Film "24 godziny z życia kabalisty"

<- Wstecz Filmy

July 03

11:03 AM

Film "24 godziny z życia kabalisty": Raw Michael Laitman

PODSUMOWANIE OPINIA TRANSKRYPCJA OŚ CZASU POBIERZ

Raw :mieliśmy poważny wypadek. To ja prowadziłem. Rozwaliło mi całe płuca i wątrobę.

Rachela: Wprowadzili mnie i moją siostrę i zobaczyłyśmy, jak leży. Krew na ciele była jeszcze zakrzepła. Moja siostra wybuchnęła histerycznym płaczem, a jej łzy spadały na ciało taty, który tam leżał. Wtedy zrozumiałam, jak poważna jest sytuacja.

Bencijon: Byłem razem z rawem w tym samym samochodzie. Obudziłem się w szpitalu ciężko ranny. Przyjaciele nie poznali mojej twarzy. Powiedzieli mi: “Raw też jest w szpitalu. Nadal jest nieprzytomny. Nie wiemy, co robić. Co teraz z nami będzie? Co będzie dalej?”.

Rachela: W związku z wypadkiem zrozumiałam siłę grupy, którą tata buduje. Nagle dotarło do mnie, że on nie jest tylko moim tatą.

Raw: Płuca wypełniły się krwią i nie mogłem oddychać. Cały czas duszenie, jakbyś był pod wodą. I wtedy usłyszałem rozmowę lekarzy: “Dobrze, na razie zrobimy mu tak, a potem tak, a potem zobaczymy. Jeśli przeżyje, to przeżyje”.

Gilad: Siedzę przy wejściu do szpitala ze ściśniętym gardłem i łzami w oczach. Ta chwila nie wyjdzie mi z głowy. I cały czas przebiega mi przez myśl i uczucie, że po tym, jak całe życie szukałem człowieka, który nauczy mnie najważniejszej dla mnie rzeczy w życiu, on teraz odejdzie. To niemożliwe. Nie ma takiej opcji.

Raw: Przeszedłem śmierć kliniczną. Miałem wyobrażenia, jakbym widział z daleka, jakby widział z zewnątrz różne rzeczy. To właśnie ludzie, którzy przechodzą śmierć kliniczną tak mają, trochę czują na końcu drogi, że tam coś na nich czeka. To wszystko jest kłamstwem. To nie jest podobne do stanu duchowego.

Oded: Chcemy zrobić o panu film. Chcemy choć trochę uchylić zasłonę, która oddziela nas od nauki kabały, obalić mity na jej temat.

Dudi: Studiuje Pan kabałę od blisko 50 lat. Uczył się u wielkich mędrców, ma Pan też tysiące uczniów. Myślimy, że pokazując film z Panem, będziemy mogli mówić o świecie duchowym, będziemy mogli dać odpowiedź ludziom, którzy zadają sobie pytanie: “Dlaczego dano mi to życie?”.

Raw: Rozumiem, ale to do mnie nie pasuje. Przez wiele lat byłem przy wielkim kabaliście, Rabaszu, i jemu zupełnie nie pasowało zajmowanie się w czymkolwiek samym sobą. Nie było po nim widać, że był wielki. A ja, zgodnie z moim charakterem, nie mam powodu by robić z siebie wielkiego. Rozumiem, że nie tego chcecie do filmu, ale tak właśnie jest. Zanim rano wstaję i się budzę, to film lekcji, to, co wam przekażę, już przechodzi we mnie w środku. Dzień po dniu wstaję i odkrywam, jak trudno jest mi obudzić się właściwie do lekcji, że chcę przyjść z całych sił, umysłem i sercem, a nie mogę. Każdy poranek jest jak nowy, inaczej nie byłby nowym dniem. I muszę znów się obudzić, i znów pobudzić siebie i połączyć się ze społecznością. A połączenie ma być nowym połączeniem, nie takim jak wczoraj. Trudniejszym i mocniejszym. Czytam i patrzę na różne fragmenty, ale czuję siebie tak, jakbym był martwy. I tak dzień po dniu.

Oded: Od czasu do czasu słyszymy od Rawa, że przechodzi okresy braku sił. Ale w każdym razie mogę powiedzieć z pewnością, że nikt z nas nie widział rawa w takim stanie. Przecież znamy go innego.

Raw: Nie przepowiadam przyszłości i nie robię żadnych nadprzyrodzonych rzeczy. Uczę moich uczniów, jak powoli, małymi krokami, dojść do prawdy i ją zdobyć. Nasza mądrość kabały ma formę naukową, dydaktyczną, jest metodą tego, jak człowiek zmienia siebie, a przez to poznaje siłę wyższą, i jak piszą kabaliści, może to zająć dziesięć i dwadzieścia lat. Tylko wyjątkowi ludzie, którzy mają “punkt w sercu”, rozumieją, że nie ma innej drogi, a inni pójdą gdzieś, w mistycyzmy. Ważne jest dla mnie, żeby zwykli ludzie, zwłaszcza z ziemi Izraela, usłyszeli to, co mówię, i w jakiejś formie zrozumieli, co jest przed nimi. Nie ode mnie, od kogoś, ale najważniejsze, żeby zewnętrzne zmiany zaszły u wszystkich mieszkańców świata.

Lektor: Czytamy więc w “Przedmowie do Księgi Zohar”, punkt 14.

Raw: Nauka, którą teraz chcemy odkryć, pokazuje, jak bardzo połączenie albo oddalenie między nami wpływa na całą naturę. Na nieożywioną, roślinną, zwierzęcą, a nawet na relacje między ludźmi. Zobaczymy to naprawdę na własne oczy, że zbliżamy się do siebie i nagle znikają wszystkie wirusy, huragany, fale zimna i upały, wszystkie problemy, wszystko. Jeszcze bardziej zbliżamy się do siebie, i nagle uspokajają się wszelkie złe siły w różnych miejscach i państwach. To naprawdę bardzo interesująca nauka, jak bardzo zjawiska wewnątrz nas, kiedy je uspokajamy, zbliżamy się ponad nienawiścią, aby była miłość. Nie niszczymy nienawiści, siły natury, minus i plus, przeciwieństwo między nimi pozostaje, tylko my wiemy, jak pracować z nimi oboma razem, żeby dać miejsce Stwórcy, aby panował. I to się nazywa: “Ten, który czyni pokój na wysokościach, niech uczyni pokój nad nami”, dopełnienie między minusem i plusem.

Dudi: Jak otrzymuje Pan informacje, które daje nam na lekcji? Czy można wyjaśnić, jak to Pan odczuwa?

Raw: Tak jak naukowiec, który odczuwa zjawiska ze świata, albo patrzy w niebo, jeśli na przykład zajmuje się astronomią, albo w zagląda głąb kuli ziemskiej, jeśli zajmuje się geologią. Ale to jest jego zawód, więc widzi przed wszystkimi i więcej niż wszyscy. Tak samo ja, moim laboratorium jest ludzkość. Kiedy patrzę na to, co dzieje się w ludzkości, a potem na to, co następuje, to z tego rozumiem, że znajduje się ona na niższym stopniu, niż powinna już być. Musimy przyspieszyć naszą naprawę. Pragnienie obdarzania, Bina miesza się z Malchut, wchodzi w pragnienie otrzymywania, i wtedy przez to pragnienie otrzymywania zaczyna być jeszcze bardziej okrutne. To całe zło tego świata, że wszyscy ci oszuści, którzy rzucają się na nas i poprzez rzekomo dobre, piękne czyny wyciągają od nas wszystko, co tylko możliwe. Kierują nami, mącą nam w głowach, wszystkie rządy, wszyscy ci zarządzający. Wychodzi na to, że dochodzimy do stanu, w którym te same rzeczy, które powinny być dla naprawy, działają na rzecz zepsucia, na rzecz zepsutej Biny, i to się nazywa “połknął majątek i zwróci go”. Pytania.

Uczeń: Raw, czy możemy teraz, na tej lekcji, dojść do końca naprawy?

Raw: W każdej chwili, nie tylko na tej lekcji.

Uczeń: Jak powinniśmy zbliżyć się do społeczeństwa? Dlaczego materialny naród Izraela jest karany za to, że nie przestrzega poręczenia? Czym jest praca w umyśle i w sercu? Czy widzisz, że posuwamy się naprzód i naprawdę robimy to właściwie? Jaki jest pożytek ze zburzenia Świątyni? Jak nie zboczyć z tej drogi? Jak więc można połączyć te oddzielone dusze w jedną duszę? Na co trzeba uważać, żeby nie wyrządzić szkody ogółowi?

Raw: Brakuje ognia.

Michael Laitman urodził się w 1946 roku w Witebsku w rodzinie ofiar Zagłady. Jego rodzice byli lekarzami. W dzieciństwie interesował się muzyką i fotografią. W 1964 roku został przyjęty do Instytutu Elektrotechnicznego w Leningradzie i uzyskał dyplom z informatyki. Studiował cybernetykę biologiczną i medyczną. W czasie studiów był technikiem dźwięku w zespole muzycznym “Wędrowcy”. Po ukończeniu studiów w instytucie, pracował w laboratorium “Kronsztad” Akademii Medycyny Wojskowej w dziedzinie medycyny kosmicznej. W 1974 roku, po długotrwałym sprzeciwie władz sowieckich, wyemigrował do Izraela. Pracował w IDF. Miał prywatny biznes. Jego rodzina powiększyła się w Izraelu, i jest ojcem trojga dzieci. Nie wiemy, kiedy Michael Laitman zaczął szukać swojego duchowego nauczyciela, ale wiemy, że znalazł go w 1979 roku. Chodzi o rabiego Barucha Szaloma Haleviego Aszlaga, syna największego z kabalistów, rabiego Jehudy Aszlaga, “Baal HaSulama”. Michael był jego wiernym uczniem i kontynuatorem drogi rabiego Barucha. W 1997 roku założył stowarzyszenie “Bnei Baruch - Kabała dla Ludu”, nazwane imieniem jego nauczyciela. Ma doktorat. Na planecie jest kilka milionów ludzi, którzy nazywają go “swoim nauczycielem”.

Rachela: Tato.

Raw: Tak.

Rachela: Tyle lęków i obaw, zwłaszcza kiedy myślę o nim. Co będzie?

Raw: Będzie dobrze. Dorośnie i zajmie swoje miejsce.

Rachela: Jest bardzo wielka niepewność.

Raw: Tak.

Rachela: Dokąd zmierza świat?

Raw: Świat z pewnością nie zmierza w dobrym kierunku. Wszystko możemy zobaczyć według rodzajów ego, które się ujawniają, dlaczego właśnie nasza zepsuta forma, w relacji między nami, ujawnia się w takiej czy innej postaci chorób, przewrotów, wojen i tak dalej. Według tego, co teraz się ujawnia, nie bardzo chcę nawet o tym mówić, ale stoimy przed kilkoma ciosami epidemii. Oded: Raw, wiele razy przepowiadał Pan przyszłość i to dość dokładnie. Może Pan wyjaśnić, jak to się dzieje? Jak działa ten mechanizm? Może na przykładzie tego wykresu?

Dudi: A ten wykres, gdzie on się pojawia?

Raw: Ten wykres?

Dudi: Tak.

Raw: Czuję go przed sobą. To pojawia się w całej ludzkości, w świecie: ciosy natury, zimno i upał, epidemie, wojny. To właśnie czuję.

Dudi: Może Pan powiedzieć, skąd to wie?

Raw: No, jak mogę to wyjaśnić, co widzę? Widzę proces, który zachodzi na całym świecie i o tym mówię. Wyższa siła zbliża się do nas według swojego czasu, a my do niej nie pasujemy. I zgodnie z różnicą między nami a wyższą siłą, która cała jest siłą obdarzania, a my wszyscy jesteśmy siłą otrzymywania, to jej zbliżanie się do nas musi przynieść nam różnego rodzaju nieszczęścia. Czas mija, a ludzkość nic nie robi, żeby dostosować się do biegu czasu.

Oded: Gilad, służyłeś przez jakiś czas w marynarce wojennej?

Gilad: Tak, służyłem jako oficer elektronik na okręcie rakietowym.

Oded: Czy kiedykolwiek walczyłeś?

Gilad: Tak, brałem udział w pierwszej wojnie libańskiej, wtedy nazywało się to „Operacja Pokój dla Galilei”, pamiętam, że była jakaś bateria dział naprzeciw wybrzeży Bejrutu, która do nas strzelała, my strzelaliśmy do nich, i to był taki Dziki Zachód: kto trafi pierwszy. I widzisz, jak pociski uderzają w wodę, 300 metrów od ciebie, potem 200 metrów od ciebie, 100 metrów od ciebie, 50 metrów od ciebie, i jest dla ciebie jasne, że następny pocisk spadnie na okręt. I przechodzi mi przez głowę myśl: „Jesteś za młody, co zdążyłeś zrobić? Nic nie zrobiłeś, ty… Musimy tutaj zwyciężyć”. To było jedno z przełomowych wydarzeń, które skłoniły mnie do myślenia: po co żyję? I do szukania odpowiedzi na to pytanie.

Dudi: Witajcie, jesteśmy na spotkaniu redakcyjnym z Rawem, dr. Michaelem Laitmanem. Witam Rawa. Raw: Witam was.

Dudi: Jesteśmy około tygodnia przed Tisza be-Aw. Czym jest ta silna i szczególna siła, która działa na nas w tych dniach?

Raw: Negatywna siła, siła rozdzielenia, oddalenia, nienawiści.

Dudi: Jaki jest nasz związek, Żydów dzisiejszych, z Żydami sprzed 2000 lat?

Raw: Jesteśmy tym samym narodem, o tym samym charakterze, rozdzielenie między nami stale istnieje. Tym wzbudzamy nienawiść we wszystkich narodach, które nas otaczają, i dajemy im siłę, by nas złamały.

Shelly: Co możemy zrobić teraz, żeby zapobiec następnym wyrokom?

Raw: Musimy dokonać naprawy, która została na nas nałożona i zależy tylko od nas. Dlatego cała ludzkość zależy od nas, a w podświadomości czuje tę zależność, my zaś nie chcemy uznać tej zależności. Przychodzą do nas, naciskają na nas i mówią: „Dość, właśnie tego chcemy. Nie terytoriów, nie pokoju, nie różnych rzeczy, nie powodzenia w różnych sytuacjach. Niczego od was nie chcemy, oprócz jednej rzeczy: metody naprawy świata. Bo świat stacza się w stan prawdziwego chaosu”. Dudi: Ale co w naturze Żydów sprawia, że wciąż na nowo wracają do tej samej ruiny? Czego nie uczymy się z przeszłości?

Raw: To się nazywa „naród twardego karku”.

Dudi: Co zrobić, jeśli masz takiego syna, twardego karku, który nie chce tego zrobić? To problem Stwórcy.

Dudi: Okej, a jak On rozwiązuje swoje problemy?

Raw: Coraz bardziej i bardziej naciska, każdego roku coraz mocniej, aż uznamy swój obowiązek.

Chaim: Jak to możliwe, że narody świata rozumieją to przesłanie lepiej niż my?

Raw: Nie mają takiego ego jak my, nie są związani ze Stwórcą w sposób bezpośredni, nie są twardego karku jak my.

Dudi: Raw sam Pan pisał swoje pierwsze książki i artykuły. Ale dziś, przy ilości mediów wychodzących ze ścian tego budynku, to niemożliwe. Na tych spotkaniach redakcyjnych Raw odsłania przyczyny, duchowe korzenie wszystkiego, co dzieje się w kraju i na świecie. A my, my stukamy w klawiaturę i przekazujemy światu jego przesłania.

Gilad: Więc kto jest winny?

Raw: Ja jestem przyczyną tego, co im się dzieje, i ja muszę być przyczyną tego, że oni naprawdę się połączą i będą mówić, żeby być „jak jeden człowiek o jednym sercu”. Wtedy zbudujemy między nami połączenie właśnie ponad całą nienawiścią, połączenie miłości. I to będzie prawdziwa, trzecia „Świątynia”, jak mówi Stwórca: „Mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów”.

Tal: Można jeszcze jedno pytanie? Jest Pan kabalistą, znajduje się w światach duchowych. Dlaczego czuje Pan potrzebę zajmowania się sprawami naszego świata, tymi wszystkimi zmiennymi wydarzeniami?

Raw: Pamiętam Rabasza, kiedy była wojna libańska, i przyszedł jakiś chasyd, a widzi, że Rabasz biegnie do radia, żeby go włączyć. Więc zapytał: „Co się stało?”. A ja mu mówię: „To wiadomości, on chce posłuchać wiadomości, co się tam dzieje w Libanie”. Więc Rabasz wraca, a wtedy on mówi do niego: „Co to są wiadomości? Co to jest? Czy to pasuje do nas, wierzących Żydów, jakie wiadomości?”. Rabasz powiedział: „Masz tam dzieci?”. To naprawdę było bardzo poruszające.

Eran: Rabi Baruch Aszlag, Rabasz, urodził się w żydowskiej dzielnicy Warszawy w roku 5667. Był pierwszym dzieckiem w rodzinie wielkiego kabalisty, Jehudy HaLewiego Aszlaga. Na zawsze pozostał jego najlepszym uczniem i oddanym następcą. W 1921 roku Rabasz przeprowadził się z rodzicami do Ziemi Izraela i wstąpił do jerozolimskiej jesziwy „Tora Emet”. Tam studiował Torę i kabałę przez 16 godzin dziennie. Ożenił się w 1925 roku, z małżeństwa urodziło mu się sześcioro dzieci. Przez wszystkie lata nadal studiował kabałę pod kierunkiem ojca, a równocześnie pracował jako robotnik budowlany, później jako robotnik przy zbrojeniach, między innymi na drodze Jerozolima–Hebron, a także jako szewc. Ponadto służył jako inspektor podatku dochodowego. Rabasz poświęcił swoje życie wyjaśnianiu i rozpowszechnianiu metod nauki kabały w formie dostępnej do zrozumienia i studiowania przez współczesne pokolenie. Rabasz zmarł w 1991 roku i został pochowany na Har HaMenuchot obok swojego ojca w Jerozolimie.

Raw: Trudno jest bez Rabasza. To mur. To życie bez pytań.

Dudi: Wiemy, że o tej porze zazwyczaj pracuje Pan sam za zamkniętymi drzwiami. Nie wiemy, co tam Pan robi.

Oded: Pamiętam, że kiedyś zebrałem się na odwagę i zapytałem o to. Powiedział mi Pan: „To praca kabalisty”.

Dudi: A teraz chcemy zapytać: kim jest kabalista? Raw: Kabalista to człowiek, który jest związany ze Stwórcą i całe swoje życie poświęca temu, jak się do tego zbliżyć.

Dudi: Czy można wyrazić słowami to, co czuje kabalista?

Raw: Widzę wyższą siłę, która działa wewnątrz ludzkości, dlatego mam z tego własne widzenie, własne zdanie.

Dudi: Raw prawie nigdy nie mówi o swoich duchowych osiągnięciach. Prawdopodobnie chce, żebyśmy sami wznieśli się na te stopnie. Ponadto uczymy się, że trudno w naszym języku przekazać wrażenia z wyższego świata, świata bogatego, różnorodnego. Ale w naszym archiwum jest krótki i bardzo szczególny fragment.

Oren: Kiedy po raz pierwszy poczuł Pan światło?

Raw: To mogę powiedzieć, bo także wielu moich uczniów już przez to przeszło, i to jest możliwe. Światło człowiek odczuwa po raz pierwszy, gdy zaczyna studiować Kabałę, i nagle, naprawdę nagle, przychodzi do niego takie odkrycie, że czuje, jakby był w morzu albo w chmurze, nie wiem, w czymś takim gęstym, pełnym ciepła i miłości, które świeci mu ze wszystkich stron. I jakby nie było tego świata, jest ten świat i wszystko, ale poza tym czuje, że powietrze jest pełne dobrego, pięknego, żywego stosunku. I to odczucie jest pierwszym spotkaniem człowieka ze Światłem, zazwyczaj.

Dudi: Skąd możemy wiedzieć, czy kabalista jest prawdziwy? Czy są na to dowody?

Raw: Nie możemy osądzać kabalistów według ich pism, według ich stosunku, według ich zachowania, według niczego. Nic z tego nie jest zrozumiałe, i każdy może ukryć siebie tak, żeby nikt go nie zobaczył i nie poznał.

Oded: Chwileczkę, jak to się ma do faktu, że jest taki kabalista jak ty, który ma miliony uczniów na całym świecie?

Raw: Jeśli on w swojej więzi ze Stwórcą czuje, że musi wykonać jakąś pracę, że znajduje się w okresie, powiedzmy takim jak nasz, w którym musi wykonać pracę z ludzkością i jeszcze różne takie prace, duchowe albo materialne, to ją wykonuje.

Sasza: Jestem głupkiem. Głupkiem, głupkiem, głupkiem. Jaki Pan jest mądry.

Sasza: W czasie wojny z Irakiem, z Saddamem Husajnem, nagle czytam w gazecie, że Michael Laitman napisał książkę o Kabale. Następnego dnia poszedłem do księgarni, kupiłem tę książkę. Na końcu książki było napisane, że ten, kto skończył książkę, ma zaproszenie i numer telefonu. Zadzwoniłem, a on pyta mnie: “Doczytałeś do końca?”. Powiedziałem: “Tak”. “Naprawdę?”, powiedział, “i zrozumiałeś wszystko, co przeczytałeś?”. Powiedziałem: “Nie, nie, nie, mam wiele pytań”. Powiedział: “Przyjdź, przyjdź, porozmawiamy”. Przyszedłem do niego i jestem z nim już 33 lata. Zaczęliśmy się uczyć w mieszkaniu Michaela Laitmana, a z czasem przychodziło coraz więcej ludzi, aż w jego salonie nie było już miejsca. Znaleźliśmy małą chatkę przy ulicy Reines, to było dla nas ogromne miejsce, i tam odbywały się poranne lekcje, święta. To był niezapomniany czas.

Oded: A potem grupa znów się rozrosła, robiło się nam ciasno w naszym starym, przytulnym budynku, więc wynajęliśmy budynek przemysłowy, wyremontowaliśmy go, stworzyliśmy własną telewizję, a tysiące ludzi z całego świata słucha porannych lekcji z zapartym tchem. I znów zrobiło się nam ciasno.

Michael: Trzy tysiące osób naraz postanowiło, że każdy da tyle, ile może, i kupiliśmy ten budynek. Te ściany zbudowaliśmy własnymi rękami. Jest tu sala do nauki, sale lekcyjne, studia, mała sala wydarzeń, duża. To znaczy, wszystko tutaj służy temu, by być wspierającym środowiskiem dla każdego człowieka, który pragnie duchowego rozwoju. A źródłem życia, siłą inicjującą, prowadzącą, jest Raw Laitman, to znaczy kabalista.

Raw: Wystarczająco dużo jeździłem do USA, Ameryki Południowej, Rosji i Europy, i do różnych miejsc, i wygłaszałem wykłady, i tak dalej. Widzę siebie jako kogoś, kto pracuje z tymi, którzy chcą słuchać. Ale jeśli chodzi o reklamę, to nie ja.

Michael: Dziesiątki razy zdarzyło mi się być z Rawem za granicą, zarówno na kongresach, jak i w prywatnych podróżach. I to, co go charakteryzuje, to to, że naprawdę zadowala się małym. Nigdy nie zgodził się lecieć klasą biznes. Na lotnisku, kiedy przyjeżdżają walizki, jako pierwszy zrywa się, żeby przynieść każdemu walizkę. A już na pewno nie pozwala nieść swojej walizki.

Raw: Gdybym był sam, bez uczniów, nikt by o mnie nie słyszał. Jestem pewien, że tak zrobiłby każdy kabalista. Co ja z tego mam? Nie daje mi to znaczenia, nie potrzebuję od nich ani pieniędzy, ani honoru, ani niczego.

Oded: Pracuje Pan sam, czy ktoś Panu pomaga? Nie mówimy oczywiście o pracy technicznej, lecz o pracy duchowej.

Raw: Pracuję sam wobec Stwórcy. Są jeszcze ludzie, ale nie obok mnie i poza mną, według metod bliskich Baalowi HaSulamowi, ale innych.

Eran: W dziejach Kabały są tysiące imion, które znamy, i tysiące imion nieznanych. Ale tylko nieliczni z nich wiążą się z przemianami kluczowymi w metodzie pojmowania wyższego świata. Jednym z nich jest Jehuda Lejb ha-Lewi Aszlag, znany nam jako “Baal HaSulam”. Urodził się w 1884 roku w Łukowie, sto kilometrów od Warszawy, stolicy Królestwa Polskiego. Od młodego wieku zadziwiał swoich nauczycieli swoją błyskotliwą wiedzą we wszystkich podstawowych księgach judaizmu. Ponadto został uczniem wybitnych kabalistów swoich czasów, admorów z Kałuszyna i admora z Parisowa. Co więcej, interesował się dziełami wybitnych filozofów zachodnich. A później w swoich artykułach porównywał ich poglądy ze stanowiskiem nauki Kabały. Ponieważ przewidział nadchodzącą Zagładę, Baal HaSulam wraz z rodziną przeniósł się do Izraela. Stało się to jesienią 1921 roku, w półświęto Sukkot. W Jerozolimie Baal HaSulam się rozczarował, miejscowi Żydzi przyjęli go z jawną wrogością. Jego idea upowszechniania Kabały wśród mas nie była dla nich zrozumiała. Co więcej, odrzucali mądrość Kabały. Tak więc, wbrew prześladowaniom i skrajnej potrzebie, Baal HaSulam zebrał grupę wiernych uczniów przez następnych trzydzieści lat i stworzył technikę, której ludzkość nie znała. Naukowy przekład starożytnej mądrości, dostosowany do współczesnych pokoleń. Napisał komentarze do wszystkich klasycznych ksiąg Kabały, wśród nich do “Drzewa życia” Ariego i księgi “Zohar” rabiego Szimona bar Jochaja. Zostały przetłumaczone na wiele języków. Baal HaSulam zmarł w 1954 roku, pozostawiając swoją grupę i metody nauczania w rękach najlepszego ze swoich uczniów i najstarszego syna, Barucha Szaloma Aszlaga, zwanego “Rabaszem”.

Raw: Wjechałem do Bnei Brak, było deszczowo, ciemno. A religijny charedi stoi na rogu ulicy, Rabbi Akiwa i Chazon Isz. Uchylam więc trochę okno i pytam go: “Gdzie tu studiują Kabałę?”. Rozumiesz, to… zapytaj tak w Bnei Brak. A on mówi: “Skręć w prawo i jedź do końca, ostatni dom po lewej, naprzeciw sadu, tam studiują Kabałę”. Kiedy opowiedziałem to Rabaszowi, powiedział: “To był anioł”. Kiedy dotarłem do Rabasza, zobaczyłem stół, a przy stole siedziało pięciu starców. Po dniu czy dwóch, kiedy tam byłem, to to środowisko stało się dla mnie z pięciu starców najważniejsze na całym świecie. Naprawdę byli wielcy.

Oded: Pana nauczyciel, Rabasz, znał twoją przyszłość?

Raw: Inaczej nie zajmowałby się mną cały czas. Mimo wszystko to było 12 lat, dzień w dzień, wiele godzin dziennie.

Oded: Od razu zobaczył w Panu iskrę?

Raw: Zobaczył. Zobaczył.

Eran: Raw dr Michael Laitman uczył się u rawa Barucha Szaloma ha-Lewiego Aszlaga, Rabasza. Rabasz był uczniem i synem rava Jehudy Lejba ha-Lewiego Aszlaga, znanego pod przydomkiem “Baal HaSulam”. Baal HaSulam był uczniem rabiego Jehoszuy Rabinowicza z Parisowa. Tak, jak żywa woda, łańcuch kabalistów płynął z pokolenia na pokolenie, aż dotarł do założyciela chasydyzmu, Baala Szem Towa.

Seti: Jak to jest odczuwać obdarzanie?

Raw: Masz siedem miliardów ludzi na świecie, połącz wszystkie ich przyjemności razem, powiedzmy, że to jest iskra w porównaniu ze Światłem, które osiągasz na najwyższym stopniu duchowym. Pieśń Kiedy morze gniewnie wznosi swe fale.

Raw: To narody świata, które chcą zalać Izrael, zetrzeć ich z powierzchni ziemi. A Izrael się nie łamie, lecz właśnie fale się rozbijają i nie mogą zalać świata. Pieśń Natychmiast się rozbijają i cofają się, i milkną.

Raw: Nie wyobrażam sobie, żebym żył za granicą. Nie ma innego miejsca poza tym tutaj. Pieśń. I nie mogą panować.

Raw: Jeśli wprowadzimy między nami ciepło, wzajemność, ponad wszystkimi różnicami, stworzymy nową rzeczywistość. Pieśń I zalać świata,

Lektor: “A wszystko, co Święty, błogosławiony On, czyni dla Izraela, że wybawia ich powoli, a nie za jednym razem. Podobnie do człowieka pogrążonego w ciemności. I zawsze w ciemności było jego mieszkanie. Kiedy chcą mu świecić, trzeba najpierw otworzyć mu małe światło, jak ucho igielne, a potem trochę większe od niego. I tak za każdym razem coraz więcej, aż zaświeci mu całe światło, jak należy”.

Raw: Nie dążymy do odkrycia świata duchowego. Prawda jest taka, że nie ma czego odkrywać. Nie ma czego odkrywać, bo on nie istnieje. Musimy go zbudować z naszych relacji, z naszych naprawionych właściwości.