Zohar - Tajemnica Objawienia - Akademia Kabbały Bnei Baruch

<- Wstecz Filmy

Zohar - Tajemnica Objawienia

April 30

08:39 PM

Księga "Zohar" jest jednocześnie najbardziej tajemniczą i najważniejszą księgą Kabbały. W ostatnich latach staje się coraz bardziej jasne, że chociaż została napisana dziewiętnaście wieków temu, jej prawdziwy cel dotyczy naszych czasów. Raw Jechuda Aszlag (Baal HaSulam) ujawnił nam jej mądrość, na nowo rozpalając to, co od dawna tkwiło w zapomnieniu w naszych sercach. Ten film został wyprodukowany przez Akademię Kabbały Bnei Baruch.

PODSUMOWANIE OPINIA TRANSKRYPCJA OŚ CZASU POBIERZ

Była ukryta przez setki lat, daleko od ludzkich oczu. Księga Zohar. Myśleli o nas, gdy ją pisali. O nas. Drugi wiek n.e. Mała Judea jęczy pod panowaniem Rzymu. Druga Świątynia, fundament narodu żydowskiego, leży w ruinie. A jednak duch Judei jest silny. Wojownicy Bar Kochby walczą odważnie i zaciekle. Potężna armia rzymska, która podbiła połowę świata, nagle odkrywa, że jest wobec nich bezsilna. Ale w końcu jest zbyt silna. Powstanie zostaje brutalnie stłumione. A żeby całkowicie złamać ducha ludzi, nakazują stracić wielkiego mistrza, rabiego Akiwę. Spędza on swoje ostatnie dni w towarzystwie pięciu uczniów. Pięciu z tysięcy. Miał ogromną szkołę. Dwudziestu czterech tysięcy uczniów rabina Akiwy ginie z powodu bezpodstawnej nienawiści. Upadli z poziomu miłości do siebie nawzajem do ciemnego świata zazdrości, pychy i egoizmu, i zniknęli. Rabin Akiwa wie, że zbliża się jego śmierć, i daje swoją ostatnią lekcję pozostałym uczniom. Rabin Szymon bar Jochaj Raszbi jest jednym z nich. Raszbi był wielkim mędrcem ze specjalnym połączeniem z Stwórcą, ale w rzeczywistości chciał tylko jednego: przejść z tego świata z wszystkimi jego problemami i cierpieniami do stanu doskonałości, harmonii i miłości do Stwórcy. I dlatego Rzymianie się go bali. Promieniował duchem wolności. Najpierw stracili jego nauczyciela, rabiego Akiwę, a wkrótce potem przyszli po niego, Raszbiego, aby zabić jego i jego syna Eleazara. Ale było już za późno. Obaj ojciec i syn, zniknęli w górach i lasach Górnej Galilei. Tutaj zaczyna się historia o Księdze "Zohar". Na północy ziemi Izraela, wśród lasów i górskich ścieżek, w pobliżu wioski Pikin, kryje się mała jaskinia. Ledwo mieściła klika osób. Jaskinia ta stała się schronieniem rabi Szymona i jego syna Elazara przez trzynaście lat. Aby przetrwać, jedli z drzewa karobowego i pili wodę z pobliskiego strumienia. Jednak ich głównym pożywieniem była duchowość. Właśnie w tej ciemnej i wilgotnej jaskini odkryli harmonię wszechświata, jednoczącą miłość, która panuje nad światem, Stwórcę. Doszli do wniosku, że celem życia każdej osoby na tej planecie jest odkrycie Stwórcy. Ponadto zrozumieli, że mają specjalną osobistą misję: napisać Księgę, która opisuje każdy krok drogi do Stwórcy, jak człowiek może osiągnąć najwyższą siłę natury. Jak to możliwe, że dwóch uciekinierów, którzy uciekli przed egzekucją, miało napisać Księgę? Nagle, niespodziewanie, umiera cesarz rzymski. Wkrótce potem rabi Szymon i rabi Elazar zostają poinformowani, że ich egzekucja została odwołana. W końcu mogli opuścić jaskinię. Wyszli z niej z jedną myślą: księga musiała zostać wydana natychmiast. I był ku temu dobry powód. Ich naród miał wejść w dwutysiącletnią niewolę, a Księga "Zohar" musiała być gotowa przed tym. Księga "Zohar" miała być napisana właśnie tutaj, w tej jaskini, przez rabi Szymona i jego dziewięciu uczniów. Lecz najpierw musieli wejść do jaskini. Nie brzmi to jak wielka sprawa. Dlaczego nie mogli po prostu zacząć pisać, jeśli to mieli zrobić? Ponieważ był surowy warunek. Księga musiała być napisana z jednego serca. Oznaczało to, że dziesięciu kabbalistów musiało stać się jednym autorem. Jak mogli to zrobić? Czy mieli podpisać jakiś rodzaj przymierza? Jak mogli zmiażdżyć swoje indywidualne ego i dumę, aby połączyć się w jedno? Choć był to jednak to rzeczywiście surowy warunek. Wyobraź sobie, był to ten sam warunek, który naród Izraela otrzymał, gdy Tora została im darowana na górze Synaj. A potem Raszbi i jego uczniowie musieli jej przestrzegać, wiedząc, że mają misję napisania świętej księgi i co się od nich oczekuje w tym procesie. Zawarli braterskie przymierze. Po zawarciu przymierza weszli do jaskini. To było tak, jakby weszli w przestrzeń kosmiczną. I każdy z nich miał specyficzną rolę w tej misji. Oto imiona autorów Księgi "Zohar": Rabi Szymon bar Jochaj, rabi Elazar, rabi Jossi Ben Jakow, rabi Abba, rabi Jehuda, rabi Jicchak, rabi Chizkija, rabi Chanija, rabi Jossi i rabin Isa. Nie jest zaskakujące, że aby napisać księgę, musieli się dokładnie przygotować, nawet pisząc pierwszą literę. Umieszczenie pióra na pergaminie zajmowało godziny, dni i miesiące przygotowań. I napisali w Księdze "Zohar": "jak dobrze i jak przyjemnie jest, gdy bracia siedzą razem zjednoczeni". Rzeczywiście, na początku wszyscy czuli się jak bracia. To są przyjaciele, gdy siedzą razem i nie są od siebie oddzieleni. I nagle, wyglądają "jak ludzie na wojnie, pragnący się pozabijać". W jednej chwili byli braćmi, którzy się kochali i rozumieli, a potem nagle nienawidzili się tak bardzo, że byli gotowi się unicestwić. Jak to możliwe? To właśnie dlatego podpisali braterskie przymierze, aby pamiętać o tym w ciemnym czasie nienawiści. Raszbi wiedział. Wszyscy wiedzieli. Aby napisać Księgę "Zohar", musieli stawić czoła przepaści, która ich dzieliła, która ich rozdzierała i która czyniła ich wrogami. To dlatego musieli przejść przez wszystko, przez co świat przejdzie w przyszłości. Musieli doświadczyć nienawiści, poczuć ją do szpiku kości, aby wznieść się ponad nią i powrócić do braterskiej miłości. Następni powrócili do braterskiej miłości. Ale nie stało się to od razu. Już wiedzieli, kto wznieca nienawiść i dlaczego to robią. Zwrócili się więc do niego, do Stwórcy, i poprosili go o pomoc. Stwórca słucha ich słów, ma z nich zadowolenie i cieszy się z nimi. Stwórca pokrywa wszystkie zbrodnie miłością. Tak Stwórca objawił się im jako siła, która ich zjednoczyła. Dała im siłę do pisania. Autorzy Księgi "Zohar" pisali ją tylko wtedy, gdy wznieśli się z ich upadków, ponad przepaść, która ich dzieliła. Dopiero wtedy pióro dotknęło pergaminu, a litery i słowa wyłoniły się, magiczne linie boskiej Księgi, mądrość, którą należy znać, aby poznać i obserwować tajemnicę duszy. Czym jest dusza w nim? Skąd pochodzi? I dlaczego przychodzi do tego ciała, które jest nikczemną kroplą, która jest tu dzisiaj, a jutro w grobie? Aby poznać świat, w którym się jest, i po co świat będzie naprawiony, aby spojrzeć na wzniosłe tajemnice wyższego świata i poznać swojego mistrza. I wszystko to obserwuje się z wnętrza tajemnic Tory. Pisali z wysokości miłości, z wysokości pełnego osiągnięcia Stwórcy. Nie dało się pisać inaczej. Energia, jednocząca siła, którą włożyli w Księgę "Zohar", może zjednoczyć to, co nie może być zjednoczone. Myśleli o nas, gdy pisali. O nas, ludziach obecnie, którzy walczą ze sobą i nienawidzą się nawzajem. Wiedzieli, że nasz czas będzie czasem niekończących się wojen, gdzie krewni staną się wrogami, a nienawiść będzie rządzić światem. Wiedzieli, że będziemy próbowali powstrzymać upadek, ale poniesiemy porażkę, popadniemy w rozpacz i w końcu poprosimy o pomoc. Wtedy nadejdzie czas na Księgę "Zohar". Miała być instrukcją, jak wznieść się ponad zło. Ale dopóki nie osiągniemy ślepego zaułka, księga nie może być ujawniona. Dopóki nie zdamy sobie sprawy, że jesteśmy zniewoleni przez nasze ego i nie chcemy uciec z tej niewoli, księga musi pozostać ukryta. Dlatego wybrali rabiego Abbę do zapisywania Księgi. Tylko rabi Abba wiedział, jak ukryć duchową wiedzę, aby nie była używana przed czasem. Rabi Abba wykonał swoje zadanie, aby ukryć duchową moc. Zwoje, na których Księga była zapisana, zostały dobrze ukryte przez jej autorów. Była ukryta przez setki lat, daleko od ludzkich oczu, czekając na moment swojego objawienia. Potem nagle zaczęła pojawiać się w różnych miejscach na całym świecie. Niektóre z jej zwojów pojawiły się na wschodnim rynku w Jerozolimie w IX wieku, w Hiszpanii w XII wieku, a potem w Safed, Stambule, Egipcie i Pradze. Dwa tysiące lat później Księga Zohar trafiła w ręce wielkiego kabbalisty Jehudy Aszlaga, który napisał do niej pełny komentarz. Nazwał go "Komentarzem Sulam". Sulam, co oznacza drabina w języku hebrajskim, jako drabina prowadząca do światła, który wypełnia księgę. Wyjaśnił, jak używać jej mocy. Kabaliści ustanowili cztery warunki. Pierwszy warunek: nie próbuj zrozumieć Zoharu przez swój intelekt. Czytasz "Zohar" sercem. Nie jest przeznaczony do wiedzy intelektualnej. Ma pomóc nam się zmienić. Drugi warunek: Księga "Zohar" nie odnosi się do tego świata. Historie "Zoharu" nie są historiami, a jego imiona nie są nazwami ludzi, miejsc ani rzeczy. "Zohar" pisze o wewnętrznych stanach, przez które podróżujemy, gdy doświadczamy Księgi od wewnątrz. Trzeci warunek: "Zohar" zawiera światło, które nas zmienia. Jeśli chcemy się zmienić, jeśli nie chcemy być spaleni przez własną nienawiść i jeśli nie chcemy być kontrolowani przez nasze ego, to zgodnie z zakresem tego pragnienia, gdy czytamy Księgę, przyciągamy światło zawarte w niej, a ono oczyszcza naszą duszę. Czwarty warunek: jak jeden człowiek z jednym sercem. Tak jak dziesięciu kabbalistów napisało Księgę "Zohar", tak i my powinniśmy ją czytać, w ten sam sposób. Więc na co czekamy? Na co liczymy? Oto jest, Księga "Zohar". Jest tuż przed nami. Otwórzmy ją i połączmy się z tajemniczą mocą, która w niej tkwi. Poczujemy to, co oni czuli: szczęście, jedność i przylgnięcie do najwyższej siły. O to chodzi w Księdze "Zohar". To jest jej tajemnica. Dziś jesteśmy gotowi, aby ją odkryć.