowo, gdy Baal HaSulam dorastał, Rabin z Joszua Aszer Rabinowicz zaczął go przyciągać bliżej do siebie. Przez niego Baal HaSulam osiągnął duchowe postrzeżenie Stwórcy, i stał się kabbalistą. Po pewnym czasie Baal HaSulam zaczął odkrywać, że przewyższa swojego nauczyciela. Baal HaSulam wtedy wyjechał i udał się do ziemi Izraela. Ta melodia pochodzi od Rabina z Parysowa, przekazana Baal HaSulamowi, od niego do mojego rabina, a ja ją usłyszałem od niego. Kel Mister Terah to pieśń, którą śpiewamy pod koniec Szabatu, na końcu dnia, kiedy już zbliżamy się do wyjścia, końca Szabatu. Koniec Szabatu to czas, kiedy boska Szechina, świętość, która przychodzi do człowieka podczas duchowego wzniesienia, zaczyna celowo go opuszczać, pozostawiając go w ciemności, w braku wypełnienia, aby wszystko, co otrzymał w Szabat, służyło jako napędowa energia do samodzielnego osiągnięcia tego, co otrzymał jako dar w Szabat. Szabat nazywa się darem. Dar to coś, co nie jest dane człowiekowi jako nagroda, ponieważ nie pracował na to. I taki jest Szabat. Z góry przychodzi siła wyższa zwana Szabat. Doświadcza różnych odczuć, zjawisk, które przechodzi, ale jeszcze nie zasługuje na to zgodnie ze swoimi Kelim. Są mu dane jako dar. Człowiekowi przyznaje się jego wzniesienie, jego postrzeżenie, ale po pewnym czasie to odczucie zaczyna zanikać i kończyć się. Wtedy człowiek mówi: "Kel Mister Terah, Stwórca się ukrywa. Ty, Stwórco, objawiłeś mi się w stanie Szabatu jako dar, a teraz znów odchodzisz ode mnie, z powrotem w ukrycie. Rozumiem, że to konieczne, abym mógł się zbliżyć i objawić cię nawet w niskie dni", czyli w czasie twojego ukrycia, w dni powszednie, kiedy jestem w stanie dni powszednich oddzielonych od świętości, ale muszę zapewnić, że wszystkie dni tygodnia łączą się z poziomem Szabatu. Ta pieśń wyraża odczucie wszystkich Dziesiciu Sefirot, Keter, Chachma, Bina, Chesed, Gevura, Tiferet, Netzach, Chod, Yesod i Malchut, a to dlatego, że człowiek postrzegał właściwości Stwórcy w nich, a teraz, gdy wchodzi w ukrycie i Stwórca się oddala, wie dokładnie, co musi osiągnąć samodzielnie. To już jest zapisane w nim jako Reszimot, i zdobył siłę do tego, otrzymując dar w Szabat, a teraz w ciągu tygodnia człowiek podnosi się do poziomu poprzedniego Szabatu, a później, gdy nadchodzi kolejny Szabat, dla niego będzie to jeszcze większy dar. To trwa, aż wszystkie te Szabaty zjednoczą się w poziom ostatecznej korekty. Najważniejsze w muzyce kabalistycznej nie są same nuty, ale wszystkie te delikatne niuanse, które istnieją między nimi. Uczymy się, że są Tanim, smaki, Nekudot, kropki pod literami, Tegin, korony na literach, i Otiot, litery. Czym są litery? Litery to dokładnie najdelikatniejsze niuanse, które tworzą się na końcu całego wrażenia Kli od światła. Nazywane są literami, wrażeniami Reszimot opuszczającymi Kli i wchodzącymi do niego ponownie, gdy światło opuszciło Kli. To krótkie wrażenie wewnątrz i na zewnątrz w odchodzącym świetle nazywa się literą, czyli symbolem, największą częścią informacyjną. To samo dotyczy dźwięków. Kiedy gramy te dźwięki, te melodie, jest duża różnica między tym, kto wie, a tym, kto jest ignorantem, między tym, kto gra poprawnie, a tym, kto gra ładnie. I polega to na tym, jak bardzo ktoś rozumie, gdzie są ważne rzeczy. Najważniejsze nie leży w dźwiękach, ale w najdrobniejszych symbolach, w tym, jak dźwięk się zaczyna i kończy, a nie w samym dźwięku. Niestety, nie wszyscy są gotowi to wyrazić. Miałem wspaniałego ucznia. Był bardzo blisko mnie. Nazywał się Vitali. Grał na skrzypcach. Więc powiedział mi: "Jestem gotów grać tylko pod warunkiem, że będziesz trzymał moją rękę."