Wprowadzenie do nauki Kabała
TRZY PODSTAWOWE POJĘCIA
1. Rabbi Hananija ben Akaszija powiedział: „Zechciał Stwórca wyróżnić Izrael, dlatego dał im Torę i Przykazania...” W języku hebrajskim słowo „wyróżnić” (lizkot) jest podobne do słowa „oczyścić” (lezakot). W midraszu „Bereiszit Rabba” powiedziano: „Przykazania zostały dane tylko po to, aby za ich pomocą oczyścić Izrael”. Rodzi to dwa pytania:
1) Co to za przywilej, którym Stwórca chce nas zaszczycić?
2) Co to za „nieczystość”, „nieprzyzwoitość”, która jest w nas i którą powinniśmy naprawić za pomocą Tory i Przykazań?
Mówiliśmy już o tym w moich księgach „Panim Masbirot uMeirot” i „Talmud Dziesięciu Sfirot”. Przeanalizujmy to pokrótce. Zamysłem Stwórcy było dać przyjemność stworzonym istotom. W tym celu przygotował On w duszach ogromne pragnienie otrzymania tej przyjemności zawartej w szefa (szefa – obfitości, którą Stwórca chce nas obdarzyć). Pragnienie jest właśnie tym naczyniem dla otrzymania przyjemności zawartej w szefa.
Im większe pragnienie otrzymywania, tym więcej przyjemności wchodzi do naczynia. Te dwa pojęcia łączą się ze sobą w taki sposób, że nie sposób je rozdzielić. Można jedynie wskazać, że przyjemność odnosi się do szefa (czyli do Stwórcy), natomiast pragnienie otrzymywania odnosi się do stworzenia. Oba te pojęcia pochodzą bezpośrednio od Stwórcy i są zawarte w Zamyśle stworzenia. Podczas gdy obfitość, szefa, pochodzi bezpośrednio od Stwórcy, pragnienie otrzymania jej, jest również zawarte w szefa, jest korzeniem, źródłem stworzonych istot.
Pragnienie otrzymywania istotnie jest czymś całkowicie nowym, czymś co nie istniało nigdy wcześniej, ponieważ Stwórca nie ma nawet cienia pragnienia otrzymywania. Okazuje się, że to pragnienie jest istotą stworzenia od początku do końca, jest jedynym „materiałem” z którego stworzenie jest zbudowane. Wszystkie liczne odmiany stworzeń, są tylko różnymi „porcjami” pragnienia otrzymywania, a wszystkie wydarzenia, które im się przytrafiają, to zmiany zachodzące w tym pragnieniu.
Wszystko co wypełnia stworzenia i zaspokaja ich pragnienie otrzymywania pochodzi bezpośrednio od Stwórcy. Dlatego wszystko co istnieje wokół nas, tak naprawdę pochodzi od Stwórcy, albo bezpośrednio jak szefa, albo pośrednio jak np. pragnienie otrzymywania, które nie istnieje w samym Stwórcy, ale zostało przez Niego stworzone dla przyjemności stworzeń.
2. Jak wspomniano wyżej, pragnienie otrzymywania ze wszystkimi jego odmianami, było zawarte w Zamyśle Stworzenia. Było ono nierozerwalnie związane z rozkoszą, którą Stwórca przygotował dla nas. Pragnienie otrzymywania jest naczyniem, natomiast szefa jest światłem, które wypełnia to naczynie. Światła i naczynia są jedynymi składnikami światów duchowych. Są ze sobą nierozerwalnie połączone. Razem zstępują z góry, stopień po stopniu.
Im dalej od Stwórcy znajdują się te stopnie, tym większe i grubsze staje się pragnienie otrzymywania. Jednocześnie im większe i grubsze staje się pragnienie otrzymywania, tym bardziej jest ono oddalone od Stwórcy. Dzieje się tak, aż pragnienie osiągnie najniższy punkt, w którym osiąga swój maksymalny rozmiar. Ten stan jest pożądany i konieczny do rozpoczęcia wznoszenia się w kierunku naprawy.
Miejsce to nazywane jest „światem Asija”. W świecie tym, pragnienie otrzymywania określane jest jako „ciało człowieka”, a szefa, światło, nazywane jest „życiem człowieka”. Cała różnica między wyższymi światami a tym światem (olam HaZe) polega na tym, że w wyższych światach pragnienie otrzymywania nie jest jeszcze w pełni ukształtowane, nie zostało jeszcze całkowicie oddzielone od światła. W naszym świecie pragnienie otrzymywania osiągnęło już swój ostateczny rozwój i całkowicie oddzieliło się od światła.
3. Powyższa kolejność rozwoju pragnienia otrzymywania z góry na dołu, podlega porządkowi 4 poziomów (bchinot). Ten porządek jest zakodowany w tajemnicy czteroliterowego Imienia Stwórcy. Kolejność tych czterech liter HaWaJa’H („jud-hej-waw-hej”) podporządkowuje sobie cały wszechświat. Te litery odpowiadają dziesięciu sfirot: chochma, bina, tiferet, (lub zeir anpin), malchut i ich korzeń. Dlaczego dziesięć? Ponieważ sfira tiferet zawiera sześć sfirot: chesed, gwura, tiferet, necach, hod i jesod.
Korzeń tych wszystkich sfirot nazywa się „keter”, ale często nie jest uwzględniany w wyliczaniu sfirot i dlatego mówimy Chu’B Tu’M (chochma i bina, tiferet i malchut). Te cztery bchiny odpowiadają czterem światom: Acilut, Brija, Jecira i Asija. Świat Asija obejmuje również ten świat (olam HaZe). Nie ma na tym świecie ani jednego stworzenia, którego korzeń nie znajduje się w świecie Nieskończoności, w Zamyśle Stworzenia. Zamysł Stworzenia jest pragnieniem Stwórcy, aby napełnić stworzenia rozkoszą.
Obejmuje on zarówno światło, jak i naczynie. Światło pochodzi prosto od Stwórcy, natomiast pragnienie otrzymywania przyjemności zostało stworzone przez Stwórcę na nowo, z niczego. Aby pragnienie otrzymania osiągnęło swój ostateczny rozwój, musi przejść razem ze światłem przez cztery światy: Acilut, Brija, Jecira i Asija (ABJ’A). Wówczas rozwój Stworzenia kończy się stworzeniem naczynia i światła, zwanych odpowiednio: „ciało” i „światło Życia w nim”.
4. I ta konieczność rozwoju pragnienia otrzymywania z czterech poziomów (bchinot) i konieczność jego przejścia przez cztery światy ABJ’A, jest spowodowana prawem, zgodnie z którym tylko rozprzestrzenianie się światła, a następnie jego wydalenie czyni naczynie sposobnym do jego przeznaczenia.
Wyjaśnienie: dopóki naczynie jest wypełnione światłem, światło i naczynie są ze sobą nierozerwalnie związane, tak naprawdę nie ma naczynia jako takiego – ono samo siebie unicestwia, tak jak płomień świecy niknie w płomieniu pochodni.
Pragnienie jest zaspokojone, więc przestaje istnieć. Może pojawić się ponownie dopiero wtedy, gdy światło z niego wyjdzie, przestanie je wypełniać. Przyczyna tego samounicestwienia naczynia leży w jego całkowitym przeciwieństwie do światła. Światło pochodzi bezpośrednio z Istoty Stwórcy, z Zamysłu Stworzenia. To światło jest „pragnieniem obdarzania” i nie ma nic wspólnego z „pragnieniem otrzymywania”. Naczynie jest jego absolutnym przeciwieństwem; jest ogromnym „pragnieniem otrzymywania” światła.
Naczynie jest korzeniem, źródłem czegoś zasadniczo nowego, co nie istniało wcześniej: stworzenia. Naczynie nie ma nawet cienia „pragnienia obdarzania”. Ponieważ światło i naczynie są nierozerwalnie połączone, „pragnienie otrzymywania” zostaje unieważnione przez światło. Naczynie uzyskuje określoną formę dopiero po wyparciu z niego światła. Dopiero wtedy naczynie zaczyna namiętnie pragnąć światła. To namiętne pragnienie określa niezbędną formę „pragnienia otrzymywania”. Gdy światło ponownie wchodzi do naczynia, stają się one dwoma odrębnymi obiektami – naczyniem i światłem, czyli ciałem i życiem. Zapamiętaj to dobrze, bo są to najgłębsze pojęcia.
5. Jak powiedziano powyżej, stworzenie rozwija się według czterech stadiów, bchinot, które są zakodowane w imieniu HaWaJa’’H i nazywają się chochma, bina, tifetet i malchut. Bchina Alef (1), która nazywa się „chochma”, zawiera zarówno światło jak i naczynie będące pragnieniem otrzymywania. To naczynie zawiera całe światło, które nazywa się or chochma (światło mądrości), lub or chaja (światło życia). ponieważ jest to całe światło życia wewnątrz stworzenia.
Nie mniej jednak, bchina Alef nadal jest uważana za światło, a zawarte w niej naczynie jeszcze się prawie nie zamanifestowało, ono znajduje się w niej jakby w potencjale. Ono nadal jest ściśle związane ze światłem, samoistnie anulując się w stosunku do niego. Po niej następuje bchina Bet (2), która powstała w wyniku tego, że chochma pod koniec swego rozwoju chciała uzyskać podobieństwo właściwości ze znajdującym się w niej światłem. Obudziło się w niej pragnienie, aby obdarzać Stwórcę.
Naturą światła jest bowiem czyste pragnienie obdarzania. W odpowiedzi na pojawienie się tego pragnienia, które zostało w niej rozbudzone, od Stwórcy przyszło nowe, jakościowo inne światło, które nazywa się „or chasadim” (światło miłosierdzia). Dlatego bchina Alef prawie całkowicie pozbyła się or chochma, które dał jej Stwórca. Or chochma może znajdować się tylko w odpowiednim naczyniu, czyli w pragnieniu otrzymywania. Tak więc, zarówno światło, jak i naczynie w bchinie Bet, są zupełnie inne od tych, które były w bchinie Alef. Gdyż naczyniem w bchinie Bet jest pragnienie obdarzania, a światłem jest or chasadim. Or chasadim, jest to przyjemność wynikająca z podobieństwa właściwości do Stwórcy.
Pragnienie obdarzania prowadzi do podobieństwa właściwości ze Stwórcą, a podobieństwo właściwości w światach duchowych prowadzi do scalenia. Następnie przychodzi bchina Gimel. Po tym, jak światło wewnątrz stworzenia zmniejszyło się do poziomu chasadim, przy praktycznie całkowitym braku or chochma (a jak wiemy, to właśnie or chochma jest podstawową siłą życiową w stworzeniu), bchina Bet poczuła jego brak. Pod koniec swojego rozwoju przyciągnęła do siebie pewną porcję światła or chochma, aby zaczęło świecić wewnątrz jej or chasadim.
W tym celu na nowo rozbudziła w sobie pewne pragnienie otrzymywania, które utworzyło nowe naczynie zwane „bchina Gimel” lub „tiferet”. Światło znajdujące się w tej bchinie określa się jako „or chasadim ze świeceniem or chochma”, ponieważ główną częścią tego światła jest or chasadim, a mniejszą częścią jest or chochma. Po niej przychodzi bchina Dalet, ponieważ naczynie bchiny Gimel pod koniec swojego rozwoju również zapragnęło przyciągnąć w siebie or chochma, ale już w jego całej pełni, w całej wielkości, jaką miała bchina Alef.
Okazuje się, że to rozbudzone pragnienie prowadzi do sytuacji, w której bchina Dalet również posiada to namiętne pragnienie otrzymywania, jakie miała bchina Alef. Co więcej, teraz dochodzi fakt, że stworzenie już raz wyrzuciło z siebie światło i teraz wie, jak źle jest być bez światła chochma i dlatego pragnie tego światła znacznie bardziej niż w stadium bchiny Alef.
A zatem rozprzestrzenienie się światła, a następnie jego wyrzucenie stwarza naczynie. Okazuje się, że jeśli teraz naczynie ponownie otrzyma światło, wtedy będzie w stosunku do niego pierwotne, będzie poprzedzać światło. Dlatego bchina Dalet, jest ostatnim etapem stwarzania naczynia zwanego „malchut”.
6. Cztery wyżej wymienione stadia odpowiadają dziesięciu sfirot, na które dzieli się każde stworzenie. Te cztery bchinot odpowiadają czterem światom ABJ’A, które obejmują cały Wszechświat i każdy szczegół, który istnieje w rzeczywistości. Bchina Alef nazywana jest chochmą lub światem Acilut. Bchina Bet nazywana jest biną lub światem Brija, Bchina Gimel nazywana jest tiferet lub światem Jecira. Bchina Dalet to malchut lub świat Asija.
Wyjaśnijmy teraz naturę tych czterech bchinot istniejących w każdej duszy. Każda dusza (neszama) wychodzi ze świata Nieskończoności i schodzi do świata Acilut nabywając tam właściwości bchiny Alef. W świecie Acilut nie jest jeszcze nazywana „neszama”, ponieważ nazwa ta wskazuje na pewne oddzielenie od Stwórcy, które prowadzi do wyjścia z poziomu Nieskończoności, braku granic, całkowitego zlania się ze Stwórcą i nabycia pewnej „niezależności”. Nie jest to jednak jeszcze całkowicie uformowane naczynie, więc na razie nic nie oddziela go od Istoty Stwórcy.
Jak już wiemy, naczynie znajdujące się w bchinie Alef jeszcze takie nie jest, ponieważ na tym etapie całkowicie anuluje się w stosunku do światła. Dlatego mówi się, że w świecie Acilut wszystko jest jeszcze absolutnie Boskie – „On jest Jeden i Jego Imię jest Jedno”. I nawet pozostałe duszę, nie będące istotami ludzkimi, które przechodzą przez ten świat, są scalane ze Stwórcą.
7. W świecie Brija rządzi już bchina Bet, tzn. jej naczyniem jest pragnienie obdarzania. W związku z tym, kiedy dusza przybywa do świata Brija, wówczas osiąga to stadium rozwoju naczynia i teraz nazywa się „neszama”. Oznacza to, że oddziela się już od Istoty Stwórcy i uzyskuje pewną niezależność. Tym nie mniej, na razie to naczynie jest jeszcze bardzo „czyste”, „przeźroczyste”, tzn. nadal jest bardzo bliskie Stwórcy w swoich właściwościach i dlatego jest uważane za w pełni duchowe.
8. W świecie Jecira panuje bchina Gimel, zawiera ona pewną niezbędną część pragnienia otrzymywania. Dlatego, kiedy dusza zstępuje do świata Jecira i osiąga ten etap rozwoju naczynia, wychodzi ze stanu „neszama’ i teraz nazywa się „ruach”. To naczynie posiada już określony awijut, czyli pewną część pragnienia otrzymywania. Niemniej jednak, całe to naczynie uważane jest jeszcze za duchowe, ponieważ taka ilość i jakość pragnienia otrzymywania wciąż nie wystarcza, aby całkowicie oddzielić się w swoich właściwościach od Istoty Stwórcy. Całkowitym oddzieleniem od Istoty Stwórcy jest ciało, które ma już w pełni widoczną „niezależność”.
9. Bchina Dalet rządzi w świecie Asija, jest to końcowe stadium rozwoju naczynia. Na tym etapie, pragnienie otrzymywania osiąga swój maksymalny rozwój. Naczynie zamienia się w ciało całkowicie oddzielone od Istoty Stwórcy. Światło które znajduje się w bchinie Dalet, nazywa się „nefesz”. Ta nazwa wskazuje na brak własnego ruchu w tym rodzaju światła. I wiedz, że nie istnieje nic, co nie składałoby się ze swojego ABJ’A (lub czterech bchinot).
10. Nefesz, czyli światło życia zawarte w ciele, wychodzi bezpośrednio z Istoty Stwórcy. Przechodząc przez cztery światy ABJ’A, coraz bardziej oddala się od Stwórcy, aż osiąga stan naczynia przeznaczonego dla jego ciała: dopiero wtedy uważa się, że naczynie jest ostatecznie uformowane. Na tym etapie rozwoju naczynia, światło które się w nim znajduje jest tak małe, że jego źródło nie jest już odczuwalne, czyli stworzenie (naczynie) przestaje odczuwać Stwórcę.
Jednak za pomocą Tory i Przykazań z intencją obdarzania przyjemnością Stwórcę, stworzenie może oczyścić swoje naczynie zwane ciałem i otrzymać całe światło przygotowane dla niego przez Stwórcę już w Zamyśle Stworzenia. Dokładnie to miał na myśli rabbi Hananija ben Akaszija, gdy powiedział: „Zechciał Stwórca wyróżnić Izrael, dlatego dał im Torę i Przykazania...”
11. I dzięki temu zrozumiesz różnicę między duchowością a materialnością. Jeśli pragnienie otrzymywania osiągnęło swój ostateczny rozwój, czyli stadium bchiny Dalet, to takie pragnienie nazywane jest „materialnym” i znajduje się w naszym świecie (olam haze). Jeśli pragnienie otrzymywania nie osiągnęło jeszcze ostatecznego rozwoju, wówczas takie pragnienie uważane jest za duchowe i odpowiada czterem światom ABJ’’A, które znajdują się nad naszym światem.
Zatem teraz możesz zrozumieć, że wszystkie wznoszenia i opuszczenia, które mają miejsce w wyższych światach, nie są żadnymi ruchami w jakiejś wyimaginowanej przestrzeni, lecz są jedynie zmianami w wielkości pragnienia otrzymywania. Obiekt najbardziej oddalony od bchiny Dalet znajduje się na najwyższym miejscu. Im bardziej obiekt zbliża się do bchiny Dalet, tym niższe zajmuje miejsce.
12. Należy zrozumieć, że istotą każdego naczynia i w ogóle istotą całego Stworzenia, jest jedynie pragnienie otrzymywania. Wszystko poza pragnieniem otrzymywania nie ma nic wspólnego ze stworzeniem, lecz dotyczy Istoty Stwórcy. Dlaczego więc traktujemy pragnienie otrzymywania jako coś złego, brudnego, odrażającego i wymagającego naprawy? Nakazano nam „oczyścić” je za pomocą Tory i Przykazań, w przeciwnym razie nie będziemy mogli osiągnąć wyższego celu Zamysłu Stworzenia.
13. Podobnie jak wszystkie obiekty materialne są oddzielone od siebie odległością w przestrzeni, również obiekty duchowe są oddzielone od siebie poprzez różnice wewnętrznych właściwości. Coś podobnego można zaobserwować w naszym świecie. Załóżmy, że dwie osoby mają podobne poglądy, sympatyzują ze sobą i żadna odległość nie może wpłynąć na sympatię między nimi. I odwrotnie, gdy ich poglądy fundamentalnie różnią się, wtedy nienawidzą się i żadna odległość nie jest w stanie ich zbliżyć.
Zatem podobieństwa w poglądach zbliżają ludzi, natomiast różnice dzielą ich. Jeśli natura jednego jest całkowicie przeciwna naturze drugiego, to ludzie ci są tak od siebie oddaleni, jak wschód od zachodu. Podobnie jest w światach duchowych: oddalanie, zbliżanie, połączenie – wszystkie te procesy zachodzą tylko w zależności od różnicy lub podobieństwa wewnętrznych właściwości duchowych obiektów. Różnica właściwości oddziela je od siebie, natomiast podobieństwo właściwości zbliża i prowadzi do połączenia.
Pragnienie otrzymywania jest głównym elementem stworzenia, jest naczyniem, które jest potrzebne do realizacji Celu zawartego w Zamyśle Stworzenia. To pragnienie całkowicie oddziela stworzenie od Stwórcy. Ponieważ Stwórca jest absolutnym pragnieniem obdarzania i nie ma On nawet odrobiny pragnienia otrzymywania, nie można sobie wyobrazić większego przeciwstawienia niż to: między Stwórcą a stworzeniem, między pragnieniem obdarzania a pragnieniem otrzymywania.
14. Aby wybawić stworzenia od tego oddalenia od Stwórcy, nastąpił Cimcum Alef, C’A (Pierwsza Redukcja), który oddzielił bchinę Dalet od obiektów duchowych. Nastąpił on w taki sposób, że pragnienie otrzymywania przemieniło się w pustą od światła przestrzeń. Po Cimcum Alef wszystkie duchowe obiekty posiadają ekran na swoim naczyniu-malchut, aby nie otrzymywać światła wewnątrz bchiny Dalet.
W tym momencie, kiedy wyższe światło próbuje wejść do stworzenia, ekran odpycha je, a proces ten nazywany jest uderzeniem (akaa) pomiędzy wyższym światłem a ekranem. W wyniku tego uderzenia, odbite światło wznosi się z dołu do góry i nakłada na dziesięć sfirot wyższego światła. Odbite światło nakładając się na wyższe światło, staje się naczyniem otrzymywania w miejsce bchiny Dalet.
Po tym, malchut rozszerza się z dołu do góry zgodnie z wielkością odbitego światła, a następnie rozprzestrzenia się w dół, wpuszczając w ten sposób światło do swojego wnętrza. Mówi się, że wyższe światło obłóczyło się w światło odbite. Nazywa się to „rosz” (głowa) i „guf” (ciało) każdego stopnia. Uderzeniowe połączenie wyższego światła z ekranem sprawia, że odbite światło unosi się z dołu do góry. To drugie odziewa się w 10 sfirot wyższego światła, tworząc w ten sposób dziesięć sfirot de-rosz.
Te 10 sfirot de-rosz nie są jeszcze prawdziwymi naczyniami, lecz uważa się je tylko za ich korzenie, zarodki. Dopiero po tym, jak malchut wraz z odbitym światłem rozprzestrzenia się już z góry na dół, światło odbite przekształca się w naczynia dla przyjęcia wyższego światła. Wtedy światła ubierają się w naczynia zwane „ciałem” tego konkretnego stopnia. Ciałem nazywane są prawdziwe, zakończone naczynia.
15. Zatem, po C’A w miejsce bchiny Dalet powstają nowe naczynia otrzymywania. Powstają one z odbitego światła w wyniku uderzeniowego połączenia wyższego światła z ekranem. Ale musimy jeszcze zrozumieć w jaki sposób światło to stało się naczyniem otrzymywania, ponieważ na początku było jedynie światłem odbitym od naczynia otrzymywania. Mamy sytuację w której światło stało się naczyniem, czyli zaczęło pełnić zupełnie odwrotną funkcję.
Aby to wyjaśnić, weźmy przykład z naszego świata. W ludzkiej naturze leży szacunek dla pragnienia obdarzania i odwrotnie – nieprzyjemnie jest otrzymywać od kogoś nie dając nic w zamian. Przypuśćmy, że człowiek przychodzi do domu swojego kolegi i ten proponuje mu obiad. Oczywiście gość choćby nie wiem jak bardzo byłby głodny, odmówi jedzenia, bo nie lubi czuć się otrzymującym który nie daje nic w zamian.
Gospodarz zaczyna go jednak przekonywać zapewniając, że jedząc jego potrawy gość sprawi mu wielką przyjemność. Gdy gość poczuje, że rzeczywiście tak jest, zgadza się na zjedzenie oferowanego posiłku, ponieważ nie będzie już czuł się jako osoba obdarowywana. Co więcej, teraz gość czuje, że to on daje gospodarzowi, sprawia mu przyjemność zgadzając się na jedzenie. Okazuje się, że choć gość był głodny (a to właśnie głód jest prawdziwym naczyniem przyjęcia posiłku), to jednak z powodu wstydu nie mógł nawet skosztować jedzenia, dopóki gospodarz go do tego nie namówił.
Widzimy więc, jak powstaje nowe naczynie do przyjmowania jedzenia. Siła przekonywania ze strony gospodarza i siła oporu ze strony gościa stopniowo rosną, zamieniając w końcu otrzymywanie w obdarzanie. Fakt otrzymania pozostaje, jedyne co się zmieniło to intencja. To właśnie siła oporu, a nie uczucie głodu, które jest prawdziwym naczyniem odbioru, stała się podstawą do przyjęcia poczęstunku.
16. Za pomocą przykładu z gospodarzem i gościem możemy teraz zrozumieć czym jest ziwug de-akaa (uderzeniowe połączenie), w wyniku którego w miejsce bchiny Dalet powstają nowe naczynia odbioru wyższego światła. Uderzenie ma miejsce, ponieważ światło uderza w ekran chcąc wejść do środka bchiny Dalet. Jest to podobne do tego, jak gospodarz namawia gościa do przyjęcia posiłku. Siła z jaką gość odmawia posiłku przypomina ekran. Podobnie jak odmowa przyjęcia posiłku stała się nowym naczyniem, tak też odbite światło stało się nowym naczyniem otrzymywania w miejsce bchiny Dalet, która była naczyniem przed C’A.
Należy jednak mieć na uwadze, że dzieje się tak tylko w obiektach duchowych światów ABJ’A, natomiast w obiektach należących do systemu nieczystych sił i w naszym świecie, bchina Dalet nadal jest naczyniem otrzymywania. Dlatego ani w systemie nieczystych sił ani w naszym świecie nie ma światła, a przyczyną tego jest różnica właściwości między bchiną Dalet a właściwościami Stwórcy, światła. Dlatego klipot (nieczyste siły, pragnienie otrzymania światła bez ekranu) i grzesznicy są nazywani martwymi, ponieważ pragnienie światła bez ekranu powoduje ich oddzielenie od Życia Żyć, Światła Stwórcy.
PIĘĆ POZIOMÓW MASACH
17. Wyjaśniliśmy trzy pierwsze podstawowe pojęcia: Po pierwsze or i kli, gdzie or jest prostym rozprzestrzenieniem się światła od Stwórcy, a kli jest pragnieniem otrzymywania stworzonym przez światło. Na początku światło zawiera w sobie jeszcze niewyrażone pragnienie otrzymywania, ale w miarę jak to pragnienie rozwija się, naczynie (malchut) oddziela się od światła. Malchut jest nazywana „Imię Jego” (Szmo) – „On i Jego imię są jednym”. Słowo „Szmo” ma tę samą gematrię co słowo „racon” – pragnienie,
Po drugie 10 sfirot lub 4 światy ABJ’A, które odpowiadają czterem bchinot (stopniom), muszą być obecne w każdym stworzeniu. Pragnienie otrzymywania, kli, „zstępuje” od Stwórcy poprzez te cztery światy i osiąga swój pełny rozwój w naszym świecie.
Po trzecie C’A i masach na bchinę Dalet. Na ich podstawie w miejsce bchiny Dalet rodzi się nowe naczynie. To naczynie nazywa się „or chozer”, jest ono intencją obdarzania rozkoszą Stwórcę. Od wielkości intencji zależy ilość przyjętego światła.
18. Wyjaśnimy teraz pięć bchinot ekranu, zgodnie z którymi podczas uderzeniowego połączenia z wyższym światłem, zmienia się wielkość kli.
Po C’A, bchina Dalet przestała być naczyniem otrzymywania. Teraz zamiast niej tę rolę pełni odbite światło (or chozer), które wznosi się nad ekranem w wyniku uderzeniowego połączenia. Niemniej jednak, bchina Dalet ze swoim potężnym pragnieniem otrzymywania musi towarzyszyć or chozer. Bez udziału tej siły, or chozer nie może być w ogóle naczyniem otrzymywania.
Przypomnij sobie przykład o gospodarzu i gościu (patrz p. 15). Siła odmowy jedzenia przez gościa, stała się naczyniem otrzymywania przejmującym rolę głodu, który stracił tę funkcję z powodu wstydu. Podczas tej odmowy otrzymywanie w rzeczywistości zamienia się w obdarzanie. Nie można jednak powiedzieć, że gość nie potrzebuje już zwykłych naczyń otrzymywania, gdyż bez nich nie będzie mógł zadowolić gospodarza jedząc jego przysmaki.
Poprzez odmowę, głód (pragnienie otrzymywania) przyjął nową formę – pragnienie otrzymywania dla obdarzania ze względu na Gospodarza, Stwórcę. Wstyd przeobraził się w męstwo. Okazuje się, że zwyczajne naczynia otrzymywania nadal funkcjonują tak jak wcześniej, ale nabywają nową intencję, czyli otrzymywanie ze względu na Stwórcę. Bchina Dalet z powodu swojej grubości, czyli przeciwieństwa względem Stwórcy, nie może być dłużej naczyniem otrzymywania.
Jednak dzięki umieszczonemu w bchinie Dalet ekranowi, który zderza się ze światłem i odrzuca je, przybiera nową formę zwaną or chozer – światło odbite, jak w przykładzie z gospodarzem i gościem. Przy czym treść poprzedniej formy nie uległa zmianie, bo i teraz gość nie będzie jadł bez apetytu. Jednak teraz cała ta siła pragnienia otrzymywania, która jest w bchinie Dalet włącza się w odbite światło dając mu możliwość bycia naczyniem.
W ekranie zawsze istnieją dwie siły: pierwsza to kaszijut – siła odpychająca wyższe światło, a druga to awijut – siła pragnienia bchiny Dalet, która jest zawarta w ekranie. Po uderzeniowym połączeniu wyższego światła z kaszijut (sztywnością ekranu), awijut całkowicie zmienia swoje właściwości, obracając przyjmowanie w obdarzanie. Te dwie siły ekranu działają we wszystkich jego pięciu częściach: keter, chochma, bina, tiferet i malchut.
19. Jak już powiedzieliśmy, trzy pierwsze bchiny nie są jeszcze uważane za naczynia, a dopiero bchina Dalet jest prawdziwym naczyniem (patrz p. 5). Ponieważ te trzy pierwsze bchiny są przyczynami, stadiami poprzedzającymi powstanie bchiny Dalet, to po zakończeniu swego rozwoju bchina Dalet przejęła ich właściwości. Zostały one niejako odciśnięte w niej, tworząc wewnątrz bchiny Dalet własne cztery poziomy pragnienia otrzymywania. Wszystko zaczyna się od bchiny Alef, czyli „najczystszego, najsłabszego” pragnienia otrzymywania, potem przychodzi bchina Bet, która jest nieco bardziej „gruba” i posiada większy awijut niż bchina Alef, czyli większy poziom pragnienia otrzymywania.
Za nią jest już bchina Gimel, która ma jeszcze większy awijut niż bchina Bet. A na końcu jest sama bchina Dalet, która ma największy awijut, czyli największe pragnienie otrzymywania. Jej pragnienie otrzymywania osiągnęło swój maksymalny, doskonały i kompletny poziom. Należy zauważyć, że korzeń (szoresz) wszystkich czterech bchinot, keter (a jak wiadomo jest on najbardziej wzniosły i najbliższy Stwórcy) także odcisnął swój ślad w bchinie Dalet. Tym sposobem wymieniliśmy wszystkie pięć poziomów pragnienia otrzymywania, zawartych w bchinie Dalet, które inaczej są nazywane: keter, chochma, bina, tiferet i malchut.
20. Powodem tego, że te pięć poziomów pragnienia otrzymywania, które znajdują się w bchinie Dalet, są nazywane imionami dziesięciu sfirot wyższego światła jest to, że bchina Dalet była naczyniem otrzymywania tego wyższego światła jeszcze przed C’A – „On i Jego imię są jednym”. Wszystkie światy, cały Wszechświat był zawarty wtedy w bchinie Dalet prostego światła (Malchut Świata Nieskończoności).
Każda zawarta w malchut bchina przyjęła właściwości odpowiadającej jej Bchiny z dziesięciu sfirot wyższego światła. Bchina szoresz bchiny Dalet przyjęła właściwości jednej z dziesięciu sfirot wyższego światła, światła keter, „obłóczyła się w nie”. Bchina szoresz bchiny Dalet „obłóczyła się” w światło chochma z dziesięciu sfirot itd. Tak więc nawet teraz, już po C’A, kiedy bchina Dalet przestała być naczyniem otrzymywania, jej pięć poziomów pragnienia otrzymywania nadal są określane nazwami tych pięciu sfirot: keter, chochma, bina, tiferet i malchut.
21. Dowiedzieliśmy się, że materiałem ekranu jest kaszijut (sztywność). Jest on podobny do bardzo twardego ciała, które nie pozwala niczemu przeniknąć przez swoje granice. W ten sposób ekran zapobiega przenikaniu wyższego światła do malchut, tj. do bchiny Dalet. Ekran zatrzymuje i odbija z powrotem całe światło przeznaczone dla napełnienia malchut. Pięć bchinot awijut w bchinie Dalet, jest zawartych w ekranie zgodnie z jego kaszijutem. Dlatego ekran wykonuje pięć uderzeniowych połączeń (ziwugei de-akaa) ze światłem, zgodnie z pięcioma bchinot awijut, które się w nim znajdują.
Światło odbite od ekranu, składającego się ze wszystkich pięciu bchinot awijut, unosi się z powrotem w górę i odziewając się w przychodzące światło dociera do jego samego źródła, bchiny szoresz. Ale jeśli w ekranie brakuje 5-tej części awijut, a są tylko 4 części, to jego odbite światło będzie „widziało” przed sobą tylko 4 części przyjemności, a nie 5.
Jeśli w ekranie brakuje bchinot dalet i gimel, 5 i 4 części sztywności, to jest on w stanie odbić or chozer tylko do poziomu bina. Jeśli w ekranie jest tylko bchina alef, to jego or chozer jest bardzo mały i jest w stanie przyoblec proste światło tylko do bchinat tiferet, a brakuje keter, chochma i bina. Zatem, jeśli w ekranie pozostała tylko bchina szoresz de-kaszijut, jego siła oporu jest bardzo mała i or chozer odziewa tylko jedno przychodzące światło malchut, a pierwsze dziewięć sfirot są nieobecne.
22. Pięć poziomów (bchinot) dziesięciu sfirot odbitego światła, powstają w wyniku pięciu rodzajów ziwugei de-akaa (uderzeniowych połączeń) wyższego światła z pięcioma poziomami awijut ekranu. To światło nie jest postrzegane ani osiągane przez nikogo, jeśli nie ma naczynia, które mogłoby je przyjąć.
Te pięć bchinot pochodzą od pięciu bchinot awijut bchiny dalet, które przed C’A były pięcioma naczyniami otrzymywania bchiny dalet, one przyodziały 10 sfirot: keter, chochma, bina, tiferet i malchut (patrz p. 18). Po C’A, te same pięć bchinot łączą się z pięcioma bchinot ekranu i za pomocą odbitego światła ponownie stają się pięcioma naczyniami otrzymywania zamiast pięciu bchinot samej bchiny dalet, która pełniła tą rolę przed C’A.
Teraz możemy zrozumieć, że jeśli w ekranie znajdują się wszystkie pięć bchinot awijut, to ekran posiada również pięć naczyń do obłóczenia dziesięciu sfirot, czyli dla otrzymywania wyższego światła. Jeśli w ekranie jest nieobecny awijut bchiny dalet, to ekran posiada tylko cztery naczynia i może otrzymać tylko cztery światła odpowiadające chochmie, binie, tiferet i malchut, a nie może otrzymać światła keter.
Jeśli zaś w ekranie brakuje awijut bchiny gimel, to parcuf z takim ekranem ma tylko trzy naczynia i może otrzymać jedynie trzy światła odpowiadające binie, tiferet i malchut. Nie ma w nim świateł odpowiadających keter i chochma oraz naczyń odpowiadających bchinot gimel i dalet.
Jeśli ekran ma tylko dwa poziomy awijut, szoresz i bchina alef, to posiada tylko dwa naczynia odpowiadające światłom tiferet i malchut. Okazuje się, że w takim parcufie brakuje trzech świateł – keter, chochma i bina, a także trzech naczyń odpowiadających bchinot bet, gimel i dalet. Jeżeli w ekranie znajduje się tylko awijut bchiny szoresz, to ma tylko jedno naczynie z jednym światłem – malchut.
Pozostałe światła – keter, chochma, bina i tiferet, są w nim nieobecne. Dlatego wielkość każdego parcufa zależy tylko od wielkości awijut (grubości) ekranu. Ekran, który ma awijut bchiny dalet, tworzy parcuf na wszystkie pięć poziomów – aż do keter włącznie. Ekran, który posiada awijut bchiny gimel, tworzy parcuf na czterech poziomach – do chochmy, itd.
23. Ale musimy jeszcze zrozumieć, dlaczego gdy brakuje naczynia malchut, to nie ma światła keter, a gdy brakuje również naczynia tiferet, wtedy nie ma światła chochma itd. Na pierwszy rzut oka powinno być na odwrót – jeśli w ekranie brakuje awijut bchiny dalet i naczynia malchut, to nieobecne powinno być światło malchut (nefesz). Jeśli brakuje dwóch naczyń – bchina gimel i bchina dalet – to wydaje się, że nie powinno być też świateł tiferet i malchut.
24. Rzecz w tym, że istnieje odwrotna zależność między światłami a naczyniami – w parcufie najpierw wyłaniają się i zaczynają rosnąć wyższe naczynia, począwszy od keter, potem przychodzi naczynie chochma i tak dalej, aż kolej przychodzi na malchut.
Stąd nazywamy naczynia zgodnie z kolejnością ich wzrostu: keter, chochma, bina, tiferet i malchut (KaChaBTu’M), z góry na dołu. Z kolei światła, odwrotnie – najpierw do parcufa wchodzą niższe światła. Najniższym światłem jest nefesz, światło, którego miejsce jest wewnątrz malchut, następne jest światło ruach (światło Zeir Anpin) i tak dalej, aż przyjdzie kolej na jechida.
Tym samym nazwy świateł wymieniamy w następującej kolejności: nefesz, ruach, neszama, chaja i jechida (NaRaNCha’J), z dołu do góry, zgodnie z kolejnością w jakiej wchodzą w parcuf. Gdy parcuf posiada tylko jedno naczynie (a może to być tylko naczynie keter), wówczas do niego nie wchodzi najpierw jechida, które powinno być w nim, ale nefesz, czyli najniższe światło.
Kiedy w parcufie pojawiają się dwa najwyższe naczynia, keter i chochma, wtedy wchodzi w niego również światło ruach. Światło nefesz wychodzi z naczynia keter i zstępuje do naczynia chochma, a światło ruach wchodzi do naczynia keter. A gdy parcuf posiada trzecie naczynie, bina, światło nefesz wychodzi z naczynia chochma i zstępuje do naczynia bina, a światło ruach zstępuje do naczynia chochma i światło neszama wchodzi w naczynie keter.
Gdy parcuf ma czwarte naczynie, tiferet, wówczas w parcuf wchodzi światło chaja, światło nefesz zstępuje z naczynia bina do naczynia tiferet, światło ruach do naczynia bina, światło neszama do naczynia chochma, a światło chaja do naczynia keter.
A kiedy w parcufie pojawia się piąte naczynie, malchut, wówczas do tego parcufa wchodzi światło jechida. Wtedy wszystkie światła znajdują się na swoich miejscach, ponieważ światło nefesz wychodzi z naczynia tiferet i zstępuje do naczynia malchut, światło ruach zstępuje do tiferet, światło neszama zstępuje do naczynia bina, światło chaja przechodzi do naczynia chochma, a światło jechida wchodzi w naczynie keter.
25. Dopóki formowanie wszystkich pięciu kelim w parcufie nie zostanie zakończone, ich pięć świateł nie znajduje się na swoich miejscach, co więcej, są one umieszczane w odwrotnej kolejności. Przy braku kli malchut, w parcufie nie ma światła jechida, a przy braku dwóch naczyń malchut i tiferet, nie ma świateł jechida i chaja. A to dlatego, że najpierw rodzą się lekkie, czyste naczynia, w kolejności od keter do malchut, z drugiej strony słabsze światła wchodzą do nich jako pierwsze, począwszy od nefesz.
Ponieważ otrzymywanie światła odbywa się w najczystszych naczyniach, każde nowe światło musi wejść do kli keter. Gdy nowe światło wchodzi do wnętrza kli keter, to światło które tam było zstępuje do kli chochma. Kiedy jest masach na naczynie chochma, to or ruach wchodzi w keter, a or nefesz zstępuje do naczynia chochma.
W miarę jak ekran rośnie w siłę, powstają kolejne naczynia: bina, tiferet i malchut, a światła: neszama, chaja i jechida są w stanie, jedno po drugim, przejść przez keter i wypełnić wszystkie naczynia. Wszystkie światła wchodzą na swoje właściwe miejsca: nefesz jest w malchut, ruach w tiferet, neszama w binie, chaja w chochmie i jechida w keterze.
Zapamiętaj tę zasadę o odwrotnej zależności między światłami i naczyniami, a zawsze będziesz mógł odróżnić, czy w danym kontekście chodzi o światła, czy o naczynia i nie będziesz się mylił. Wyjaśniliśmy pięć bchinot (poziomów) ekranu i jak stopnie kli pojawiają się jeden pod drugim w zgodności z nimi.
PIĘĆ PARCUFIM ŚWIATA ADAM KADMON
26. Wyjaśniliśmy pojęcie masachu (ekranu), umieszczonego na kli malchut (bchina dalet) po C’A, a także pięć rodzajów ziwugei de-akaa, które zachodzą na tym ekranie, aby stworzyć pięć poziomów dziesięciu sfirot, jeden pod drugim. Teraz poznamy pięć parcufim świata Adam Kadmon (A’K), który poprzedza cztery światy ABJ’A.
Wiesz już, że or chozer wznosząc się w wyniku ziwugu de-akaa przyodziewa 10 sfirot wyższego światła – jest to wystarczające tylko dla stworzenia „korzeni”, zarodków przyszłych kelim, zwanych 10 sfirot de-rosz. Aby dokończyć tworzenie kelim, malchut de-rosz rozprzestrzenia się na te 10 sfirot or chozer, które są przyobleczone w 10 sfirot de-rosz.
Malchut rozprzestrzenia się z góry na dół zgodnie z wysokością poziomu dziesięciu sfirot de-rosz. W rezultacie tego tworzą się kelim zwane „guf” (ciało) parcufa (patrz punkt 14). Tak więc, w parcufie zawsze są dwa rodzaje dziesięciu sfirot: rosz i guf.
27. Gdy tylko zaraz po C’A narodził się pierwszy parcuf świata Adam Kadmon, bchina dalet przestała być kli dla otrzymywania wyższego światła, zostając naprawiona w ten sposób za pomocą ekranu. Wyższe światło zstąpiło do kli, aby odziać się w kli malchut zgodnie ze swoją naturą. Jednak ekran, który stanął przed malchut, odbił światło i zawrócił do Źródła. W wyniku tego uderzeniowego współdziałania, or chozer wzniósł się do poziomu keter wyższego światła i to właśnie or chozer stał się odzieniem i zarodkami kelim („szoresz kelim”) dla dziesięciu sfirot wyższego światła, które są nazwane dziesięcioma sfirot de-rosz pierwszego parcufa świata Adam Kadmon.
Następnie, wykorzystując siłę dziesięciu sfirot de-rosz, malchut de-rosz wraz z or chozer rozszerzyła się i rozprzestrzeniła z góry na dół, tworząc w sobie tym sposobem nowe 10 sfirot, które są prawdziwymi i zakończonymi kelim. Wszystko co istniało w rosz tylko w potencjale, teraz ostatecznie pojawiło się i ukształtowało w guf. Tak zakończyło się tworzenie rosz i guf pierwszego parcufa świata Adam Kadmon.
28. Po tym znów nastąpiło uderzeniowe połączenie z masachem stojącym w kli malchut, ale tym razem zabrakło bchiny dalet. Masach posiada teraz tylko cztery kelim: keter, chochma, bina i tiferet. Dlatego kolejny parcuf świata A’K pojawił się o jeden poziom niżej od parcufa Galgalta – na poziomie chochma – parcuf ten nazywa się A’B. W tym przypadku or chozer odziewa tylko 4 światła NaRaN’Ch, podczas gdy piąta część, or jechida, jest nieobecna.
W masachu trzeciego parcufa nie ma bchinot dalet i gimel, dlatego jest o jeden poziom niższy od parcufa A’B, czyli posiada poziom Bina i brakuje w nim świateł jechida i chaja. W stosunku do pierwszego parcufa, jest o dwa poziomy niższy, a w stosunku do drugiego o jeden poziom. Nazywany jest parcufem Bina lub Sa’G.
Następnie ziwug de-akaa wystąpił na masachu z awijutem alef, w ten sposób pojawiły się rosz i guf na poziomie tiferet, ze światłami nefesz i ruach, natomiast nieobecne są światła jechida, chaja i neszama. Parcuf ten nie ma kelim dalet, gimel i bet, dlatego też nie ma odpowiadających im świateł. Ten parcuf nazywa się Tiferet lub M’A.
Ostatni, piąty parcuf, wyłonił się na awijut szoresz ze światłem nefesz. Nazywa się go parcufem Malchut lub parcufem Bo’N.
29. Tak więc przeanalizowaliśmy powstawanie pięciu parcufim świata A’K zwanych Galgalta, A’B, Sa’G, M’A i Bo’N, gdzie każdy kolejny parcuf jest o jeden stopień niższy od poprzedniego. Na przykład, w parcufie A’B brakuje or jechida, w parcufie Sa’G nie ma światła chaja, które było w poprzedzającym go parcufie A’B. Parcuf M’A pozbawiony jest światła neszama. Poziom każdego parcufa zależy od grubości ekranu, na którym wykonywany jest ziwug de-akaa (patrz punkt 18). Nie dowiedzieliśmy się jednak, co jest przyczyną zmniejszania się grubości ekranu przy powstawaniu nowego parcufa.
OSŁABIENIE MASACH W CELU STWORZENIA PARCUFA
30. Aby zrozumieć rozwój duchowych stopni przejawiających się w powstawaniu pięciu stopniowo zmniejszających się parcufim świata A’K, oraz wszystkich poziomów pięciu parcufim każdego z czterech światów ABJ’A, aż do malchut świata Asija, musimy dobrze zrozumieć czym jest przerzedzenie masachu de-guf, osłabienie jego siły. Występuje ono we wszystkich parcufim świata A’K, Nekudim i świata Naprawy (Acilut).
31. Rzecz w tym, że każdy parcuf, a nawet każdy duchowy stopień, posiada dwa rodzaje światła, które nazywane są or makif (światło otaczające) i or pnimi (światło wewnętrzne). Jak już zostało wyjaśnione, w pierwszym parcufie świata A’K, Galgalcie, otaczającym światłem jest światło świata Nieskończoności, które wypełnia cały Wszechświat. Po C’A i powstaniu w malchut masachu, następuje uderzeniowe połączenie (ziwug de-akaa) pomiędzy całym światłem świata Nieskończoności a tym masachem.
Powstały w wyniku tego ziwugu or chozer, pozwolił części wyższego światła wejść w świat Redukcji (olam HaCimcum), tworząc w ten sposób dziesięć sfirot de-rosz i dziesięć sfirot de-guf, jak powiedziano w punkcie 25.
Jednak nie całe światło weszło w parcuf Galgalta. Teraz światło świata Nieskończoności nie wypełnia całego Wszechświata, tak jak to było przed C’A. Teraz są rosz i sof, czyli podczas gdy dziesięć sfirot rozprzestrzenia się w dół, światło zatrzymuje się w punkcie „tego świata”, w „ograniczającej” malchut; jak powiedziano: „jego nogi stoją na Górze Oliwnej”.
Co więcej, teraz pojawia się pojęcie „od wewnątrz na zewnątrz”. Tak samo jak istnieje rozprzestrzenienie się dziesięciu sfirot z góry na dół, które nazywane są keter, chochma, bina, tiferet, malchut (KaChaBTu’M) i ograniczająca malchut, tak teraz istnieje również rozprzestrzenienie dziesięciu sfirot KaChaBTu’M od wewnątrz na zewnątrz.
Tutaj sfirot nazywane są następująco: mocha – mózg (keter), acamot – kości (chochma), gidin – żyły (bina), basar – mięso (tiferet) i or – skóra (malchut, or na literę „ajn”, czyli „skóra”, a nie or na literę „alef” – czyli „światło”). Parcuf Galgalta w stosunku do świata Nieskończoności, gdzie cały Wszechświat był wypełniony światłem, stanowi jedynie cienki strumień światła. Or (skóra) czyli malchut, ogranicza parcuf na zewnątrz, nie pozwalając światłu rozprzestrzeniać się dalej „wszerz” i zapełnić sobą pustą przestrzeń.
Ilość światła (jego cienki strumień) otrzymana w Galgalcie nazywana jest „or pnimi” (światło wewnętrzne). Ogromna ilość światła świata Nieskończoności, która nie weszła do Galgalty, pozostała na zewnątrz. Teraz to światło nazywa się „or makif” (światło otaczające). Ono nie może wejść do środka parcufa, lecz jakby otacza go ze wszystkich stron.
32. Wyjaśnimy teraz, czym jest or makif świata A’K (dokładniej Galgalty), które jest nieograniczone wielkością i niewyczerpalnością. Nie chodzi o to, że światło świata Nieskończoności samo w sobie jest or makif dla A’K. Chodzi o to, że w momencie, gdy nastąpiło uderzeniowe połączenie, całe to ogromne światło świata Nieskończoności uderzyło w masach malchut de-rosz Galgalty, ponieważ chciało wejść do bchiny dalet, tak jakby nie było żadnego Cimcumu Alef, jednakże masach zatrzymał światło odbijając je i uniemożliwiając mu wejście do bchiny dalet (patrz punkt 14).
To or chozer stało się w rzeczywistości naczyniem do otrzymania wyższego światła. Istnieje jednak wielka różnica między otrzymywaniem przez bchinę dalet przed C’A i otrzymywaniem za pomocą masachu i or chozer po nim. Jak już zostało powiedziane, światło wchodzące do Galgalty, jest tylko cienkim strumieniem w porównaniu ze stanem sprzed C’A.
Ta część wyższego światła, która nie mogła wejść do parcufa, stała się or makif Galgalty. Istnieje zasada: w świecie duchowym nic nie znika, więc światło świata Nieskończoności, które było przeznaczone dla bchiny dalet, nie zniknęło, ono obowiązkowo wypełni swoje przeznaczenie i wejdzie w malchut, dlatego teraz zaczyna wypełniać światy A’K i ABJ’A, ale już według zupełnie innych zasad. Teraz stworzenie otrzymuje tylko tę część światła, którą może otrzymać, nie ze względu na siebie, ale dla Stwórcy.
Odbywa się to dzięki dużej ilości wzajemnych uderzeniowych oddziaływań światła z masachim światów i parcufim, aż bchina dalet za ich pomocą zostanie naprawiona i osiągnie stan pełnej doskonałości zamyślony przez Stwórcę na początku Stworzenia.
Wtedy całe światło świata Nieskończoności znów wejdzie do jej wnętrza, ale tym razem stworzenie będzie partnerem Stwórcy w tworzeniu siebie, teraz „zapracuje” na otrzymanie światła. Tak więc, uderzenie światła w masach nie powoduje zaniku światła ani jego zmiany. Ale póki co, aż do Ostatecznej Naprawy (Gmar Tikun), Światło Nieskończoności zmienia się w or makif (światło otaczające), co oznacza, że w przyszłości musi wejść do wnętrza parcufa, ale na razie otacza parcuf i świeci mu jakby „z zewnątrz”.
To zewnętrzne świecenie rozprzestrzenia się we wszystkich światach w formie napraw umożliwiających doprowadzenie malchut do całkowitego wypełnienia światłem świata Nieskończoności, w tej mierze w jakiej światło chciało ją wypełnić od samego początku.
33. Teraz pora dowiedzieć się, na czym polega zderzenie or makif i or pnimi, prowadzące do spłycenia masachu oraz utraty jego największego poziomu awijut. Te dwa rodzaje światła mają całkowicie przeciwstawne właściwości, chociaż są nierozerwalnie połączone przez ekran stojący w malchut pe de-rosz parcufa.
Są one w ciągłej sprzeczności, co prowadzi do zderzania między nimi. Ten sam ziwug de-akaa, który miał miejsce na tym ekranie, z jednej strony spowodował wypełnienie parcufa światłem wewnętrznym (or pnimi), z drugiej strony ten sam ziwug de-akaa był przyczyną powstania światła otaczającego (or makif), gdyż nie pozwolił światłu Nieskończoności wejść do bchiny dalet.
34. Or pnimi i or makif są związane z masachem, nawet jeśli ich działania są sobie przeciwne. W stopniu w jakim masach pozwala wejść w parcuf części wyższego światła odzianego w or chozer, zapobiega wejściu do niego or makif. Or makif pozostające na zewnątrz parcufa, znacznie przewyższa or pnimi.
Ekran ze swoim awijutem i kaszijutem nie pozwala wejść or makif w parcuf, tak samo jak opiera się or jaszar. Zderzenie or makif z awijutem ekranu nazywane jest bitusz – jest to zderzenie pomiędzy or makif i or pnimi. Zderzenie to ma miejsce tylko w gufie parcufa, ponieważ właśnie tam nastąpiło otrzymanie światła w naczyniach, pozostawiając na zewnątrz znaczną część światła. To zderzenie nie występuje w dziesięciu sfirot de-rosz, gdyż tam or chozer nie jest jeszcze prawdziwym naczyniem otrzymywania, a tworzy jedynie szoresz kelim, czyli podstawę naczyń.
Dlatego światło, które w nich jest, nie jest jeszcze prawdziwym or pnimi. Z tego samego powodu nie można wyróżnić tam or makif. A ponieważ nadal nie ma między nimi różnicy, to w rosz parcufa nie może być żadnego zderzenia między nimi. Dopiero po rozprzestrzenieniu się światła od pe w dół, w postaci dziesięciu sfirot guf, gdzie następuje obłóczenie orot w kelim będących dziesięcioma sfirot odbitego światła, następuje zderzenie pomiędzy wewnętrznym światłem, które znajduje się w kelim, a światłem które jest na zewnątrz.
35. Takie zderzanie odbywa się, dopóki or makif zlikwiduje awijut masachu de-guf, który stoi w taburze. W efekcie masach de-guf zaczyna wznosić się do góry, w kierunku ekranu umieszczonego w pe de-rosz, który jest szoreszem, czyli przyczyną ekranu de-guf. Połączywszy się z ekranem stojącym w pe de-rosz, masach taburu również angażuje się w ziwug de-akaa, który nieustannie zachodzi pomiędzy masachem w pe de-rosz, a światłem. Efektem tego ziwugu jest powstanie nowego parcufa i pojawienie się 10 nowych sfirot, zwanych A’B de-A’K, czyli parcufa Chochma świata Adam Kadmon. W stosunku do pierwszego parcufa Galgalta-keter, ten nowy parcuf jest uważany za syna, potomstwo pierwszego parcufa.
36. Po tym, jak narodził się parcuf A’B de-A’K i zakończył swój rozwój formując rosz i guf, wznowił się w nim proces bitusz or pnimi be or makif, tak jak w pierwszym parcufie de-A’K. Jego masach de-guf (ekran jego duchowego ciała) stopniowo stracił cały swój awijut i połączył się swoimi właściwościami z masachem de-rosz.
Teraz masach de-guf jest włączony w ziwug pomiędzy wyższym światłem a ekranem znajdującym się w pe de-rosz. W nim odnawia się ziwug de-akaa rodząc nowy parcuf poziomu bina, zwany Sa’G de-A’K, który jest uważany za syna zrodzonego z parcufa A’B de-A’K, ponieważ powstaje w wyniku ziwugu w masachu stojącym w pe de-rosz. Parcufim, począwszy od Sa’G i dalej w dół powstają zgodnie z tą samą zasadą.
37. I tak oto wyjaśniliśmy następujące po sobie narodziny parcufim (jeden pod drugim), zachodzące dzięki sile zderzenia światła wewnętrznego z otaczającym (bitusz or pnimi u makif). To zderzenie powoduje osłabienie masachu de-guf do tego stopnia, że traci on całą swoją moc i wraca do pe de-rosz (łączy się z nim w swoich właściwościach), tym samym włączając się w ziwug de-akaa, który nieustannie zachodzi w masachu de-rosz.
Dzięki temu ziwugowi rodzi się nowy parcuf, który jest jakby synem poprzedniego parcufa. Tak więc, A’B jest potomkiem parcufa Keter, Sa’G rodzi się z parcufa A’B, parcuf M’A z Sa’G i tak dalej na wszystkich kolejnych stopniach świata Nekudim i ABJ’A. Ale musimy jeszcze wyjaśnić dlaczego wysokość parcufa A’B sięga tylko do bchiny gimel, a nie dalet. Sa’G osiąga tylko bchinę bet. To znaczy, że każdy kolejny parcuf jest o stopień niższy od poprzedniego. Dlaczego wszystkie nie są sobie równe?
38. Na początku należy zrozumieć, dlaczego parcuf A’B jest uważany za potomstwo parcufa Keter. Przecież po tym, jak narodził się z ziwugu, który miał miejsce w pe de-rosz parcufa Galgalta, jego wysokość odpowiada dokładnie dziesięciu sfirot guf tego parcufa. Co stoi na przeszkodzie, żeby nadal był częścią parcufa Galgalta, zamiast uznawać go za osobny parcuf, potomstwo tego pierwszego?
Tu należy zrozumieć, jak ogromna jest różnica między masachem de-guf, a masachem de-rosz. W parcufie są dwa rodzaje malchut: pierwsza to malchut mizdaweget, czyli malchut współdziałająca z wyższym światłem dzięki swoim skorygowanym intencjom – masachowi, zaś druga malchut, to malchut mesajemet, czyli malchut, która ogranicza swoim ekranem rozprzestrzenianie się wyższego światła w dziesięciu sfirot de-guf parcufa.
Różnica między nimi jest tak wielka, jak różnica między Stwórcą a stworzeniem, bowiem malchut de-rosz złączona w uderzeniowym połączeniu z wyższym światłem, jest uważana za Stwórcę dla guf parcufa, gdyż ustawiony w niej ekran nie odrzucił wyższego światła po tym, jak ono uderzyło w masach, lecz przeciwnie, powstałe w ten sposób or chozer przyoblekło się w or jaszar i pojawiło się dziesięć sfirot rosz, dzięki czemu światło rozprzestrzeniło się z góry w dół do momentu aż dziesięć sfirot wyższego światła przyoblekło się w kli de-or chozer zwane gufem, czyli ciałem parcufa.
Dlatego też masach i malchut de-rosz uważane są za Stwórcę dla dziesięciu sfirot de-guf. Jednak jak dotąd nie ma absolutnie żadnej siły oporu w tej malchut i jej masachu. Siła ta pojawi się dzięki malchut i masachowi ciała parcufa. Wyjaśnijmy: po tym jak dziesięć sfirot zaczęło rozprzestrzeniać się od pe de-rosz w dół, mogły one dotrzeć tylko do malchut tych dziesięciu sfirot, gdyż wyższe światło nie może rozprzestrzeniać się w malchut de-guf, ponieważ ustawiony tam masach uniemożliwia światłu wypełnienie jej, dlatego parcuf kończy się i pojawia się bchina sof, czyli zakończenie parcufa.
A ponieważ cała siła ograniczenia i Redukcji przejawia się w tym masachu malchut de-guf, dlatego zderzenie pomiędzy światłem wewnętrznym a otaczającym następuje tylko w ekranie ciała parcufa (masach de-guf), gdyż to on ogranicza i odrzuca or makif, nie pozwalając mu świecić wewnątrz parcufa, a nie masach de-rosz, gdyż masach de-rosz jedynie przyciąga i obleka światło, ale ograniczająca siła jeszcze się w nim w ogóle nie pojawia.
39. Jak już zostało powiedziane, wzajemne uderzenia or makif i or pnimi przekształciły masach ograniczającej malchut w masach malchut, która wykonuje ziwug w pe de-rosz. Bitusz or makif osłabił siłę ograniczającego masachu tak, że z całego awijut de-guf pozostały tylko cienkie reszimot równe awijut masachu de-rosz, co doprowadziło do połączenia masachu de-guf z masachem de-rosz, zgodnie z czym zyskał on możliwość takiego samego ziwugu de-akaa jak masach rosz.
W wyniku tego ziwugu powstał nowy parcuf, który ma swoje własne 10 sfirot, których poziom jest o rząd wielkości niższy od poprzedniego. Jednocześnie reszimot de-awijut, które pierwotnie znajdowały się w masachu de-guf, zostały tam odnowione, w związku z tym ponownie pojawia się różnica między właściwościami obu ekranów i ta różnica właściwości oddziela masach de-guf od masachu de-rosz.
Kiedy manifestuje się prawdziwa natura masachu de-guf, to nie może on pozostać w pe wyższego, a ponieważ w duchowości zmiana właściwości oddziela jeden obiekt od drugiego, to masach de-guf jest zmuszony opuścić się i stać się indywidualnym parcufem, gdyż nawet rosz tego nowego parcufa znajduje się tylko na poziomie guf wyższego, ponieważ narodził się z jego masachu de-guf.
Ta różnica między nimi, dzieli je na dwa różne parcufy, a ponieważ nowy parcuf powstał z masachu de-guf poprzedniego (wyższego), dlatego odnosi się do niego jako syn i jako gałąź w stosunku do korzenia.
40. Różnica między niższymi i wyższymi parcufim polega na tym, że każdy niższy parcuf pojawia się na innym, niższym od poprzedniego stopniu. Jak już wspomniano, ten poziom jest określany przez grubość (awijut) masachu, składającą się z pięciu bchinot.
Najwyższy stopień światła i najniższa bchina kelim z poprzedniego parcufa są nieobecne w każdym kolejnym parcufie. Im mniejszego pragnienia z ekranem używam, tym niższą jakość światła otrzymuję w swój parcuf.
Zderzenie or makif z or pnimi, które występuje w rozdzielającym je masachu, jest przyczyną utraty ostatniej bchiny awijut tego masachu. Tak więc z parcufa Galgalta znika bchina dalet, tak że nawet nie pozostają jej reszimot.
Po tym, jak masachu de-guf wzniósł się i połączył z masachem de-pe czyniąc ziwug de-akaa na awijut, który pozostał w reszimot masachu, pojawił się parcuf znajdujący się o jeden stopień niżej, czyli parcuf chochma. W nim brakuje bchiny dalet ze strony kelim i światła jechida. Z powodu zmiany właściwości, nowy parcuf A’B oddziela się od parcufa Galgalta tworząc osobny parcuf, jednak jest uważany za jego potomstwo.
41. Po utworzeniu parcufa A’B następuje zderzenie or makif i or pnimi na masachu de-guf de-A’B, który posiada awijut gimel. To zderzenie powoduje utratę ostatniej bchiny reszimo masachu. Masach podnosi się do pe de-rosz i dokonuje tam ziwug de-akaa tylko na awijut de-bchina bet. Z tego ziwugu wychodzi 10 sfirot na poziomie bina, czyli parcuf Sa’G świata Adam Kadmon, który nie posiada kelim Z’A i malchut, oraz świateł jechida i chaja.
42. Teraz wyjaśnimy znaczenie kolejnego zstępowania poziomów, w trakcie rozprzestrzeniania się parcufim jeden po drugim, w rezultacie bitusz or makif i or pnimi, które kierują każdym parcufem i przyczyniają się do utraty ostatniej bchiny reszimo de-awijut, która się w nich znajduje.
Reszimot, które pozostają po odchudzeniu masachu, dzielą się na dwa rodzaje: reszimo de-awijut i reszimo de-itlabszut. Tak więc, po osłabieniu masachu parcufa Galgalta, pozostało reszimo de-awijut bchinat gimel, natomiast reszimo de-itlabszut bchinat dalet nie zmieniło się.
43. Zanik reszimo de-itlabszut w każdym ostatnim stopniu pozostałym w masachu, skutkuje powstaniem dwóch poziomów: zachar i nekewa („męski” i „żeński” początek) w rosz każdego parcufa, począwszy od A’B de-A’K, a także w Sa’G, M’A, Bo’N i we wszystkich parcufim świata Acilut.
W ekranie parcufa A’B znajduje się reszimo de-awijut bchiny gimel, które podnosi dziesięć sfirot odbitego światła tylko do poziomu chochma, ale reszimo de-itlabszut bchiny dalet pozostaje tam niezdolne do wykonania ziwugu z wyższym światłem z powodu swojego zakut (braku pragnienia otrzymywania i pragnienia bycia jak Stwórca). Poprzez włączenie w siebie reszimo de-awijut stając się z nim jednym wspólnym reszimo, teraz otrzymuje siłę do wykonania ziwugu de-akaa z wyższym światłem.
Wtedy następuje ziwug de-akaa z or elion i w rezultacie pojawia się parcuf, którego poziom jest bliski poziomowi keter, ponieważ obecne jest w nim reszimo de-itlabszut bchiny dalet. I to połączenie nazywa się włączeniem nekewy w zachar, ponieważ reszimo de-awijut bchiny gimel jest nazywane „nekewa”, dlatego że jest określone przez właściwość awijut (odczuwanie pragnienia otrzymywania). Natomiast reszimo de-itlabszut bchiny dalet jest nazywane „zachar”, ponieważ odpowiada wyższemu stanowi i nie posiada awijut.
Reszimo de-zachar nie może samodzielnie wykonać ziwugu. Ziwug de-nekewa określa stopień powstającego parcufa, jakość i ilość światła, które rzeczywiście w niego wejdzie.
44. Istnieje również włączenie zachar w nekewę. Oznacza to, że reszimo itlabszut łączy się z reszimo awijut. W tym przypadku ziwug występuje tylko na poziomie nekewa, czyli bchiny gimel (chochma), która jest nazywana HaWaJa’H (jud-hej-waw-hej, niewymawialne czteroliterowe Imię Stwórcy) de-A’B.
Istnieją tak zwane „górne” i „dolne” ziwugim. Górny ziwug odpowiada włączeniu nekewy w zachar. Ten ziwug skutkuje powstaniem parcufa, którego poziom jest zbliżony do poziomu keter. Niższy ziwug odpowiada włączeniu zachar w nekewę. Ten ziwug prowadzi do powstania parcufa, którego poziom to jedynie chochma. Awijut odpowiadający poziomowi zachar nie należy do niego, jak już wspomniano, został przez niego nabyty w wyniku „włączenia”, interakcji z nekewą.
Dlatego ten awijut wystarcza tylko do stworzenia dziesięciu sfirot z dołu do góry (zwanych rosz), ale nie do rozprzestrzenienia się z góry na dół, co tworzy guf – prawdziwe naczynia. Guf parcufa powstaje tylko za pomocą poziomu nekewa, który ma swój własny awijut. Dlatego parcuf otrzymuje swoją nazwę zgodnie z poziomem nekewy, w tym przypadku jest to A’B. Główną częścią parcufa jest guf, to tam odbywa się otrzymywanie światła w naczyniach.
45. Podobnie jak w przypadku powstania w rosz parcufa A’B dwóch poziomów: zachar i nekewa, te same poziomy pojawiają się w parcufie Sa’G. Jedyna różnica polega na tym, że w pierwszym przypadku poziom zachar to w przybliżeniu chochma, ponieważ powstaje w rezultacie ziwugu, aby włączyć awijut-bet, czyli (binę) w reszimo gimel de-itlabszut, czyli (chochmę). A poziom nekewa w Sa’G, to czysta bina mająca awijut bet.
W przypadku Sa’G, parcuf jest również nazywany zgodnie z poziomem nekewy, czyli „bina”, ponieważ poziom zachar posiada tylko rosz bez guf. Zachar parcufa M’A świata A’K, posiada stopień zbliżonym do biny i nazywa się ISzSU’T, ponieważ powstaje w rezultacie współdziałania reszimo bet de-itlabszut i reszimo alef de-awijut. Nekewa tego parcufa ma poziom Z’A, ponieważ posiada jedynie alef de-awijut. W ten sam sposób skonstruowane są wszystkie pozostałe parcufim świata A’K.
TAAMIM, NEKUDOT, TAGIN I OTIJOT
46. Powiedzieliśmy powyżej, że w rezultacie bitusz or makif w masach de-guf, masach osłabł i wzniósł się do góry, aż połączył się z masachem de-rosz stając się z nim jedną całością, następnie masach ten włączył się z nim w ziwug de-akaa, w wyniku czego powstał nowy parcuf, w zgodności z awijutem, który znajduje się w jego reszimot. Wyjaśnimy teraz cztery rodzaje świateł TaNT’A (taamim, nekudot, tagin, otijot – w języku hebrajskim słowo to zaczyna się na literę alef), które są rezultatem bitusz de-or makif i podniesienia masachu do pe de-rosz.
47. Masach nie traci jednak swojej siły za jednym razem, dzieje się to w pewnej kolejności. Najpierw masach traci bchinę dalet, potem bchinę gimel, następnie znika bchina bet, potem alef i szoresz, aż do momentu, gdy masach w pełni uwolni się od całego swojego awijut i połączy z masachem de-rosz. Wyższe światło nie przestaje świecić ani na chwilę, nadal wchodzi w interakcje z masachem niezależnie od stanu, w jakim się znajduje podczas procesu jego osłabiania.
Kiedy masach de-guf podniósł się z taburu o jeden stopień, czyli z malchut de-guf do Zeir Anpin de-guf, w masachu de-rosz nastąpił pośredni ziwug de-akaa. W wyniku tego ziwugu pojawił się pośredni parcuf, którego poziomem jest chochma.
Masach de-guf następnie kontynuuje wznoszenie. Od Z’A de-guf podnosi się do biny de-guf. W tym czasie na masachu de-rosz ma miejsce kolejny pośredni ziwug de-akaa, który doprowadza do utworzenia parcufa z poziomem bina itd.
Podczas przejścia z Galgalty do A’B występują cztery takie pośrednie ziwugim. Te ziwugim prowadzą do powstania czterech pośrednich parcufim zwanych chochma de-Galgalta, bina de-Galgalta, Z’A de-Galgalta i malchut de-Galgalta.
W ten sposób dowiedzieliśmy się, że drugi parcuf A’B rodzi się za pomocą czterech ziwugim, które stopniowo pojawiają się podczas osłabiania masachu de-guf na drodze do całkowitego połączenia się z masachem de-rosz. Podobny proces ma miejsce podczas przejścia z A’B do Sa’G i każdego innego parcufa.
Istnieje ogólna zasada: masach nie może pozbyć się swojego awijut w jednym momencie, jest to proces stopniowy. Or elion świecąc nieustannie, wykonuje ziwug na każdym stopniu.
48. Te pośrednie, wewnętrzne parcufim, nazywane są „nekudot”. Nekudot to w rzeczywistości or chozer, ponadto, nekudot są ściśle związane z kategorią sądu – „din”, ponieważ siła tego sądu-ograniczenia, jest już zawarta w nekudot.
W duchowości nie ma połowicznych decyzji. Dlatego też, kiedy parcuf będąc pod wpływem zderzenia or makif i or pnimi decyduje się na wyrzucenie światła, proces ten nie może być zatrzymany. Jednakże, jak powiedziano wyżej, podczas wyrzucania światła, tj. w miarę jak masach podnosi się z taburu (malchut de-guf), mają miejsce pośrednie ziwugim de-akaa, które tworzą pośrednie parcufim zwane „nekudot”.
A zatem, w każdym parcufie możemy wyodrębnić dwa rodzaje stopni: taamim i nekudot. Nekudot zostały zdefiniowane powyżej. Taamim – to pierwsze 10 sfirot de-guf parcufa, powstające w wyniku pierwszego zwykłego ziwugu de-akaa, który prowadzi do powstania danego parcufa.
49. Reszimot (wspomnienia), które pozostają po taamim w guf parcufa, są nazywane tagin. Reszimot, które pozostają po stopniach nekudot, są nazywane otijot lub kelim. Tagin, czyli reszimot od świateł taamim, znajdują się nad literami (otijot), które są właśnie prawdziwymi kelim i ożywiają je.
Tak więc dziesięć sfirot, które powstały w wyniku pierwszego ziwugu de-akaa i późniejszego prostego rozprzestrzenienia się światła z góry na dół, są nazywane taamim. Dziesięć sfirot, a dokładniej dziesięć pośrednich parcufim (lub pięć, w zależności od tego czy liczymy Z’A jako jedną sfirę czy sześć), które powstały w wyniku dziewięciu (lub czterech) pośrednich ziwugim zachodzących podczas wznoszenia się masachu od tabur w pe, są nazywane nekudot. Reszimot po taamim są nazywane tagin, a reszimot od nekudot są określane jako otijot.
ROSZ, TOCH, SOF I OBŁÓCZENIE PARCUFIM JEDEN W DRUGIEGO
50. Jak już zostało powyżej powiedziane, w każdym parcufie są dwa rodzaje malchut: malchut wykonująca ziwug i malchut zapobiegająca wejściu światła. W wyniku ziwugu de-akaa, który ma miejsce na masachu pierwszej malchut, pojawia się dziesięć sfirot or chozer (światło odbite). Wznoszą się one oblekając wyższe światło i dzieląc je na dziesięć sfirot. W ten sposób tworzą dziesięć sfirot de-rosz, czyli wyłącznie korzenie, zalążki kelim.
Następnie ta malchut rozszerza się od masachu w dół do rozmiaru własnych dziesięciu sfirot, rozprzestrzeniając się na dziesięć sfirot de-guf, co oznacza obłóczenie świateł w zakończone kelim.
Dziesięć sfirot de-guf dzieli się na dwie części: toch i sof. Miejsce dziesięciu sfirot de-toch jest od pe do tabur, gdzie światła ubierają się w kelim. Od tabur w dół do „sijum reglaw” znajduje się miejsce dziesięciu sfirot de-sof oraz sijum. Oznacza to, że w tym miejscu malchut ogranicza odbiór światła w każdej sfirze, osiągnąwszy maksimum odpowiadające danej wielkości masachu, aż do osiągnięcia właściwej malchut de-malchut, która w ogóle nie nadaje się do otrzymywania.
Stadium to nazywa się „końcem palców nóg parcufa”. Od tego miejsca w dół znajduje się pusta przestrzeń bez światła („challal panuj”). Oba rodzaje dziesięciu sfirot, toch i sof, wywodzą się z dziesięciu sfirot de-rosz i oba są włączone w malchut wykonującą ziwug, ponieważ ta malchut posiada siłę przyobleczenia or elion w or chozer.
Jest tam także siła masachu, która powstrzymuje światło przed wejściem w malchut i wznosi or chozer. Te dwie siły podczas znajdowania się w głowie, są jedynie korzeniami, zalążkami kelim. Ale potem zaczyna działać pierwsza siła, czyli siła obłóczenia od pe do tabur w toch parcufa, natomiast druga siła ograniczająca otrzymywanie światła, przechodzi do działania w dziesięciu sfirot de-sof i sijum, od taburu i poniżej do końca palców parcufa.
Jeśli uwzględnimy cały parcuf, czyli rosz, toch i sof jako całość, jako wspólne dziesięć sfirot, to okaże się, że Rosz odpowiada sfirot keter, chochma i bina (KaCha’B), gimel riszonot, Ga’R (trzy pierwsze sfiry), zaś Toch, czyli przestrzeń od pe do tabur, odpowiada sfirot chesed, gwura, tiferet (ChaGa’T), a Sof, czyli przestrzeń od taburu w dół, odpowiada sfirot necach, hod, jesod i malchut (NeHJ’M).
51. Trzeba też wiedzieć, że C’A odnosi się do or chochma, które znajduje się w kli, czyli w pragnieniu otrzymywania, które kończy się w bchinie dalet. To właśnie na tej konkretnej bchinie został wykonany Cimcum i powstał masach. Natomiast nie było żadnej redukcji na or chasadim, ponieważ jego kli, to pragnienie obdarzania, które nie posiada awijut i którego właściwości nie różnią się od właściwości Stwórcy, tym samym nie potrzebuje naprawy.
Jak już zostało powiedziane, światło Stwórcy jest jedno i niepodzielne, or chochma i or chasadim są nierozerwalnie połączone i rozprzestrzeniają się razem wypełniając kelim. To kli w zależności od swoich wewnętrznych właściwości, wyróżnia w świetle taki, czy inny rodzaj przyjemności – or chochma (przyjemność z bezpośredniego otrzymywania światła) i or chasadim (przyjemność wynikająca z podobieństwa wewnętrznych właściwości kli do właściwości Stwórcy).
Dlatego kiedy po C’A światło wychodzi z kelim, or chasadim przestaje rozprzestrzeniać się w malchut, tak samo jak or chochma, chociaż na or chasadim nie było Cimcumu. Gdyby or chasadim mogło wejść do malchut ograniczającej światło chochma, wówczas doszło by do rozpadu w niej wyższego światła, gdyż światło chasadim musiałoby całkowicie oddzielić się od światła chochma. Ale ponieważ jest to niemożliwe, to malchut ograniczająca światło pozostała całkowicie pusta, nawet od or chasadim.
52. Teraz możemy zrozumieć, czym jest dziesięć sfirot od taburu w dół. Byłoby błędem powiedzieć, że jest tam tylko or chasadim bez jakiegokolwiek or chochma, ponieważ or chasadim nie może całkowicie oddzielić się od or chochma. Musi być pewne słabe świecenie or chochma, które nazywa się Wa’K bli rosz (6 końców bez głowy). W każdym parcufie jest 10 sfirot: Ga’R – to keter, chochma i bina, tam znajduje się or chochma w całej swej wielkości. Chesed, gwura, tiferet, necach, hod i jesod – jest to Wa’K, gdzie znajduje się or chasadim i trochę or chochma. Dziesiąta sfira malchut pozostaje pusta.
53. A teraz wyjaśnijmy w jakiej kolejności przyodziewają się parcufim Galgalta, A’B, SA’G, jeden w drugiego. Wiadomo, że każdy kolejny parcuf powstaje z masachu de-guf poprzedniego parcufa, po tym jak masach de-guf stracił swój awijut, podniósł się do góry i połączył właściwościami z masachem de-rosz.
Na tym ekranie, ziwug de-akaa zachodzi na dwa rodzaje reszimot, które pozostały w masachu de-guf poprzedniego parcufa: awijut i itlabszut. Nowy parcuf, który powstaje z rosz poprzedniego parcufa, opuszcza się w jego guf i zostaje umieszczony na nim, czyli na swoim korzeniu, masachu de-guf.
W rzeczywistości masach nowego parcufa i malchut robiąca ziwug powinny zejść do miejsca gdzie znajduje się tabur poprzedniego parcufa, bo tam jest korzeń nowego parcufa i miejsce jego przytwierdzenia. Jednak z powodu bitusz or makif i or pnimi, ostatnia bchina de-awijut została utracona przez masach poprzedniego parcufa, w konsekwencji w masachu pozostała tylko bchina gimel de-awijut, która nazywana jest chaze, dlatego masach i malchut nowego parcufa nie mają korzenia i zaczepienia w taburze poprzedniego parcufa, a jedynie w jego chaze, gdzie są przyczepione jak gałąź do swojego korzenia.
54. Dlatego masach nowego parcufa (A’B) opuszcza się w chaze poprzedniego parcufa (Galgalta) i za pomocą ziwugu de-akaa z wyższym światłem tworzy dziesięć sfirot de-rosz od chaze w górę do poziomu pe poprzedniego parcufa, gdzie znajduje się jego malchut de-rosz. Niższy parcuf nie jest w stanie przyodziać dziesięciu sfirot de-rosz wyższego parcufa, ponieważ narodził się z jego masachu de-guf, a nie z jego rosz.
Każdy kolejny parcuf może osiągnąć tylko guf poprzedniego parcufa, czyli swój korzeń, a nie rosz, czyli obliczenia, myśli i rozum. Następnie ekran tworzy od góry w dół dziesięć sfirot de-guf nowego parcufa, od chaze do tabur poprzedniego, a od taburu i poniżej znajduje się dziesięć sfirot de-sijum poprzedniego parcufa, czyli bchina dalet, z którą nowy parcuf nie może pracować, ponieważ stracił ostatnią bchinę swojego awijut w czasie osłabiania ekranu.
Zatem rosz, toch i sof parcufa A’B znajdują się w miejscu od pe Galgalty do jej taburu w taki sposób, że chaze Galgalty jest to pe de-A’B, czyli malchut, która wykonuje ziwug, a tabur Galgalty są to sijum de-A’B i ograniczająca malchut.
55. Procedura powstawania parcufa A’B z parcufa Galgalta dotyczy powstawania pozostałych parcufim, aż do najniższej sfiry świata Asija. Polega on na tym, że każdy kolejny parcuf powstaje z masachu de-guf poprzedniego, po tym jak masach słabnąc wznosi się w górę i łączy z masachem malchut de-rosz poprzedniego parcufa, uczestnicząc z nim we wspólnym ziwugu de-akaa. Następnie opuszcza się do chaze poprzedniego parcufa i tam po ziwugu z wyższym światłem, z dołu do góry wychodzi dziesięć sfirot de-rosz, a także te dziesięć sfirot rozprzestrzenia się z góry na dół w postaci dziesięciu sfirot toch i sof de-guf, tworząc parcuf A’B świata Adam Kadmon.
CIMCUM BET, NAZYWANY CIMCUM NEH’J DE-A’K
56. Tak oto wyjaśniliśmy znaczenie C’A, mającego miejsce na bchinie dalet – kli malchut, które przestało otrzymywać wyższe światło. Mówiliśmy również o tym, czym jest masach i jego ziwug de-akaa z wyższym światłem, który podnosi or chozer pełniące rolę nowego naczynia otrzymywania w miejsce bchiny dalet.
Następnie mówiliśmy o osłabieniu masachu de-guf, które nastąpiło z powodu wzajemnego uderzania or makif i or pnimi. Te procesy doprowadziły do powstania taamim, nekudot, tagin i otijot de-guf w każdym parcufie, a także do wzniesienia się masachu do pe de-rosz i włączenia go w ziwug de-akaa z wyższym światłem, co skutkuje narodzinami drugiego parcufa, niższego od poprzedniego o jeden stopień oraz dalszym tworzeniem na tej samej zasadzie trzeciego parcufa. Te parcufim świata A’K nazywają się Galgalta, A’B i Sa’G, przy czym każdy kolejny nakłada się na poprzedni od pe de-rosz w dół.
57. I wiedz, że w tych trzech parcufim nie ma jeszcze nawet najmniejszego wskazania na stworzenie czterech światów ABJ’A, dla nich nie było jeszcze nawet miejsca, ponieważ Galgalta świata A’K sięga do punktu naszego świata. Nie został jeszcze ujawniony korzeń pożądanej naprawy, której przyczyną było utworzenie również C’A, aby umożliwić bchinie dalet otrzymanie wyższego światła, a następnie stworzenie z niej człowieka, który wypełniając Torę i przykazania ze względu na Stwórcę, byłby w stanie zamienić otrzymywanie na obdarzanie.
Wówczas bchina dalet stałaby się naczyniem dla otrzymania wyższego światła, łącząc się z nim w swoich właściwościach. Jednak w świecie A’K nawet jeszcze nie został ujawniony korzeń takiej naprawy. W tym celu człowiek powinien składać się nie tylko z bchiny dalet, czyli pragnienia otrzymywania, ale także z właściwości, które należą do pierwszych dziewięciu sfirot, czyli z pragnienia obdarzania, aby miał możliwość „czynienia dobrych uczynków”, czyli obdarzania.
Gdyby człowiek powstał w stanie, w jakim znajdowały się parcufim de-A’K, to byłby absolutnie pozbawiony światła, ponieważ bchina dalet będąca korzeniem duchowego ciała człowieka, znajdowałaby się poniżej sijum świata A’K, w absolutnej ciemności i w swoich właściwościach byłaby całkowicie przeciwna światłu.
Gdyby człowiek został stworzony z takiego „materiału”, nigdy nie mógłby się naprawić z powodu braku choćby najmniejszej iskry pragnienia obdarzania i byłby uważany za zwierzę żyjące tylko dla siebie. Podobnie jak grzesznicy, którzy ugrzęźli w swoim pragnieniu otrzymywania tylko dla siebie i którzy również podczas spełniania dobrych uczynków nadal określani są jako martwi za życia.
58. Na początku zamysłem Stwórcy było stworzenie świata z właściwości „din” (sądu). Oznacza to, że jeśli ktoś zostanie stworzony z „materiału” wziętego z pierwszych dziewięciu sfirot, będzie posiadał tylko pragnienie obdarzania, a jeśli ktoś będzie stworzony z „materiału” wziętego z pod taburu, to będzie miał jedynie pragnienie otrzymywania.
Ale później Stwórca „zobaczył”, że w ten sposób świat nie może istnieć i wymieszał pragnienie otrzymywania z pragnieniem obdarzania. Co to znaczy? Czy On nie wiedział z góry, że świat nie będzie mógł istnieć w ten sposób? Wszystko co było, co jest i będzie, co zostało stworzone i będzie stworzone – cały Wszechświat, jest zbudowany na zasadzie „przyczyny i skutku”. Nie ma początku i końca, jest tylko przyczyna i skutek.
W tym celu podniósł On do biny właściwość sądu, czyli siłę ograniczenia, która jest w malchut i wymieszał je, aż bchina dalet włączała w siebie iskry pragnienia obdarzania, które są w binie. Dzięki temu, człowiek który został później stworzony z bchiny dalet, mógł nabyć iskry obdarzania, aby potem poprzez dobre uczynki całkowicie zmienić swoje właściwości, czyli pragnienie otrzymywania na właściwości związane z pragnieniem obdarzania, a tym samym zapewnić istnienie świata.
59. Wzajemne oddziaływanie właściwości malchut i biny w parcufie Sa’G spowodowało Cimcum Bet w światach poniżej. Doprowadziło to do powstania nowego zakończenia (sijum) wyższego światła w miejscu gdzie jest bina. A malchut, która ograniczała rozprzestrzenianie się światła w końcu Galgalty, na poziomie jej stóp, stojąc tuż nad punktem tego świata, wzniosła się do biny de-guf parcufa Nekudot de-Sa’G i ograniczała rozprzestrzenianie się światła do górnej połowy biny de-guf, zwanej tiferet.
W istocie, Chesed, Gwura i Tiferet odpowiadają Keterowi, Chochmie i Binie de-guf, z tego wynika, że Bina de-guf to Tiferet. Malchut, która była w pe de-rosz, wzniosła się do nikwej ejnaim (źrenic), czyli do linii oddzielającej naczynia obdarzania (G’E) od naczyń otrzymywania (ACha’P) głowy biny (bina de-rosz) i tam wykonała ziwug niezbędny do stworzenia parcufa M’A de-A’K, zwanego światem Nekudim (lub dolnym M’A).
60. Cimcum Bet jest określany również jako Cimcum NeHJ’M de-A’K (jeśli podzielimy parcuf Galaglta na dziesięć sfirot, okaże się, że rosz to KaCha’B, toch to ChaGa’T, a sof to NeHJ’M), ponieważ Nekudot de-Sa’G, które kończyły się tam, gdzie kończył się również parcuf Galgalta, tzn. powyżej punktu naszego świata, teraz wraz ze wzniesieniem się malchut do biny i ich wspólnym działaniem, mają swój koniec poniżej taburu Galgalty, w tiferet de-guf Galgalty, gdzie wzniosła się malchut ograniczająca rozprzestrzenianie się światła (mesajemet).
Pusta, absolutnie pozbawiona światła przestrzeń powstała pod malchut w miejscu egoistycznych pragnień NeHJ’M de-Sa’G, które zredukowały się i opróżniły ze światła. ACha’P de-rosz de-Sa’G oddzieliły się od G’E i zaczęły pełnić rolę guf. Dziesięć sfirot de-rosz wzniosło się z nikwej ejnaim (granicy między Ga’R de-bina i Za’T de-bina) wyżej, a niżej powstał guf, który może otrzymać tylko niewielkie światło przychodzące z rosz.
Dziesięć sfirot, które powstały w wyniku ziwugu de-akaa, który miał miejsce w nikwej ejnaim de-Sa’G, nazywane są dziesięcioma sfirot świata Nekudim. Zstąpiły one z nikwej ejnaim i zajęły swoje miejsce pod taburem świata A’K. Tam podzieliły się na rosz i guf. Miejsce poniżej którego or chochma nie może się teraz rozprzestrzeniać, nazywane jest „parsą”. Świat Nekudim nazywany jest „zewnętrzną częścią”. Wewnętrzne sfirot nazywane są parcufim M’A i Bo’N świata A’K.
61. Należy zrozumieć, że ponieważ 10 sfirot świata Nekudim i M’A świata A’K wyszły z nikwej eijnaim rosz de-Sa’G (granicy między naczyniami „obdarzania” a naczyniami otrzymywania – Ga’R i Za’T de-bina), to powinny były przyoblec Sa’G od pe rosz w dół. Jest to podobne do sposobu w jaki wyłoniły się wszystkie poprzednie parcufim – każdy niższy nakłada się na wyższy od pe rosz w dół.
Dlaczego więc zeszły niżej i przyoblekły się poniżej taburu de-A’K? Aby to zrozumieć, trzeba wiedzieć w jaki sposób doszło do wzajemnego przeniknięcia biny i malchut, co doprowadziło do ich połączenia w jedno.
62. Rzecz w tym, że kiedy pojawił się parcuf de-Sa’G, zakończył się w całości nad taburem Galgalty według tej samej zasady co parcuf A’B, gdyż nie mógł zejść w dół pod tabur, gdzie panuje bchina dalet Galgalty w postaci dziesięciu sfirot de-sijum. A w parcufim A’B i Sa’G nie ma niczego co łączyłoby je z bchiną dalet.
Ale kiedy po osłabieniu masachu zaczęły pojawiać się nekudot de-Sa’G od bet de-awijut i gimel de-itlabszut do alef de-awijut i bet de-itlabszut i taamim de-Sa’G zniknęły, wtedy pojawił się poziom nekudot Wa’K (sześć sfirot), czyli Z’A, któremu brakuje pierwszych trzech sfirot. Nie ma tam or chochma, a jest tylko or chasadim.
Stan ten całkowicie odpowiada właściwościom dziesięciu sfirot de-sijum znajdujących się poniżej taburu, które również znajdują się w stanie Wa’K. Wiemy, że równoważność właściwości w świecie duchowym łączy je w jedno. Dlatego Nekudot de-Sa’G zeszły poniżej taburu i połączyły się w jedną całość z ZO’N (Z’A i malchut) świata A’K.
63. Musimy jednak zrozumieć, że jest istotna różnica między Nekudot de-Sa’G a NeHJ’M de-Galgalta. Nekudot de-Sa’G mają bchinę bet de-awijut i są zupełnie nie związane z bchiną dalet, która znajduje się poniżej taburu, chociaż obydwa te obiekty znajdują się na stopniu Z’A, to jednak z różnym stopniem awijut.
Tak naprawdę, gdy parcuf jest wypełniony światłem, awijut w ogóle nie manifestuje się w parcufie, gdyż światło przytłacza naczynie, pragnienie. Jednak po wyjściu światła z parcufa, zamanifestował się w nim niezbędny awijut umożliwiający Nekudot de-Sa’G zejście pod tabur i zmieszanie się z NeHJ’M Galgalty. To przyczyniło się do powstania C’B i utworzenia nowego sijum w miejscu biny de-guf parcufa. Zmieniło się również miejsce ziwugu, malchut przemieściła się z pe de-rosz do nikwej ejnaim.
64. Okazuje się, że źródło wzajemnego oddziaływania malchut i biny, które nazywa się C’B, ujawniło się dopiero poniżej taburu świata A’K, gdy rozprzestrzenił się tam parcuf Nekudot de-Sa’G. Dlatego dziesięć sfirot świata Nekudim, które pojawiły się zgodnie z prawami C’B, nie mogły rozprzestrzenić się powyżej taburu świata A’K, ponieważ nic nie może pojawić się powyżej swojego źródła, korzenia. A ponieważ C’B panuje od taburu w dół, świat Nekudim był zmuszony rozprzestrzenić się również tam.
MIEJSCE CZTERECH ŚWIATÓW ABJ’A I PARSA MIĘDZY ACILUT I BJ’A
65. Okazuje się więc, że istota C’B przejawiła się wyłącznie w parcufie Nekudot de-Sa’G, od taburu w dół, do końca stóp nad punktem tego świata (HaOlam ha-ze). I wiedz, że wszystkie zmiany spowodowane przez C’B, miały miejsce tylko w parcufie Nekudot de-Sa’G, a nie powyżej niego. Jak już powiedziano wyżej, z powodu wzniesienia się malchut do połowy tiferet sfirot de-sof świata A’K i odcięcia przez nią w tym miejscu naczyń otrzymywania, dolna część tiferet i NeHJ’M de-sof świata A’K zamieniły się w pustą przestrzeń. Stało się to nie w samym A’K, lecz w parcufie Nekudot de-Sa’G de-A’K. Zmiany, które zaszły w samym A’K są uznawane jedynie za wzniesienie Ma’N, co oznacza, że A’K jedynie obleka się w te zmiany, aby stworzyć dziesięć sfirot świata Nekudim. Natomiast w samym A’K nie zachodzą żadne zmiany.
66. Podział parcufa Nekudot de-Sa’G nastąpił już podczas C’B (wzniesienie malchut do biny), a więc jeszcze przed wzniesieniem Ma’N i ziwugiem, który nastąpi w nikwej ejnaim rosz de-Sa’G. Podział ten dokonał się w następujący sposób: keter, chochma, bina, chesed, gwura, i górna jedna trzecia część tiferet, aż do jej chaze, są miejscem świata Atcilut; dwie trzecie tiferet od chaze w dół do końca tiferet, są miejscem świata Brija; necach, hod, jesod, są miejscem świata Jecira; malchut to miejsce świata Asija.
67. Miejsce świata Atcilut jest przeznaczone dla rozprzestrzeniania się wyższego światła w dół do tiferet, gdzie kończy się parcuf, czyli do miejsca wzniesienia ograniczającej malchut do biny, poniżej tego miejsca światło nie może przejść. Tak więc, miejsce świata Atcilut kończy się w chaze, tj. na granicy pomiędzy górną jedną trzecią tiferet, a jej dolnymi dwiema trzecimi. Nowa granica zwana parsą, znajduje się pod światem Atcilut.
Poniżej parsy, miejsce podzieliło się na trzy części, choć powinno było podzielić się tylko na dwie: ZO’N de-guf (Z’A i nukwa) NeHJ’M, gdyż po tym jak w binie de-guf (lub tiferet) zaistniał nowy sijum, poniżej niej znajdują się tylko ZO’N. Jednakże dwie trzecie tiferet również wyszły pod parsę. Wynika to z faktu, że bina de-guf (tiferet) składa się z kolei z własnych dziesięciu sfirot KaCha’B i ZO’N, a ponieważ te ZO’N de-bina są korzeniem ZO’N de-guf, to ZO’N de-bina posiada już właściwości podobne do właściwości ZO’N.
Dlatego ZO’N de-bina znajdują się pod parsą wraz z ZO’N de-guf. Z tego powodu sfirat tiferet rozdzieliła się (rozbiła) na całej swej szerokości w chaze parcufa. Ponieważ malchut, która wzniosła się do biny stoi tam i wyprowadza na zewnątrz (pod parsę) również ZO’N de-bina, odpowiadające dwóm trzecim sfiry tiferet od chaze w dół.
W ten sposób powstała różnica między górną częścią tiferet, która znajduje się powyżej parsy i odnosi się wyłącznie do biny, a dolną częścią tiferet (ZO’N), która znajduje się poniżej parsy nie z własnej woli, ale dlatego, że jest korzeniem dla prawdziwych ZO’N i będzie musiała dać im światło w przyszłości. I nie ma w niej wielkiej szkody, ponieważ nie wyszła sama z siebie. Jednakże oddzieliła się od NeHJ’M (właściwych ZO’N), które leżą pod nią, tworząc niezależny świat Brija.
68. ZO’N de-guf także podzielił się na dwie części: Z’A (NeH’J – necach, hod i jesod), który stał się światem Jecira, oraz malchut lub nukwę, która jest bardziej wadliwa i utworzyła świat Asija pod światem Jecira.
I tak dowiedzieliśmy się, jak w wyniku C’B parcuf Nekudot de-Sa’G został podzielony i powstało miejsce dla czterech światów: Acilut, Brija, Jecira i Asija. Keter, chochma, bina, chased, gwura, tiferet do chaze, utworzyły miejsce dla świata Acilut. Dolne dwie trzecie tiferet od chaze do końca tiferet utworzyły miejsce dla świata Brija. Necach, hod i jesod przygotowały miejsce dla świata Jecira. A malchut zrobiła miejsce dla świata Asija.
Wspólne miejsce dla wszystkich światów zaczyna się od punktu taburu świata A’K i kończy się nad naszym światem, czyli sięga do palców stóp świata A’K, czyli do końca poziomu odziewania Nekudot de-Sa’G w parcuf Galgalta.
STANY KATNUT I GADLUT W ŚWIECIE NEKUDIM
69. Zdobywszy pewne ogólne pojęcie o C’B w parcufie Nekudot de-Sa’G, przechodzimy teraz do bardziej szczegółowej analizy tworzenia się dziesięciu sfirot świata Nekudim, czwartego parcufa świata A’K. Wiemy już, jak jeden parcuf powstaje z drugiego, kiedy każdy niższy parcuf rodzi się i wychodzi z masachu de-guf wyższego po jego osłabieniu, wzniesieniu w pe i wznowieniu ziwugu de-akaa. Do utraty awijutu masachu de-guf i redukcji masachu do awijut de-rosz przyczynia się bitusz or makif w masachu.
Umożliwia utworzenie następnego parcufa z poprzedniego. W ten sposób parcuf A’B (chochma) powstał z parcufa Galgalta (keter), a parcuf Sa’G (bina) z parcufa A’B. Czwarty parcuf świata A’K, który nazywany jest dziesięcioma sfirot świata Nekudim, również powstał w ten sam sposób z parcufa Sa’G (bina).
70. Na czym polega ta zasadnicza różnica między parcufem (światem) Nekudim, a poprzednimi parcufim? Chodzi o to, że podczas powstawania poprzednich parcufim, ziwug de-akaa odbywał się zawsze na jednej parze reszimot – reszimot de-itlabszut i reszimot de-awijut. Jednak w tym przypadku do rosz de-SA’G podniosły się dwie pary reszimot.
Dzieje się tak dlatego, że składa się on nie tylko z reszimot swojego awijut, to znaczy uwzględnia właściwości sfirot guf de-Sa’G, ale również zawiera reszimot awijut de-ZO’N parcufa A’K poniżej taburu. Przyczyną tego jest ich wymieszanie się razem pod taburem parcufa A’K, jak powiedziano w punkcie 61, Nekudot de-Sa’G zstąpiły pod tabur de-A’K i zmieszały się razem z ZO’N de-A’K, które się tam znajdują.
71. Dzięki temu, że sfirot zmieszały się razem pod taburem parcufa A’K, w parcufie Nekudim pojawiły się nowe stany katnut i gadlut (mały i duży). Dziesięć sfirot de-katnut Nekudim pojawiło się na reszimot de-awijut w masachu parcufa Sa’G. Dziesięć sfirot gadlut Nekudim pojawiło się na reszimot ZO’N de-A’K pod taburem przemieszanych z reszimot masachu.
72. Wiedz, że dziesięć sfirot katnut świata Nekudim są uważane za główny parcuf, ponieważ powstał według tej samej zasady co trzy poprzednie parcufim świata A’K. Powstał on w wyniku ziwugu de-akaa na reszimot bet/alef znajdujących się w masachu de-guf wyższego parcufa. Dziesięć sfirot de-gadlut uważa się jedynie za uzupełnienie parcufa Nekudim, ponieważ nie wychodzą zgodnie z porządkiem stopni, ale z ziwugu na reszimot ZO’N de-Galgalta, które zostały dodane do parcufa w wyniku zejścia Nekudot de-Sa’G pod tabur.
73. Wyjaśnijmy najpierw proces narodzin parcufa katnut de-Nekudim. Jak wiadomo, po rozprzestrzenieniu się parcufa Sa’G, następuje zderzenie wewnętrznego i otaczającego światła w jego masachu, które osłabia masach i powoduje, że wraca on do pe de-rosz, wówczas wychodzą pośrednie parcufim zwane Nekudot de-Sa’G, które następnie po zejściu pod tabur parcufa A’K, mieszają się ze znajdującą się tam bchiną dalet. Po tym, jak masach de-guf uwolnił się od całego swojego awijutu i w parcufie pozostał tylko masach de-rosz, mówi się, że masach de-guf wzniósł się w rosz i w nim wznowił się ziwug (wzajemne oddziaływanie z wyższym światłem) na awijut reszimot pozostałych w masachu.
74. Jak zawsze przy powrocie masachu do rosz, ostatni poziom (w tym przypadku awijut bchiny bet) całkowicie zniknął, pozostawiając tylko reszimo de-itlabszut, a od awijut pozostała tylko bchina alef.
Podobnie jak w poprzednich parcufim, w rosz de-Sa’G po wzniesieniu tam reszimot pozostałych po pośrednim parcufie Nekudot de-Sa’G, wystąpiły dwa ziwugi. Jeden z nich następuje w rezultacie włączenia reszimo de-awijut (nekewa) w reszimo de-itlabszut (zachar).
W tym przypadku sprawa dotyczy pojawienia się świata Nekudim, stąd są to reszimot alef de-awijut i bet de-itlabszut, w rezultacie tego ziwugu powstaje sfira, której poziom nazywa się „bina be kiruw” lub „Wa’K de-bina”, jest to stan pośredni między biną i Z’A. Ta sfira nazywana jest keterem świata Nekudim.
Drugi ziwug nastąpił w wyniku włączenia się bet de-itlabszut (zachar) w alef de-awijut (nekewa), z którego powstaje sfira o poziomie Z’A lub „Wa’K bli rosz”. Ta sfira nazywana jest Aba we Ima (ojciec i matka) świata Nekidim i znajdują się w pozycji tyłem do siebie (achor be achor).
I te dwa poziomy nazywane są dwiema głowami świata Nekudim. Jednak jest różnica między nimi, która polega na tym, że keter świata Nekudim, czyli poziom zachar, nie rozprzestrzenia się w guf, lecz świeci tylko w rosz, natomiast AW’I (Aba we Ima) świata Nekudim, poziom nekewa, rozprzestrzeniają się w guf i są nazywane ChaGa’T NeHJ’M świata Nekudim.
75. Mówimy tu o trzech stopniach jeden pod drugim w świecie Nekudim:
• Keter świata Nekudim posiada poziom Wa’K de-bina;
• Aba we Ima mające poziom Z’A to dwie głowy;
• trzeci, Za’T, czyli ChaGa’T NeHJ’M to guf de-Nekudim.
76. I wiedz, że wszystkie stopnie Nekudim, są określone przez wznoszenie się malchut do biny. Co więcej, dzielą się na dwie części, zwane „panim be achoraijm” („przednia” i „tylna” część parcufa). Po wystąpieniu ziwugu w nikweji ejnaim, w głowie znajdują się tylko dwie i pół sfiry: G’E i nikwej ejnaim, czyli keter, chochma i jedna trzecia górnej biny – to właśnie są kelim de-panim. ACha’P, który składa się z dolnych dwóch trzecich biny, Z’A i nukwy (malchut), wyszedł poza dziesięć sfirot de-rosz i teraz nosi nazwę kelim de-achoraijm, dla których nie dokonuje się obliczeń podczas ziwugu. W ten sam sposób podzielony został każdy kolejny stopień.
77. W świecie Nekudim nie ma stopnia, który nie dzieliłby się na panim i achoraijm. Dlatego ACha’P keteru, czyli zachar de-Nekudim, zstąpił do poziomu panim de-rosz Aba we Ima, czyli do poziomu nekewa. Natomiast ACha’P, czyli achoraijm nekewy de-Aba we Ima zstąpiły na stopień guf, czyli do ChaGa’T NeHJ’M de-Nekudim. Tym samym zarówno keter jak i Aba we Ima składają się z dwóch części: panim we achorajim. Innymi słowy, panim Aba we Ima nakładają się na achoraijm de-keter, które zeszły z góry. A achoraijm de-Aba we Ima, które zstąpiły w guf, stanowią jego wewnętrzną część, na którą z góry nakłada się panim de-guf.
78. Podział każdego stopnia na dwie części doprowadził do tego, że w każdej górnej części stopnia znajdują się tylko światła nefesz i ruach, czyli Wa’K, oraz naczynia keter, chochma i część biny. Więc w katnut świata Nekudim są trzy stopnie: keter, Aba we Ima i Za’T, czyli naczynia keter, chochma i część biny, oraz światła nefesz i ruach, ponieważ Za’T de-bina i ZO’N zeszły ze swojego stopnia na niższy.
WZNIESIENIE MA’N I GADLUT ŚWIATA NEKUDIM
79. A teraz dowiemy się, czym jest 10 sfirot de-gadlut de-Nekudim, które wyszły na Ma’N reszimot ZO’N de-A’K poniżej taburu. Do tej pory nie mówiliśmy o wzniesieniu Ma’N. Mówiliśmy o wzniesieniu masachu de-guf, gdy został on osłabiony i wzniósł się z taburu do pe de-rosz górnego parcufa, oraz o tym, że na reszimo zawarte w masachu, w rosz nastąpił ziwug de-akaa, co doprowadziło do powstania dziesięciu sfirot niższego parcufa. Ale teraz porozmawiajmy o świetle, które wzniosło się spod taburu de-A’K do rosz de-Sa’G, czyli o tych reszimot ZO’N de-guf świata A’K, które nazywane są wzniesieniem wód żeńskich (mej nukwin), lub „alijat Ma’N”.
80. I wiedz, że Z’A i bina dziesięciu sfirot or jaszar, są źródłem wzniesienia Ma’N, tj. jeszcze przed Malchut Świata Nieskończoności. Tam między nimi wydarzyło się następujące: bina, która stanowi or chasadim i bchinę bet, urodziwszy tiferet, czyli Z’A (bchinę gimel), połączyła się ponownie z bchiną chochma, aby poprosić o or chochma, a następnie przekazać je Z’A, który składa się z or chasadim i małego świecenia or chochma.
W ten sposób nastąpiło połączenie między Z’A i biną. Za każdym razem, kiedy reszimot Z’A wznoszą się do biny, ona łączy się z chochmą i przyciąga stamtąd małą ilość or chochma dla Z’A. Takie wzniesienie Z’A do biny, które łączy binę z chochmą jest nazywane wzniesieniem Ma’N. Bez tego wzniesienia, sama bina nie potrzebuje chochmy, jej istotą jest or chasadim i w relacji z chochmą zawsze znajduje się „achor be achor” (tyłem do siebie), co wskazuje na to, że niczego nie potrzebuje od chochmy.
Dopiero prośba Z’A skłania binę do przyjęcia or chochma, zamieniając ją w nukwę, dlatego to wzniesienie otrzymuje nazwę „wód żeńskich” (czyli otrzymującej sfiry) w odniesieniu do chochmy i zmienia ich pozycję z tyłem do siebie na nową pozycję „panim be panim” (twarzą w twarz).
81. Wiemy już, że parcuf A’B de-A’K to parcuf chochma, a parcuf Sa’G de-A’K jest parcufem bina. Są one określane zgodnie z ich najwyższą właściwością. Tak więc A’B posiada awijut gimel i dlatego nazywa się chochma. Z kolei Sa’G posiada awijut bet i jest określany jako bina. Kiedy reszimot ZO’N de-guf (Z’A i malchut), które znajdują się pod taburem de-A’K, wznoszą się w rosz de-Sa’G (bina), proces ten nazywany jest wzniesieniem Ma’N do Sa’G, tam następuje ziwug między Sa’G i A’B (między biną i chochmą), w rezultacie którego następuje przekazanie or chochma od A’B do Sa’G.
Po otrzymaniu przez ZO’N de-A’K „nowego światła”, zeszły one ponownie pod tabur i oświetliły tam 10 sfirot świata Nekudim, co doprowadziło do powstania 10 sfirot gadlut świata Nekudim. Jednak, jak się później dowiemy, to właśnie te 10 sfirot de-gadlut przyczyniły się do rozbicia kelim.
82. Wiemy już, że w świecie Nekudim są dwie głowy: keter i Aba we Ima. Kiedy nowe światło chochma (A’B-Sa’G) na prośbę ZO’N zaczyna świecić z rosz de-Sa’G Galgalty w dziesięć sfirot świata Nekudim, to najpierw światło wchodzi w rosz keter poprzez tabur świata A’K. Świat Nekudim wypełnia rosz keter światłem Ga’R i podnosi sfirot bina i ZO’N (czyli ACha’P) keteru, które do tego momentu znajdowały się w rosz Aba we Ima. Światło A’B-Sa’G następnie wchodzi w rosz Aba we Ima świata Nekudim poprzez jesod de-A’K, wypełnia je światłem Ga’R i podnosi sfirot bina i ZO’N de-Aba we Ima, które znajdowały się w Ga’R de-guf. W ten sposób dwie głowy keter i Aba we Ima wchodzą w stan gadlut.
83. Przede wszystkim wyjaśnijmy czym jest gadlut, do którego przejście zostało spowodowane rozprzestrzenieniem się nowego światła (A’B-Sa’G) w dziesięciu sfirot świata Nekudim. Należy zaznaczyć, że stopnie keter i Aba we Ima świata Nekudim były na poziomie Wa’K, ponieważ posiadały awijut alef. Jednak wcześniej powiedzieliśmy, że kiedy Nekudot de-Sa’G (bina) zstąpiły pod tabur, zmieszały się tam z bchiną dalet/gimel NeHJ’M Galgalty, co oznacza że w masachu, który wzniósł się do pe de-rosz również jest reszimo dalet. W konsekwencji, po takim ziwugu w rosz de-Sa’G powinno było powstać dziesięć sfirot świata Nekudim poziomu keter ze światłem jechida, a nie stopień Wa’K de-bina, jak to się faktycznie stało.
Rzecz w tym, że z powodu włączenia bchiny dalet w binę de-nikwej ejnaim, sama bchina dalet nie uczestniczy w ziwugu, niejako znika w odniesieniu do biny, co więcej, ziwug nie następuje w pe de-Sa’G, ale wznosi się wyżej – do nikwej ejnaim, do miejsca, gdzie nastąpił C’B na bet de-itlabszut i alef de-awijut, co jest istotą masachu biny. Z tego ziwugu wyłaniają się dwa stopnie: jeden – Wa’K de-bina (bet de-itlabszut), a drugi – kompletny Wa’K (alef de-awijut, poziom Z’A).
84. Teraz, po tym jak ZO’N de-A’K, które znajdują się pod taburem wezwały nowe światło poprzez wzniesienie Ma’N od A’B-Sa’G, światło to oświetliło rosz świata Nekudim, anulując przy tym C’B ze względu na brak jakiegokolwiek związku parcufa A’B z C’B (jego pochodzenie związane jest z C’A), natomiast bchina dalet de-A’K pod taburem, która po C’B podniosła się do nikwej ejnaim, teraz ponownie opuściła się w pe de-rosz, tak jak to było podczas C’A.
Dlatego naczynia ACha’P w rosz de-Sa’G, które z powodu C’B opuściły się ze swojego poziomu pod ekran, teraz wzniosły się ponownie i zajęły swoje dawne miejsce pod naczyniami G’E, a miejsce ziwugu obniżyło się z nikwej ejnaim do pe de-rosz, bchiny dalet. Kiedy bchina dalet opuściła się na swoje wcześniejsze miejsce, doprowadziło to do pojawienia się parcufa z poziomem keter i ze światłem jechida. W ten sposób, za pomocą nowego światła, parcuf zdobył trzy kolejne rodzaje światła chochma: neszama, chaja i jechida oraz naczynia bina i ZO’N, które w stanie katnut były w nim nieobecne.
85. Wyjaśniliśmy znaczenie katnut i gadlut świata Nekudim, gdzie C’B, które podniosło malchut do nikwej ejnaim i ukryło ją tam, spowodowało pojawienie się świata Nekudim w stanie katnut, tj. w stadium posiadającym naczynia keter, chochma i Ga’R de-bina oraz światła nefesz-ruach, gdy nie ma naczyń Za’T de-bina i ZO’N oraz świateł neszama, chaja i jechida. A następnie wraz z nadejściem ze świata A’K nowego światła A’B-Sa’G, do świata Nekudim powrócił stan C’A, w wyniku czego naczynia Za’T de-bina i ZO’N w rosz, dołączyły do wyższych naczyń, a ekran opuścił się z nikwej ejnaim w pe.
Wtedy nastąpił ziwug na bchinę dalet, która wróciła na swoje miejsce (tj. w pe de-rosz), co doprowadziło do pojawienia się dziesięciu sfirot poziomu keter. Od tego momentu C’B i katnut są określane jako wzniesienie malchut w nikwej einajm i upadek ACha’P. Natomiast gadlut charakteryzuje się przyjściem światła A’B-Sa’G, zejściem malchut na swoje dawne miejsce, jak podczas C’A, oraz wzniesieniem ACha’P.
Jak powiedziano wyżej, G’E i ACha’P są nazwami dziesięciu sfirot KaCha’B ZO’N de-rosz. Dziesięć sfirot de-guf, to odpowiednio ChaGa’T NeHJ’M, które również dzielą się na swoje G’E (chesed, gwura i górna jedna trzecia tiferet do chaze) i ACha’P (dolne dwie trzecie tiferet i NeHJ’M).
Pamiętaj również, że G’E (ChaGa’T do chaze, klatki piersiowej) noszą również nazwę panim (twarz, przednia część). ACha’P (dwie trzecie tiferet i NeHJ’M) są nazywane achoraijm (tylna część). Trzeba też pamiętać o podziale stopni po C’B, kiedy to na każdym stopniu pozostawały tylko G’E, a ACha’P tego stopnia upadały w G’E niższego stopnia, którego ACha’P z kolei upadały w G’E jeszcze niższego stopnia.
NEKUDOT: CHOLAM, SZURUK, CHIRIK
86. Wiedz, że nekudot (punkty) dzielą się na trzy rodzaje: rosz, toch, sof. Górne nekudot, które znajdują się nad literami w formie punktów, nazywane są rosz, lub cholam. Środkowe nekudot, które znajdują się wewnątrz liter w postaci waw z punktem (kropką), nazywane są toch, lub szuruk. Dolne nekudot, które znajdują się pod literami, nazywane są sof, lub chirik.
87. Litery – to naczynia, czyli sfirot de-guf. Dziesięć sfirot rosz są określane jedynie jako korzenie naczyń, a nie same naczynia. Nekudot – to światła, które ożywiają te naczynia. Dlatego też, or chochma nazywana jest światłem życia (or chaja). Jest to nowe światło A’B-Sa’G, które przechodzi przez ZO’N świata A’K i oświetla naczynia świata Nekudim, przyczyniając się do zejścia malchut z nikwej ejnaim w pe na każdym poziomie i w ten sposób przywraca ACha’P, w rezultacie czego wszystkie światła wchodzą na swoje miejsca. Światło to przywraca kelim ze stanu C’B w stan C’A, z katnut w gadlut. W ten sposób światło A’B-Sa’G ożywia i pobudza naczynia, oblekając się w nie.
88. Wiemy już, że ZO’N świata A’K oświetlił nowym światłem dziesięć sfirot świata Nekudim na dwa sposoby: poprzez tabur świeciło ono w keter świata Nekudim, a poprzez jesod świeciło w Aba we Ima świata Nekudim. I wiedz, że światło przechodzące przez tabur nazywa się cholam i świeci nad literami wyłącznie w keter, czyli stanowi poziom zachar (aktywny męski początek), lub itlabszut i nie może rozprzestrzenić się do naczyń guf nazywanych literami.
I to z tego powodu uważa się, że światło świeci tylko nad literami, a nie sięga do samych liter. Światło przechodzące przez jesod nazywane jest szuruk, waw z kropką, co oznacza, że znajduje się wewnątrz liter i wchodzi do Aba we Ima, które są żeńskim początkiem rosz świata Nekudim. To światło rozprzestrzenia się też w guf, czyli Za’T świata Nekudim, które nazywane są literami. W ten sposób nekudot szuruk znajdują się wewnątrz liter.
89. Tak więc, wyjaśniliśmy znaczenie kropek cholam i szuruk. Świecenie nowego światła, które przechodzi przez tabur i opuszcza ekran z nikwej ejnaim de-rosz keter do jego pe i przywraca ACha’P keteru na swój stopień, nazywane jest nekudat cholam. Świecenie to znajduje się nad literami. A świecenie nowego światła przechodzącego przez jesod opuszcza ekran z nikewj ejnaim de-Aba we Ima do pe, przywracając ich ACha’P na swoje miejsce. To światło świeci wewnątrz liter i nazywa się szuruk. I te mochin (światło Ga’R) przechodzą również do Za’T świata Nekudim, które nazywane są literami, czyli naczyniami otrzymującymi to światło.
90. Chirik – to nowe światło, które Za’T otrzymują bezpośrednio od Aba we Ima i które opuszcza malchut z chaze w miejsce sijum świata A’K, dzięki czemu ACha’P de-ZO’N wracają spod parsy na swoje miejsce. Te ACha’P de-ZO’N utworzyły pod parsą światy BJ’A, dlatego teraz, po przyjściu światła chirik, wydawałoby się, że światy BJ’A powinny pozornie stać się takie same jak świat Acilut.
Jednakże ZO’N świata Nekudot nie mogły opuścić malchut z chaze w dół i całkowicie anulować C’B i parsę, zmieniając tym samym miejsce światów BJ’A. W momencie, gdy światło rozprzestrzeniło się na BJ’A, wszystkie naczynia Za’T rozbiły się, gdyż nadal obowiązywało prawo stojącej w chaze ograniczającej malchut (malchut mesajemet). Światła natychmiast opuściły naczynia, które rozbiły się, umarły i upadły w BJ’A. Rozbiły się także naczynia de-panim, które choć znajdowały się pod parsą, również chciały utworzyć z ACha’P jeden parcuf.
91. Widzimy, że świat Nekudim nie był gotowy na przyjęcie światła odpowiadającego punktowi chirik, dlatego spowodowało to rozbicie naczyń. Stało się tak, ponieważ światło chciało wejść do wnętrza liter, czyli naczyń tiferet, necach, hod, jesod i malchut, które znajdują się pod parsą w światach BJ’A. Później, w świecie Naprawy (świat Acilut) punkt chirik zostaje naprawiony i świeci pod literami.
Kiedy Za’T świata Nekudim otrzymały od Aba we Ima światło gadlut, które musiało opuścić malchut z chaze do sijum świata A’K i połączyć naczynia ACha’P z G’E świata Nekudim, wtedy światło zaczęło rozprzestrzeniać się pod parsą, co doprowadziło do rozbicia naczyń. Aby to się nie powtórzyło, w świecie Acilut naprawiona nekudat (punkt) chirik podnosi tiferet, necach, hod, jesod i malchut spod parsy (światy BJ’A) do świata Acilut nad parsą i staje pod nimi, czyli w miejscu parsy. W ten sposób dowiedzieliśmy się, czym są trzy punkty: cholam, szuruk, chirik.
92. Wyjaśniliśmy już, że z powodu wzniesienia się malchut do nikwej ejnaim (spowodowanego przez C’B) i pojawienia się świata Nekudim w stanie katnut, każdy stopień podzielił się na dwie części: G’E, które pozostają na swoim poziomie i dlatego nazywane są kelim de-panim, oraz ACha’P, które upadają ze swojego poziomu na niższy i dlatego nazywane są kelim de-achoraijm. Tak więc, każdy stopień składa się teraz z części wewnętrznej i zewnętrznej. ACha’P de-keter świata Nekudim znajduje się wewnątrz G’E Aba we Ima, a ACha’P de-Aba we Ima upadł wewnątrz G’E de-ZO’N świata Nekudim.
93. Z tego wynika, że kiedy nowe światło A’B-Sa’G pojawia się na jakimś stopniu, opuszcza malchut na swoje wcześniejsze miejsce w pe de-rosz i doprowadza świat Nekudim do stanu gadlut. Wraz z tym, ACha’P wracają do swojego stopnia, uzupełniając go o dziesięć sfirot-naczyń i sfirot-świateł. Wraz ze wzniesieniem Acha’P, wznoszą się również G’E niższego stopnia, gdzie wcześniej zstąpiły ACha’P górnego stopnia i które były z nim ściśle związane. Dzieje się tak, ponieważ w świecie duchowym nic nie znika. Jeśli dolny stopień był połączony z ACha’P górnego stopnia podczas stanu katnut, to nie jest od nich oddzielony również podczas stanu gadlut. Innymi słowy, podczas wznoszenia się ACha’P, niższy stopień wznosząc się nabywa właściwości wyższego.
94. Kiedy Aba we Ima otrzymują światło A’B-Sa’G, ich malchut naturalnie również zstępuje do pe de-rosz, a ich ACha’P wznosi się z niższego stopnia ZO’N, zabierając ze sobą G’E de-ZO’N na stopień Aba we Ima, tworząc z nim jakby jedną całość i pozwalając mu otrzymać światło tego stopnia. Wzniesienie ZO’N do Aba we Ima nazywane jest wzniesieniem Ma’N.
95. Wzniesienie ZO’N do biny, czyli wzniesienie Ma’N, stawia binę twarzą w twarz z chochmą. Jak wiemy, każde Za’T (sześć niższych sfirot) stanowi ZO’N, dlatego kiedy Za’T wznoszą się wraz z ACha’P de-Aba we Ima na stopień Aba we Ima, przekształcają się w Ma’N w odniesieniu do dziesięciu sfirot Aba we Ima. Następnie bina wraca do stanu twarzą w twarz z chochmą de-Aba we Ima i przekazuje świecenie chochma do ZO’N, będących Za’T świata Nekudim.
96. Jednakże wzniesienie ZO’N do Aba we Ima nie oznacza, że zniknęły one ze swojego poprzedniego miejsca, bowiem w duchowym świecie nic nie znika, a każda zmiana miejsca nie prowadzi do zniknięcia danego obiektu w jego pierwotnym miejscu, jak to ma miejsce w naszym świecie. W duchowości jest to wyłącznie kwestia niewielkiego dodatku: obiekt przenosi się w inne miejsce jednocześnie pozostając tam gdzie był. To samo dotyczy ZO’N, które wzniosły się do Aba we Ima i zachowały swoją pierwotną pozycję.
97. Powinniśmy również zrozumieć, że ZO’N wznoszące się do Aba we Ima wraz ze swoimi ACha’P (wzniesienie Ma’N) otrzymują tam or chochma od ziwugu pomiędzy Aba i Ima, a następnie zstępują na swoje miejsce nie znikając ze stopnia Aba we Ima, ponieważ takie zniknięcie doprowadziłoby do ustania ziwugu między Aba we Ima, a tym samym to odwrócenia się Aba we Ima achor be achor (tyłem do siebie). To spowodowałoby zatrzymanie rozprzestrzeniania się or chochma w dół, do ZO’N, ponieważ bina ze swej natury nie potrzebuje światła chochma, a jedynie światła chasadim. Dla niej światło chochma potrzebne jest wyłącznie do przekazania go do Z’A w odpowiedzi na jego prośbę. Jeśli prośba znika, wtedy przestaje otrzymywać światło chochma. Tylko wzniesienie prośby Ma’N de-ZO’N do Aba we Ima zwraca je ku sobie w celu dokonania ziwugu i przekazania światła chochma w dół do Z’A. Dlatego ZO’N są zmuszone zawsze być na górze, ciągle ponawiając prośbę o przysłanie światła chochma. A jak powiedzieliśmy, każda zmiana miejsca w duchowej przestrzeni, jest tylko niewielkim dopełnieniem do poprzedniego stanu. W związku z tym, ZO’N znajdują się jednocześnie na górze i na dole. I to właśnie G’E de-ZO’N znajdujące się na górze, przekazują światło do G’E de-ZO’N znajdujących się na swoim miejscu.
98–99. Teraz możemy zrozumieć, czym jest sfira daat, która pojawiła się w świecie Nekudim. Jak zostało powiedziane wyżej, takie pojęcie było nieobecne w parcufim świata A’K, tam było tylko 10 sfirot KaCha’B ZO’N i wzniesienie ekranu w pe de-rosz, lecz nie istniało takie pojęcie jak „wzniesienie Ma’N”. Sfira daat powstaje w wyniku wzniesienia Ma’N de-ZO’N do Aba we Ima i jego ciągłego znajdowania się tam. Począwszy od świata Nekudim mówi się już o sfirze daat i teraz sfirot nazywane są ChaBa’D ZO’N. Sfira daat nazywana jest także hej (5) chasadim i hej (5) gwurot, dlatego że Z’A, który tam pozostaje jest to hej (5) chasadim i nukwa – hej (5) gwurot.
100. I nie należy myśleć, że jest nie 10, a 9 lub 11 sfirot. Ponieważ sfira daat pojawiła się w świecie Nekudim, wydaje się, że uzupełnia 10 sfirot o 11. Lecz tak nie jest, ponieważ w rzeczywistości są to ZO’N, które wzniosły Ma’N do Aba we Ima i pozostały tam. Istnieją dwa rodzaje ZO’N: pierwsze są na swoim miejscu poniżej i otrzymują światło chochma, drugie znajdują się na górze w Aba we Ima z ciągłą prośbą o to światło. Dlatego nie można ich uznać za uzupełnienie 10 sfirot.
ROZBICIE NACZYŃ I ICH UPADEK W ŚWIATY BJ’A
101. Sfira daat to G’E de-ZO’N świata Nekudim, które wzniosły się do Aba we Ima, ponieważ Aba we Ima otrzymały światło A’B-Sa’G od ZO’N świata A’K, które nazywa się szuruk. Wtedy malchut opuszcza się z nikwej ejnaim w pe i w taki sposób podnosi ACha’P Aba we Ima, które upadły w G’E de-ZO’N świata Nekudim. Wraz z nimi wznoszą się także naczynia G’E de-ZA’T świata Nekudim i tworzą tam bchinat Ma’N, co obraca sfirot Aba we Ima tak, aby były zwrócone ku sobie (panim be panim). Ziwug de-akaa, który nastąpił na ekranie na bchinę dalet, doprowadził do powstania kompletnych 10 sfirot z poziomem keter ze światłem jechida. Za’T świata Nekudim, które znajdują się na górze w Aba we Ima (Ma’N, sfira daat), otrzymują od rosz Aba we Ima duże światło, ponieważ Aba we Ima stanowią rosz de-Nekudim, gdzie dokonał się ziwug, który podniósł dziesięć sfirot do góry. Światło to rozprzestrzenia się następnie w guf ZO’N z góry na dół i w ten sposób powstaje rosz i guf świata Nekudim w stanie gadlut. Takie rozprzestrzenienie się światła nazywane jest taamim.
102. Cztery stadia: taamim, nekudot, tagin i otijot, są również obecne w świecie Nekudim, ponieważ ujawniające się z góry siły, muszą również mieć odzwierciedlenie na dole, ale z dodatkową informacją o siłach znajdujących się na górze. Rozprzestrzenianie się każdego parcufa w dół nazywane jest taamim.
Następnie, z powodu bitusz or makif i or pnimi, ekran traci swój awijut i stopniowo wznosi się do pe de-rosz, gdzie ostatecznie łączy się z umieszczonym tam ekranem. Ale ponieważ wyższe światło nigdy nie przestaje się rozprzestrzeniać, na każdym stopniu osłabiania ekranu następuje jego ziwug ze światłem.
Przy przejściu z awijutu dalet na awijut gimel powstaje stopień chochma, przy przejściu na awijut bet rodzi się stopień bina, na awijut alef pojawia się stopień Z’A, a na awijut szoresz powstaje stopień malchut. Wszystkie stopnie, które powstają w czasie ziwugu, który ma miejsce gdy ekran zostaje osłabiony, nazywane są nekudot.
Reszimot, które pozostają po świetle, po jego wyjściu, są nazywane tagin. Naczynia, które pozostają po zniknięciu z nich światła, nazywają się otijot. Innymi słowy, otijot są to reszimot, które pozostają na poziomie nekudot. Kiedy masach de-guf pozbywa się w końcu całego awijut i jednoczy się z masachem de-rosz w pe za pomocą ziwugu, wówczas pojawia się parcuf.
103. Podobnie jak w świecie A’K, również w świecie Nekudim powstają dwa parcufy, jeden pod drugim – A’B i Sa’G, każdy posiada swoje taamim, nekudot, tagin i otijot. Jedyna różnica polega na tym, że osłabienie masachu nie następuje w wyniku zderzenia or makif z ekranem, jak to miało miejsce w świecie A’K, a w rezultacie pojawienia się kategorii sądu (din), ograniczającego malchut (malchut mesajemet), która stojąc w parsie pilnuje, aby C’B było przestrzegane. Dlatego, gdy światło znika, naczynia nie pozostają puste, jak to miało miejsce w Galgalcie, A’B i Sa’G. Zamiast tego rozbijają się, umierają i spadają do światów BJ’A.
104. Pierwszy parcuf taamim świata Nekudim powstał z poziomem keter, jego rosz znajduje się w Aba we Ima, podczas gdy guf rozprzestrzenia się w dół. Taki parcuf nie nazywa się A’B, lecz melech ha-daat, zawiera wszystko co powinno być w Za’T świata Nekudim, czyli obejmuje wszystkie ich naczynia.
105. I wiedz, że wszystko co znajduje się w dziesięciu sfirot de-rosz, przejawia się również podczas rozprzestrzeniania się z góry w dół do guf w całej ilości i jakości. Dlatego, tak samo jak w rosz, malchut zstąpiła z nikwej ejnaim w pe i jej G’E połączyły się z własnymi ACha’P i tam rozprzestrzeniło się światło, tak też przy rozprzestrzenianiu się światła z góry na dół, światło dotarło do naczyń de-achoraijm, tj. tiferet, necach, hod, jesod i malchut, które znajdują się pod parsą.
Ale ponieważ siła malchut, która znajduje się w parsie, wpływa na te naczynia, to gdy światło melech ha-daat napotyka tę siłę, światło natychmiast znika z naczyń i wznosi się do swojego korzenia i wszystkie naczynia zarówno przedniej i tylnej części (panim i achoraijm) melech ha-daat rozbijają się, umierają i upadają do BJ’A, ponieważ zniknięcie światła z naczynia jest jak zniknięcie życia z ciała biologicznego i dlatego nazywane jest śmiercią. Po upadku i śmierci naczyń, z ekranu znika awijut dalet, a pozostaje awijut gimel.
106. I tak jak awijut bchiny dalet zniknął z ekranu de-guf w wyniku rozbicia naczyń, tak samo zniknął awijut dalet w malchut, która wykonuje ziwug w rosz de-Aba we Ima, ponieważ awijut rosz i guf są identyczne, chociaż pierwszy ziwug (w rosz) jest tylko potencjalny, podczas gdy drugi (w guf) nastąpił w rzeczywistości.
Z tego powodu ziwug poziomu keter znika również w rosz. ACha’P, które uzupełniały stopień keter, wróciły na poprzedni, niższy poziom, czyli do siedmiu dolnych sfirot. Nazywa się to anulowaniem ACha’P stopnia keter w parcufie Aba we Ima. Tym samym zniknął cały stopień taamim de-Nekudot – zarówno rosz jak i guf.
107. Wyższe światło nie przestaje świecić i ponownie robi ziwug na awijut de-bchina gimel, która została w masachu de-rosz Aba we Ima. W rezultacie tego ziwugu powstaje parcuf mający 10 sfirot z poziomem chochma, podczas gdy guf z poziomem chased rozprzestrzenia się w dół i jest nazywany drugim melechem świata Nekudim. Podobnie jak pierwszy parcuf melech ha-daat, drugi również rozprzestrzenia się w BJ’A, rozbija i umiera. Awijut gimel znika z masachu de-guf i de-rosz. Także ACha’P, które uzupełniły parcuf do poziomu chochmy, rozbiły się i upadły na niższy stopień.
Następnie ziwug na poziomie awijut bet tworzy 10 sfirot poziomu bina, podczas gdy guf rozprzestrzenia się w dół do sfirat gwura i jest nazywany trzecim melechem świata Nekudim. Rozprzestrzenia się on w dół do BJ’A, rozbija i umiera. Awijut bet znika z guf i z rosz, a ziwug na poziomie bina ustaje również w głowie. ACha’P bchiny de-rosz upadają na niższy stopień, do siedmiu dolnych sfirot.
Następny ziwug wykonywany jest na awijut alef, pojawia się 10 sfirot z poziomem Z’A, a guf rozprzestrzenia się do górnej trzeciej części de-tiferet. On również przestaje istnieć, światło wychodzi z niego, bchina alef znika w guf i w rosz, a ACha’P de-Z’A upadają na niższy stopień w Za’T.
108. Natomiast po anulowaniu ostatniego ziwugu na alef de-awijut, wszystkie ACha’P de-Aba we Ima przestały zstępować. Tak więc, po tym jak melech ha-daat został rozbity w Aba we Ima, zniknęły ACha’P poziomu keter. A kiedy rozbiły się naczynia melech ha-chesed w Aba we Ima, zniknęły ACha’P odnoszące się do bchinat chochma. Gdy naczynia melech ha-gwura zostały rozbite, zniknęły ACha’P poziomu bina. Kiedy zniknął melech górnej trzeciej tiferet, anulowały się ACha’P poziomu Z’A.
W ten sposób został anulowany cały poziom gadlut w Aba we Ima, pozostawiając w masachu jedynie naczynia G’E de-katnut z awijutem szoresz. Następnie ekran de-guf staje się całkowicie pozbawiony awijut, w swoich właściwościach jest porównywany do ekranu w rosz i zostaje włączony w ziwug de-akaa de-rosz. W nim odnawiają się wszystkie reszimot, oprócz ostatnich bchinot. W wyniku tej odnowy (ziwugu) powstaje nowy stopień, zwany ISzSU’T.
109. Po zniknięciu ostatniego stopnia, awijut (dalet), pozostała bchina gimel, która zrodziła 10 sfirot poziomu chochma. Parcuf rozpoczyna się od chaze Aba we Ima w taki sposób, że sfirot jego głowy wznoszą się ponad chaze i nazywają się ISzSU’T, a od chaze w dół włączając niższe dwie trzecie tiferet powstaje 10 sfirot de-guf i jest to czwarty parcuf – melech świata Nekudim.
On również rozprzestrzenia się na BJ’A, ulega rozbiciu i umiera. Awijut de-bina gimel znika zarówno w rosz jak i w guf. ACha’P głowy upadają na niższy stopień, w guf. Następnie zachodzi ziwug na awijut de-bchina bet, w rezultacie którego powstaje stopień bina. Guf nowego parcufa rozprzestrzenia się na naczynia necach i hod, i jest to piąty parcuf – melech świata Nekudim.
110. I tak oto wyjaśniliśmy taamim i nekudot, które pojawiły się w dwóch parcufim: Aba we Ima i ISzSU’T świata Nekudim i które nazywane są A’B i Sa’G.
W Aba we Ima powstały 4 stopnie, jeden pod drugim: keter, który jest nazywany „istaklut ejnaim aba we ima” (patrzą sobie w oczy), chochma nazywana „gufa de-aba”, bina, która nosi nazwę „gufa de-ima”, Z’A zwany „jesodot de-aba we ima”. Z wyżej wymienionych stopni wyłaniają się cztery ciała: melech ha-daat, melech ha-chesed, melech gwura i melech górnej jednej trzeciej tiferet do chaze. Gufim wszystkich tych czterech stopni rozbiły się, jak panim, tak i achoraijm, czyli zarówno G’E jak i ACha’P.
Ale w roszim (głowach) tych czterech stopni Aba we Ima, wszystkie naczynia panim, tj. G’E i nikwej ejnaim (keter, chochma i Ga’R de-bina) każdego stopnia, które były w czasie katnut de-Nekudim, pozostały na miejscu. Tylko kelim de-achoraijm (tj. ACha’P de-rosz, Za’T de-bina, Z’A i malchut) każdego stopnia, które dołączyły do G’E podczas gadlut, anulowały się w rezultacie rozbicia naczyń i upadły na niższy stopień, czyli tam, gdzie znajdowały się w czasie katnut.
111. Zgodnie z tą samą zasadą w parcufie ISzSU’T wyłoniły się cztery stopnie, jeden pod drugim. Pierwszy stopień posiadający poziom chochma nazywany jest istaklut ejnaim de-ISzSU’T, następnie stopień z poziomem bina, potem Z’A i malchut, z których rozprzestrzeniły się 4 ciała: melech dolnych dwóch trzecich tiferet, melech necach-hod, melech jesod i melech malchut. Te 4 gufim rozbiły się, zarówno panim jak i achoraijm, ale w głowach ISzSU’T pozostały kelim de-panim, a ich achoraijm anulowały się i w rezultacie rozbicia naczyń upadły na niższy stopień. Po rozbiciu dwóch parcufim Aba we Ima i IszSU’T, pojawił się jeszcze jeden parcuf: M’A świata Nekudim. Ale ponieważ nie rozprzestrzenił się z niego żaden guf, a tylko „tikunej kelim”, nie będziemy go charakteryzować.
ŚWIAT KOREKTY, ZRODZONY Z MECACH ŚWIATA A’K
112. Teraz przyjrzyjmy się wszystkim światom duchowym, całemu duchowemu Wszechświatowi jako jednej całości. Widzimy, że w Galgalcie (parcuf Keter całego wszechświata) ziwug był na wszystkich pięciu reszimot – dalet/dalet.
Następnie ekran wznosi się z malchut do Z’A (chotem) tego rosz. Na tym ekranie zachodzi ziwug na reszimot dalet/gimel, tworząc A’B (parcuf chochma całego wszechświata). Tak więc, ekran stoi teraz na wysokości Z’A wspólnego rosz. Następnie ekran kontynuuje wznoszenie. Tym razem wznosi się z Z’A do biny wspólnego rosz, a tam zachodzi ziwug na reszimot gimel/bet, tworząc parcuf Sa’G (Bina całego Wszechświata).
Czwarty parcuf świata A’K nazywany jest M’A, powstaje w rezultacie ziwugu de-bchina alef, jego 10 sfirot mają poziom Z’A i nakładają się na Galgaltę od tabur w dół, gdzie rozprzestrzeniają się Nekudot de-Sa’G. Parcuf M’A posiada wewnętrzną część, która nazywa się M’A i Bo’N świata A’K, oraz zewnętrzną – świat Nekudim, który nakłada się na wewnętrzną. W tym miejscu nastąpiło połączenie malchut z biną, czyli C’B, katnut, gadlut, wzniesienie Ma’N, pojawienie się sfirat daat, która przyczynia się do ziwugu chochma i bina panim be panim, rozbicie kelim – wszystko to nastąpiło w czwartym parcufie, parcufie M’A, czyli świecie Nekudim.
113. Pięć poziomów awijut w ekranie jest określanych nazwami sfirot w rosz: Galgalta we Ejnaim i ACha’P. Pierwszy parcuf świata A’K wyłonił się na awijut de-bchina dalet, zwany pe, a parcuf A’B świata A’K powstał na awijut de-bchina gimel, zwany chotem. Parcuf Sa’G świata A’K wyłonił się na awijut de-bchina bet, zwanym ozen. Parcuf M’A i świat Nekudim wyłonił się na awijut de-bchina alef, zwany nikwej ejnaim. Parcuf M’A Chadasz, czyli świat Naprawy (Acilut), wyłonił się na awijut de-bchina szoresz, zwany mecach. W przeciwieństwie do wszystkich innych parcufim, o nazwie Acilut nie decyduje awijut, a itlabszut alef, który w świecie Acilut ma ogromne znaczenie. Dlatego Acilut nie jest nazywany Bo’N, lecz M’A Chadasz.
114. Należy zrozumieć, dlaczego pierwsze trzy stopnie świata A’K są nazywane parcufim, a nie światami, a także dlaczego czwarty stopień świata A’K nazywany jest światem Nekudim, a piąty światem Acilut.
115. Powinniśmy znać różnicę między parcufem a światem. Parcufem jest dowolny stopień składający się z dziesięciu sfirot, które powstają w rezultacie ziwugu z ekranem guf górnego parcufa po osłabieniu masachu i jego połączeniu z masachem pe de-rosz górnego. Kiedy po wyjściu z rosz górnego, sam rozprzestrzenia się na rosz, toch, sof i posiada pięć stopni jeden pod drugim, które nazywane są taamim i nekudot. Ale nazwę swą otrzymuje tylko zgodnie z nazwą taamim w nim.
Zgodnie z tą zasadą wyłoniły się trzy pierwsze parcufim świata A’K: Galgalta, A’B i Sa’G, i otrzymały nazwy od swoich taamim: keter, chochma, bina. Jeśli chodzi o światy, to każdy kolejny zawiera w sobie wszystko to, co było w poprzednim, niczym odcisk, który jest kopią pieczęci.
116. Jak już zostało powiedziane, parcufim świata A’K: Galgalta, A’B, Sa’G nazywane są jednym światem A’K, powstały one zgodnie z C’A. Jednakże czwarty parcuf, w którym wystąpił C’B, jest nazywany światem, ponieważ kiedy Nekudot de-Sa’G zeszły pod tabur, nabyły dodatkowe reszimot dalet/gimel.
Natomiast w czasie gadlut, bchina dalet wróciła na swoje miejsce w pe de-rosz, tam powstał stopień keter, podobny do pierwszego parcufa świata A’K. Następnie rozprzestrzenił się na rosz, toch i sof; taamim i nekudot. Następnie powstaje parcuf bet z poziomem chochma, który nazywa się ISzSU’T, który jest podobny do parcufa A’B świata A’K. Potem powstaje trzeci parcuf świata Nekudim. Wszystkie trzy parcufim stoją jeden nad drugim, każdy z nich posiada taamim i nekudot oraz wszystko to, co jest w trzech parcufim świata A’K.
Stąd świat Nekudim jest uważany za odbicie, formę świata A’K i jest nazywany światem. Ale bardziej poprawne byłoby nazwanie trzech parcufim świata Nekudim nie Galgalta, A’B, Sa’G, lecz A’B, Sa’G i M’A, dlatego że Nekudot de-Sa’G otrzymały od NeHJ’M de-Galgalta tylko dalet/gimel, a nie dalet/dalet, które znajdują się tylko w samej Galgalcie przed wydaleniem światła. Dlatego pierwszy parcuf świata Nekudim (a świat Nekudim przyjął te reszimot od Nekudot de-Sa’G i następnie przekaże je, do świata Acilut) odpowiada A’B (reszimot dalet/gimel, a nie dalet/dalet).
117. Wyjaśniliśmy, że świat Nekudim jest odzwierciedleniem świata A’K. Według tej zasady uformował się piąty parcuf świata A’K, Nowy M’A, który uważany jest za kompletną kopię świata Nekudim, w tym sensie, że wszystkie bchinot, które były używane w świecie Nekudim, po tym jak zostały tam rozbite i anulowane, były przywrócone i odnowione w M’A Chadasz.
Świat ten również jest nazywany niezależnym światem i nosi nazwę świata Acilut. W całości znajduje się między parsą, która uformowała się po C’B i taburem, i nazywany jest również światem Naprawy. Po rozbiciu i zniknięciu świata Nekudim, świat Acilut uformował się właśnie z tych rozbitych bchinot i w taki sposób świat Nekudim otrzymał naprawę za pomocą M’A Chadasz, gdzie zbierają się i wracają do Ga’R wszystkie ACha’P, które upadły w guf Aba we Ima i ISzSU’T oraz wszystkie panim i achoraijm wszystkich Za’T, które upadły w BJ’A i umarły. Teraz powracają i podnoszą się w Acilut za pomocą M’A Chadasz.
118. Każdy dolny parcuf powraca i wypełnia naczynia górnego parcufa po tym, jak światło zostało z niego wyrzucone. Kiedy z powodu osłabienia ekranu światło zniknęło z ciała pierwszego parcufa de-A’K, ekran otrzymał nowy ziwug na poziomie A’B, a następnie powrócił i wypełnił puste naczynia ciała górnego parcufa.
Po zniknięciu światła z ciała parcufa A’B w rezultacie osłabienia ekranu, ekran otrzymał nowy ziwug na poziomie Sa’G, który powrócił i wypełnił nowe naczynia parcufa A’B. A po wydaleniu światła z Sa’G w wyniku osłabienia ekranu, zachodzi nowy ziwug na poziomie M’A, który wyszedł z nikwej ejnaim i zapełnił puste naczynia Sa’G.
Dokładnie w ten sam sposób, po odejściu świateł ze świata Nekudim z powodu anulowania achoraijm i rozbicia naczyń, masach otrzymał nowy ziwug na poziomie M’A, który wyszedł z necach parcufa Sa’G de-A’K i wypełnił puste naczynia świata Nekudim, które uległy rozbiciu i anulowaniu.
119. Istnieje jednak zasadnicza różnica w M’A Chadasz, który jest nazywany światem Acilut. Polega ona na tym, że będąc parcufem przychodzącym po świecie Nekudim, okazuje się być wpływającym na wszystkie jego naczynia i korygującym je, podczas gdy w poprzednich parcufim, każdy niższy nie mógł wpływać na naczynia guf wyższego, choć wypełniał je swoim stopniem.
Ta zmiana w M’A nastąpiła, ponieważ w świecie Nekudim siła malchut, ograniczająca przepływ światła, wmieszała się w ACha’P de-Za’T, co skutkowało utratą ekranu, zanikiem światła, rozbiciem naczyń, ich śmiercią i upadkiem w BJ’A. Natomiast we wcześniejszych parcufim nie dochodziło do pogorszenia stanu naczyń podczas wydalania światła, co wynikało wyłącznie z osłabienia ekranu i jego wznoszenia się w rosz parcufa
Jednak tutaj, w świecie Nekudim, nastąpił rozpad stanu naczyń i ich istnienie zależy teraz tylko od świata Acilut, który ma siłę by je naprawić i podnieść. Dlatego świat Acilut jest uważany za nowy i oceniany jako wpływający, obdarzający (zachar) w stosunku do naczyń świata Nekudim, które są jak nekewa w stosunku do niego i stąd zmieniają swoją nazwę z Nekudim, który według awijut jest również M’A, na Bo’N, czyli stają się niższe w stosunku do M’A chadasz.
PIĘĆ PARCUFIM ŚWIATA ACILUT M’A I BO’N W KAŻDYM PARCUFIE
120. Wyjaśniliśmy więc, że M’A Chadasz stał się niezależnym światem, tak samo, jak świat Nekudim.
Świecenie ZO’N de-A’K poprzez tabur i jesod w Ga’R świata Nekudim, przywróciło malchut z biny na swoje miejsce, czyli z nikwej ejnaim w pe. W ten sposób powstały wszystkie stopnie świata Nekudim w gadlut, lecz potem, jak wiemy, zostały anulowane, rozbite, a światło z nich zniknęło. C’B powrócił na swoje miejsce, bchina dalet połączyła się z masachem.
121. I dlatego w M’A Chadasz, który wyłonił się z mecach, również rządzą dwie siły: katnut i gadlut, tak jak w świecie Nekudim, czyli najpierw katnut na itlabszut alef – Z’A, zwanym ChaGa’T, oraz malchut (szoresz) de-awijut, zwanym NeH’J ze względu na pojawienie się w niej „trzech linii”: prawa linia – necach, lewa – hod i środkowa linia – jesod, ale ponieważ w bchinie alef jest tylko bchinat itlabszut bez awijut, dlatego nie ma w niej kelim, dlatego stopień ChaGa’T nie mając własnych kelim, korzysta z kelim NeH’J. Taki parcuf nazywa się ubar (zarodek). Następnie on rośnie do alef de-awijut i jest nazywany katan, a gdy rośnie do gimel de-awijut, otrzymuje gadlut.
122. Po swoich narodzinach w katnut, parcuf po raz drugi podnosi Ma’N w rosz de-SA’G i jest nazywany ibur bet (drugie poczęcie). Tam otrzymuje mochin, czyli światło A’B-Sa’G świata A’K i wtedy bchina dalet opuszcza się z nikwej ejnaim na swoje miejsce w pe de-rosz, tam następuje ziwug na bchinat dalet i wychodzi 10 sfirot stopnia keter. Naczynia ACha’P wznoszą się na swoje miejsce w rosz. W ten sposób parcuf uzupełnia się o dziesięć sfirot – naczynia i światła. Takie światło nazywane jest mochin de-gadlut parcufa. W ten sposób otrzymaliśmy pierwszy parcuf świata Acilut, nazwany parcufem keter, lub Atik de-Acilut.
123. Wiesz już, że po rozbiciu naczyń wszystkie ACha’P ponownie upadły ze swojego stopnia na niższy. ACha’P keteru de-Nekudim znajduje się teraz na stopniu G’E de-chochma. ACha’P stopnia Chochma – na poziomie G’E de-bina itd. A teraz, podczas ibur bet, czyli gadlut parcufa Atik, jego ACha’P podniosły się razem z G’E stopnia chochma i razem zostały naprawione. G’E de-chochma otrzymały bchinat ibur alef.
124. Po tym, jak G’E de-chochma przeszły przez stany ibur i jenika (ibur alef, katnut), chochma przechodzi w stan ibur bet, aby otrzymać mochin de-gadlut, a następnie bchina gimel zstępuje do pe de-rosz i w rezultacie wykonanego na niej ziwugu powstają wszystkie 10 sfirot poziomu chochma, jej ACha’P podnoszą się i uzupełniają ten stopień. W ten sposób powstaje gadlut drugiego parcufa świata Acilut, który nazywa się Arich Anpin.
125. Razem z ACha’P de-Arich Anpin, podniosły się naczynia G’E i otrzymały ibur alef i jenika. Następnie podniosły się do rosz Arich Anpin, aby otrzymać ibur bet i podniosły swoje Acha’P i otrzymały mochin de gadlut. Tym samym parcuf biny zaczął używać wszystkich swoich dziesięciu sfirot – zarówno naczyń, jak i świateł. Ten trzeci parcuf świata Acilut jest nazwany Aba we Ima i ISzSU’T, gdzie Aba we Ima – to Ga’R de-bina, a ISzSU’T – to Za’T de-bina.
126. Wraz z ACha’P de-Aba we Ima we ISzSU’T, podniosły się również G’E de-ZO’N i otrzymały ibur alef i jenika. To uzupełniło parcuf ZO’N do poziomu Wa’K de-Z’A i nekuda de-nukwa. W ten sposób pojawiły się wszystkie pięć parcufim świata M’A Chadasz lub świata Acilut w jego minimalnym stanie, od którego mniejszego już być nie może: Atik, Arich Anpin, Aba we Ima i ZO’N.
Parcuf Atik wyłonił się na stopniu keter, Arich Anpin na stopniu chochma, Aba we Ima mierzy się poziomem bina, a ZO’N – poziomem Wa’K i nekuda, czyli Z’A i malchut. W tych pięciu stopniach nie może być już żadnej redukcji. Do parcufim Atik, Arich Anpin i Aba we Ima żadne działania niższych nie mogą dotrzeć i dlatego nie są w stanie ich zepsuć. A co do Z’A i nukwy, to działania niższych, czyli dusz, mogą dotyczyć tylko ich ACha’P, ale nie G’E, kiedy osiągną stan gadlut.
127. Parcufim „odziewają” się jeden w drugiego w następujący sposób: parcuf Atik de-Acilut, mimo że wyszedł z rosz de-Sa’G świata A’K, nadal nie może odziać Sa’G od pe w dół nad taburem, lecz tylko pod taburem, ponieważ nad taburem działa siła C’A.
Wiadomo też, że parcuf Atik (jego inna nazwa to Akudim) w swej istocie przedstawia pierwszy rosz świata Acilut, gdzie jeszcze nie rządzi siła C’B, więc w zasadzie może nałożyć się na A’K nad taburem. Jednak C’B obowiązuje już w pe de-rosz de-Atik w stosunku do kolejnych parcufim świata Acilut, dlatego parcuf Atik jest nałożony na A’K tylko pod taburem.
Stopień Atik zaczyna się od taburu świata A’K, a kończy na poziomie sijum świata A’K, czyli powyżej punktu naszego świata. Odnosi się to do samego parcufa Atik. Odnośnie jego relacji do pozostałych parcufim świata Acilut uważa się, że podlega on również C’B i z tego punktu widzenia jego stopy kończą się nad parsą de-Acilut – to nowy sijum C’B.
128. Drugi parcuf świata Acilut nazywany jest Arich Anpin. Powstaje on z pe de-rosz parcufa Atik i nakłada się na siedem dolnych sfirot Atik, które kończą się nad parsą de-Acilut. Trzeci parcuf świata Acilut, nazywany Aba we Ima, powstaje z pe de-rosz Arich Anpin i kończy się nad taburem Arich Anpin. Czwarty i piąty z parcufim świata Acilut, które nazywają się ZO’N, rozciągają się od tabur de-Arich Anpin i kończą na poziomie sijum Arich Anpin, czyli powyżej parsy de-Acilut.
129. I wiedz, że każdy poziom tych pięciu parcufim M’A Chadasz, wyłonił się, uporządkował i połączył ze sobą część naczyń Nekudim, które stały się jego nukwą (czyli tym, co prosi o wypełnienie siebie światłem). Tak więc Atik po stworzeniu przyłączył do siebie wszystkie Ga’R świata Nekudim, które po rozbiciu naczyń, czyli G’E górnej połowy każdego stopnia.
Tak więc parcuf Atik dołączył do siebie tylko górne połowy keteru, chochmy i biny (Aba we Ima), a także 7 keterów siedmiu dolnych sfirot. Wszystkie dołączone do Atika części stały się względem niego nukwą, którą on jest zobowiązany wypełnić światłem. Atik i dołączone do niego części otrzymały nazwę M’A i Bo’N de-Atik de-Acilut. M’A jest nazywany zacharem (męskim początkiem) i dającym w Atiku, a Bo’N jest nazywany (żeńskim początkiem) i otrzymującym w Atiku i są w stosunku do siebie panim (Atik de-M’A – M’A de-Atik) i achoraijm (Atik de-Bo’N – Bo’N de-Atik).
130. Parcuf Arich Anpin, który ma poziom chochma, sprawdził i dołączył do siebie dolną połowę keteru świata Nekudim, czyli ACha’P keteru, które w czasie stanu katnut znajdowały się na niższym stopniu (chochma i bina, Aba we Ima) świata Nekudim. Arich Anpin przekształcił te ACha’P w swoją nukwę. M’A (zachar) Arich Anpinu jest po prawej stronie, a jego nukwa, która nazywa się Bo’N, stoi po lewej.
Parcuf Atik nie dołączył do siebie dolnej części (ACha’P) keteru świata Nekudim, ponieważ odpowiada ona pierwszej głowie świata Nekudim i jej poziom jest bardzo wysoki. Dlatego przyłączył do siebie tylko Ga’R keteru i Ga’R Aba we Ima, czyli naczynia, w których podczas rozbicia nie doszło do zepsucia, czego nie można powiedzieć o ACha’P keteru, które upadły na dolny poziom podczas katnut i wróciły na swój stopień w czasie gadlut, jednocząc się z keterem. Jednak podczas rozbijania naczyń, ACha’P ponownie upadły i zostały anulowane. W związku z tym ACha’P de-keter może przyłączyć do siebie tylko Arich Anpin, a nie Atik.
131. Parcuf Aba we Ima de-M’A Chadasz na poziomie bina, uporządkował i przyłączył do siebie dolną połowę parcufa chochma-bina świata Nekudim, czyli ich ACha’P, który w czasie stanu katnut znajdował się na dolnym stopniu – Za’T świata Nekudim, a następnie w czasie gadlut świata Nekudim podniósł się i przyłączył do G’E de-Aba we Ima.
Jednak w momencie rozbicia naczyń, te ACha’P upadły w Za’T świata Nekudim i zostały anulowane. To właśnie te rozbite naczynia są teraz sortowane przez Aba we Ima de-M’A Chadasz w charakterze nukwy i są teraz nazywane Za’T de-chochma i sześcioma dolnymi sfirot (waw tachtanot) de-bina od strony Bo’N. Dlaczego w Bo’N de-bina jest 6 sfirot, a nie 7?
Jest tak dlatego, że stopień chesed de-bina pozostał w parcufie Atik wraz z Ga’R de-chochma i bina de-Bo’N, a w dolnej połowie biny pozostało tylko sześć dolnych sfirot od gwury do malchut. Tym samym zachar de-Aba we Ima jest uważany za binę de-M’A Chadasz, a nukwą de-Aba we Ima jest Za’T chochma-bina de-Bo’N. ISzSU’T de-M’A, czyli Za’T de-Aba we Ima przyłączyły do siebie malchut chochma-bina de-Bo’N.
132. Parcuf ZO’N de-M’A chadasz, posiadający tylko sfirot Z’A i sfirat keter w malchut, uporządkował i dołączył do siebie jako nukwę G’E de-Za’T świata Nekudim, umieszczając je po lewej stronie, podczas gdy sam jest w stosunku do nich po stronie prawej. A ISzSU’T de-M’A, które są siedmioma dolnymi sfirot AW’I, przyłączyły do siebie sfirot malchut bchinot chochma i bina parcufa Bo’N.
133. Tak więc dowiedzieliśmy się, czym są M’A i Bo’N w pięciu parcufim świata Acilut, gdzie 5 stopni de-M’A Chadasz, czyli kelim de-Acilut, wyselekcjonowały dla siebie ze starych naczyń, które istniały w świecie Nekudim, te odpowiednie dla siebie i naprawiły je, używając ich jako nukwy zwanej Bo’N.
W ten sposób M’A de-Atik naprawił górną połowę Ga’R Nekudim, a M’A de-Arich Anpin i Aba we Ima posortowały i naprawiły naczynia dolnej połowy Ga’R Nekudim, które były używane podczas gadlut świata Nekudim, a następnie rozbiły się, upadły i zniknęły. A M’A de-ZO’N uporządkował i naprawił naczynia z G’E de-Za’T świata Nekudim, które w czasie gadlut również rozbiły się i anulowały razem z ich ACha’P.
NIEZMIENNY STAN I WZNIESIENIA ŚWIATÓW BE’A W CIĄGU 6000 LAT
134. Wyjaśniliśmy już, że przejście do stanu gadlut w świecie Nekudim odbywało się w 3 etapach: 1) cholam (punkt nad literą), 2) szuruk (punkt wewnątrz litery) i 3) chirik (punkt pod literą). Na tej podstawie teraz poznajmy dwa rodzaje uzupełnienia dziesięciu sfirot, aby otrzymać mochin de-gadlut.
Uzupełnienie do gadlut pierwszego rodzaju następuje w wyniku wzniesienia parcufa poprzez włączenie go w wyższy, np. kiedy ZO’N de-A’K przekazały poprzez tabur do keter świata Nekudim nowe światło i opuściły malchut z nikwej ejnaim de-keter do jego pe, spowodowało to wzniesienie ACha’P de-keter z rosz de-Aba we Ima, co uzupełniło keter do jego dziesięciu sfirot.
Wraz z ACha’P de-keter wzniosły się również G’E de-Aba we Ima i dołączyły do pełnych dziesięciu sfirot keteru, ponieważ dolny obiekt wznoszący się do poziomu górnego staje się taki sam jak górny. Dlatego uważa się, że podczas wzniesienia ACha’P de-keter, Aba we Ima również otrzymały ACha’P, aby uzupełnić dziesięć sfirot poprzez włączenie ich w keter.
135. Drugi rodzaj uzupełnienia parcufa do dziesięciu sfirot polega na tym, że dany stopień zostaje uzupełniony do dziesięć sfirot o własnych siłach. Dzieje się tak, gdy nowe światło świeci przez jesod świata A’K, co nosi nazwę nekuda de-szuruk, czyli punkt wewnątrz litery.
Świecenie to było przeznaczone dla Aba we Ima świata Nekudim i z jego pomocą malchut zstąpiła z nikwej ejnaim do pe de-Aba we Ima i podniosła swoje ACha’P z G’E de-ZO’N do rosz de-Aba we Ima, co uzupełniło naczynia de-Aba we Ima do dziesięciu sfirot o własnych siłach, czyli za pomocą własnych ACha’P. W pierwszym przypadku uzupełnienie do dziesięciu sfirot wynikało z połączenia G’E de-Aba we Ima i ACha’P de-keter, które zostało zachowane podczas ich wznoszenia się i przyłączania do keter. W drugim przypadku jednak, uzupełnienie nastąpiło za pomocą ich własnych ACha’P i na swoim miejscu.
136. Na tej samej zasadzie istnieją również dwie metody uzupełnienia do dziesięciu sfirot w Za’T świata Nekudim. Pierwsza, za pomocą świecenia poprzez szuruk i podniesienie ACha’P de-Aba we Ima do G’E de-Aba we Ima. Towarzyszy temu wzniesienie G’E de-Za’T z ich późniejszym przyjęciem ACha’P de-Aba we Ima dla uzupełnienia swoich sfirot do dziesięciu. Te ACha’P Aba we Ima nie są prawdziwymi ACha’P de-Za’T świata Nekudim, a ich nieznaczne świecenie wystarcza tylko do uzupełnienia sfirot de-Za’T do dziesięciu w miejscu gdzie znajdują się Aba we Ima (czyli o stopień wyżej), a nie na swoim miejscu.
Druga metoda polega już na tym, że światło z Aba we Ima przychodzi do Za’T i zaczyna opuszczać swój ekran z chaze do sijum świata A’K i podnosić swoje tiferet-necach-hod-jesod z BJ’A, aby dołączyć je do swoich G’E. Gdyby nie rozbicie naczyń, to uzupełniłyby G’E de-Za’T do dziesięciu sfirot własnym siłami, czyli za pomocą swoich prawdziwych ACha’P. I na tym zakończyłby się cały proces napełniania światłem Malchut Świata Nieskończoności.
137. Podobnie jak w roszim, w czterech parcufim (melachim), które wychodzą z rosz Aba we Ima (reszimot dalet/gimel) i nazywają się daat, chesed, gwura, tiferet, a także w czterech parcufim (melachim) – tiferet, necach – hod, jesod i malchut, które wychodzą z rosz ISzSU’T (reszimot gimel/bet) zmieniającego Aba we Ima, także są dwa wyżej opisane rodzaje dopełnień do dziesięciu sfirot. Z jednej strony, dziesięć sfirot guf uzupełnia się dzięki ACha’P własnych roszim, wznosząc się w tym procesie do miejsca, w którym znajdują się roszim. Z drugiej strony, rozprzestrzeniają się w BJ’A pragnąc być zwiększone do dziesięciu sfirot poprzez dołączenie ich własnych ACha’P, czyli stosując drugą metodę. Ta zasada obowiązuje również w każdym indywidualnym przypadku.
138. I wiedz, że 5 parcufim Acilut: Atik, Arich Anpin, Aba we Ima i ZO’N mają stan minimalny, poniżej którego nie mogą zejść. Atik posiada poziom keter, Arich Anpin ma poziom chochma, Aba we Ima – poziom bina, poziom ZO’N jest równy Z’A.
ACha’P, które dołączyły do nich podczas gadlut, uzupełniły ich sfirot do dziesięciu poprzez punkt cholam, który oświetlił keter de-Nekudim. G’E de-Aba we Ima podniosły się wraz z ACha’P de-keter i otrzymały to samo światło. Pomimo tego, że roszim Atik, Arich Anpin i Aba we Ima posiadają pełne 10 sfirot, nie otrzymały światła odpowiadającego Ga’R w ich gufim. Nawet guf de-Atik miał poziom Wa’K, jak gufim de-Arich Anpin i Aba we Ima.
Wiadomo, że czystsze parcufim są naprawiane w pierwszej kolejności, w związku z tym, były one naprawiane tylko według pierwszej metody, kiedy Acha’P wzniosły się do swoich G’E uzupełniając je do dziesięciu sfirot w rosz. Jednakże światło nie rozprzestrzeniło się jeszcze z rosz do guf. Dlatego, Aba we Ima wzniosły się do keter i otrzymały światło ACha’P de-keter. Jednak to światło nie wystarczyło im do oświetlenia ich własnych ACha’P, które znajdują się niżej. Ponieważ ciała Atik, Arich Anpin i Aba we Ima posiadają jedynie poziom Wa’K, zatem ZO’N świata Acilut, które są ciałem świata Acilut, tym bardziej posiadają poziom Wa’K.
139. W świecie A’K zaobserwowaliśmy inny obraz. Tam cała ilość światła, która była w rosz, rozprzestrzeniła się w guf. W świecie Acilut, światło które rozprzestrzeniało się w rosz, nawet w stanie gadlut nie rozprzestrzenia się do guf. Dlatego świat Acilut w odniesieniu do świata A’K jest określany jako Wa’K (Z’A) i jest nazywany M’A Chadasz lub M’A pięciu parcufim świata A’K, czyli poziom Z’A, który stanowi M’A bez Ga’R.
140. Rosz Atik świata Acilut ma poziom keter i w odniesieniu do parcufa Galgalta świata A’K jest określany jako Wa’K (M’A). Posiada on jedynie światła ruach i nefesz, bez świateł neszama, chaja i jechida de-Galgalta. A rosz parcufa de-Arich Anpin ze światłem chochma odpowiada Wa’K (M’A) de-A’B ze światłem nefesz-ruach i z brakiem świateł neszama, chaja i jechida de-chochma de-A’B.
Aba we Ima de-Acilut, które w swojej głowie mają światło bina, określane są jako Wa’K parcufa Sa’G z brakiem świateł neszama, chaja i jechida de-bina de-Sa’G. A parcuf ZO’N de-Acilut, który w głowie posiada poziom Z’A i malchut, jest definiowany jako Wa’K parcufim M’A i Bo’N de-A’K z brakiem świateł neszama, chaja i jechida de-M’A i Bo’N de-A’K.
141. Dusze w światach BJ’A wznoszą Ma’N, powodując w ten sposób zejście dodatkowego światła, co skutkuje uzupełnieniem parcufim do dziesięciu sfirot zgodnie z drugą metodą, w której światło przychodzi przez NeH’J Galgalty do ZO’N świata Nekudim (i świata Acilut) przez punkt szuruk, kiedy Aba we Ima same opuszczają swoją malchut z nikwej ejnaim w pe i podnoszą swoje ACha’P. G’E de-ZO’N, które są połączone z ACha’P de-Aba we Ima, podnoszą się razem z ACha’P do Aba we Ima i otrzymują od nich uzupełnienie do swoich dziesięciu sfirot.
I wtedy cała ilość mochin (świateł), które znajdują się w Aba we Ima, wpływa także na ZO’N, które wznoszą się wraz z ACha’P de-Aba we Ima. Z racji tego, że 5 parcufim świata Acilut jest uzupełnianych zgodnie z drugą metodą, trzy pierwsze parcufim posiadają światła Ga’R w swoich ciałach, jak również w swoich ZO’N, które tworzą wspólny guf świata Acilut.
Następnie pięć parcufim świata Acilut zostaje podniesionych i nałożonych na pięć parcufim świata A’K, ponieważ rozprzestrzenienie się Ga’R w ciała parcufim świata Acilut zrównuje je odpowiednio z pięcioma parcufim świata A’K. Jest tak, aby Atik mógł wznieść się i obłóczyć na parcuf keter de-A’K (Galgalta), Arich Anpin – A’B świata A’K, Aba we Ima – Sa’G de-A’K, a ZO’N na M’A i Bo’N świata A’K.
Takie nakładanie się parcufim świata Acilut na odpowiadające im parcufim A’K oznacza, że każdy z nich otrzymuje światła neszama, chaja, jechida na poziomie świata A’K.
142. ZO’N de-Acilut otrzymują światło zgodnie z pierwszą zasadą, czyli następuje „ACha’P de-alija”. Te ACha’P nie są jeszcze ostateczne, światło które otrzymują jest tylko małym świeceniem otrzymanym poprzez AW’I, kiedy ZO’N są na ich stopniu, ale na ich własnym stopniu nie mają ACha’P, więc to światło, które ZO’N otrzymują w ciągu 6000 lat, jest nazywane mochin de-alija, ponieważ światło Ga’R można osiągnąć jedynie będąc na stopniu Ga’R, który uzupełnia je do pełnych dziesięciu sfirot. Dopóki nie wzniosą się na stopień Ga’R, nie mogą otrzymać pełnego światła. Jednak ZO’N nie otrzymały jeszcze swojej naprawy drugiego rodzaju; nastąpi to dopiero w Gmar Tikun.
143. Światło otrzymywane przez pięć stałych parcufim świata Acilut, nazywane jest naprawą kelim de-Aba we Ima. Uzupełniają one swoje sfirot do dziesięciu poprzez zastosowanie pierwszej metody. W świecie Nekudim światło to określane jest „świeceniem przez tabur” lub „nekudat cholam”. W taki sposób z głów Atik, Arich Anpin, Aba we Ima do ich gufim i do ZO’N nie rozprzestrzenia się żadne światło odnoszące się do Ga’R, ponieważ w przeszłości Za’T świata Nekudim również nie otrzymały nic od tego świecenia.
A mochin (światło) otrzymane w ciągu 6000 lat przed ostateczną naprawą, przychodzi w odpowiedzi na prośbę, wzniesienie Ma’N od niższych parcufim, w tym dusz w światach BJ’A, czyli drugą metodą. W świecie Nekudim świecenie to określane jest „świeceniem przez jesod” albo „punkt szuruk”.
Podczas tej metody Aba we Ima wznoszą własne ACha’P i łączą się z G’E de-ZA’T, które otrzymują światło mochin de-Ga’R na poziomie Aba we Ima. W ten sposób mochin rozprzestrzenia się również na ciała pięciu parcufim świata Acilut, w tym ZO’N, ale pod warunkiem, że będą one w górze, w miejscu Ga’R.
A w przyszłości, po Gmar Tikun, ZO’N otrzyma dopełnienie do dziesięciu sfirot drugą metodą, a malchut opuści się z parsy do końców stóp świata A’K. Wtedy necach, chod, jesod de-ZO’N, które znajdują się w BJ’A, połączą się z ZO’N Acilut i sijum Acilut zrówna się w właściwościach z sijum świata A’K. W tym okresie przyjdzie Król-Maszijach, a „jego stopy staną na Górze Oliwnej” i stanie się jasne, że całkowity tikun światów w ciągu 6000 lat może nastąpić tylko poprzez ich wzniesienie.
ŚWIATY BRIJA, JECIRA, ASIJA
144. Siedem powiązanych podstaw musi zostać wyjaśnionych w trzech światach BJ’A.
1) Skąd pochodzi miejsce dla tych trzech światów.
2) Poziom parcufim BJ’A i pierwotne położenie światów w momencie ich powstawania i oddzielenia od nukwy świata Acilut.
3) Wzniesienie światów i ich położenie przed grzechem (upadkiem) Adama HaRiszon.
4) Mochin, które otrzymały światy BJ’A i miejsce ich upadku po tym, jak zostały rozbite z powodu grzechu Adama HaRiszon.
5) Mochin, światło gadlut od Ima świata Acilut, które światy BJ’A otrzymały po swoim upadku pod parsę świata Acilut.
6) Znaczenie tylnych części pięciu parcufim świata Acilut, które upadły pod parsę wewnątrz światów BJ’A i stały się dla nich neszama de-neszama.
7) Poziom malchut świata Acilut, który upadł w światy BJ’A i pełni rolę Atik dla parcufim BJ’A.
145. Definicja pierwsza: jak zostało powiedziane powyżej, w wyniku wzniesienia się malchut do biny (tiferet) Nekudot de-Sa’G, dolne dwie trzecie tiferet, necach, hod, jesod i malchut tego parcufa upadły pod parsę i utworzyły tam miejsce dla światów BJ’A. Dolne dwie trzecie sfiry tiferet, stały się miejscem świata Brija, trzy sfirot, necach, hod i jesod, stały się miejscem świata Jecira, a malchut stała się miejscem świata Asija.
146. Definicja druga: stopień osiągnięć parcufim BJ’A i ich położenie w czasie wyjścia i narodzin z beten nukwy de-Acilut. Malchut świata Acilut stwarza światy BJ’A. W tym czasie Z’A świata Acilut uzyskał poziom chaja (chochma) od Aba, a nukwa uzyskała poziom neszama od Imy. Jak już wiesz, ZO’N otrzymują mochin od AW’I tylko poprzez ich wzniesienie i obłóczenie w wyższy parcuf. Z’A nakłada się na parcuf Aba we Ima i nazywa się Aba we Ima ilain („górny”), a malchut nakłada się na Ima de-Acilut i nazywa się ISzSU’T. Będąc w tym stanie, malchut świata Acilut wybiera odpowiednie, jeszcze nienaprawione naczynia i tworzy z nich świat Brija z pięcioma parcufim w nim.
147. A ponieważ malchut znajduje się w miejscu Imy (bina), to osiąga stopień Ima. Dlatego świat Brija, stworzony z brzucha malchut (nukwy), znajduje się stopień niżej od Imy i w konsekwencji stopień niżej od nukwy, która wznosząc się do Imy, uzyskała swój stopień. Tak więc świat Brija w momencie jego powstania jest na poziomie Z’A świata Acilut.
148. Na tej samej zasadzie został stworzony świat Jecira, który narodził się po świecie Brija i znajduje się na kolejnym poziomie po Z’A – poziomie nukwa (malchut) świata Acilut. Jednak nie wszystkie z dziesięciu sfirot świata Jecira znajdują się na miejscu nukwy de-Acilut, a tylko jego cztery górne sfirot. Nukwa de-Acilut posiada dwa stany w odniesieniu do Z’A świata Acilut. Jeśli wraz z nim znajduje się w stanie panim de-panim, to jej poziom jest równy poziomowi Z’A i nakłada się na niego. W tym stanie oba mają po 10 sfirot.
A kiedy nukwa jest w relacji do Z’A de-Acilut achor be achor, ma tylko cztery pierwsze sfirot, które odziewają się w cztery ostatnie sfirot Z’A, a 6 ostatnich sfirot nukwy opuszcza się na niższy stopień, tj. pod parsę w świecie Acilut. W stanie achor be achor, kiedy nukwa (malchut) świata Acilut nad parsą ma tylko 4 pierwsze sfirot, to świat Jecira również ma tylko 4 pierwsze sfirot nad parsą, a pozostałe 6 sfirot świata Jecira znajdują się na poziomie sześciu pierwszych sfirot miejsca świata Brija.
149. Świat Asija, który został naprawiony za pomocą świata Jecira, jest określany jako stopień, na którym obecnie znajduje się świat Brija, ponieważ świat Jecira był poprzednio na stopniu nukwa de-Acilut. Dlatego stopień poniżej niego odnosi się do świata Asija – obecnego świata Brija. Jednak tylko pierwsze cztery sfirot świata Jecira były na poziomie nukwa de-Acilut, natomiast ostatnie sześć sfirot świata Jecira znajdowało się na poziomie świata Brija. Dlatego, tak samo w świecie Asija, cztery pierwsze sfirot są na poziomie ostatnich czterech sfirot świata Brija, a sześć ostatnich sfirot świata Asija jest na poziomie sześciu pierwszych sfirot obecnej lokalizacji świata Jecira.
W ten sposób cztery sfirot de-necach-hod-jesod-malchut obecnego świata Jecira i wszystkie 10 sfirot obecnego świata Asija, przestały odnosić się do świętości i przeszły do działu klipot, nienaprawionych pragnień, ponieważ na poziomie od chaze de-Jecira do sijum de-Asija nie może być niczego poza klipot, ponieważ czyste światy znajdują się powyżej chaze obecnego świata Jecira. Teraz znamy stopnie zajmowane przez światy BJ’A i ich miejsce stworzone przed faktycznym powstaniem tych światów.
150. Teraz wyjaśniamy trzecią definicję: wysokość parcufim BJ’A w momencie, gdy otrzymały dodatkowe światło-mochin, przed upadkiem Adama HaRiszon. Z pomocą dodatkowego światła w szabat nastąpiły dwa wzniesienia światów. Pierwsze wzniesienie nastąpiło w piątej godzinie erew szabat, kiedy to urodził się Adam HaRiszon. Wtedy zaczęło świecić dodatkowe światło szabatu, które nazywa się „hej de-jom sziszin”.
W tym czasie Z’A osiągną poziom jechida, wzniósł się i obłóczył w Arich Anpin de-Acilut. Nukwa osiągnęła poziom chaja, wzniosła się i odziała w Aba we Ima de-Atcilut. Brija wzniosła się do ISzSU’T, Jecira – do Z’A, a pierwsze cztery sfirot Asija wzniosły się na miejsce nukwy de-Acilut, 6 ostatnich sfirot Asija wzniosło się do 6 pierwszych sfirot Brija.
Drugie wzniesienie światów miało miejsce w erew szabat, kiedy to 6 dolnych sfirot de-Asija wzniosło się do miejsca nukwy de-Acilut z pomocą dodatkowego światła w szabat. Tak więc zarówno świat Jecira, jak i świat Asija wzniosły się nad parsę i znalazły się w świecie Acilut w miejscu ZO’N de-Acilut w stanie panim be-panim.
151. Wyjaśnijmy teraz czwartą definicję – poziom mochin w światach BJ’A i miejsce upadku tych światów po grzechu Adama HaRiszon. Wiadomo, że z powodu szkody wyrządzonej przez grzech Adama, z tych światów całkowicie zniknął mochin, czyli całe dodatkowe światło, które światy te otrzymały podczas dwóch wejść w przeddzień szabatu.
Poza tym, ZO’N świata Acilut powróciły do stanu „Wa’K i nekuda”.
Trzy światy BJ’A teraz są wypełnione tylko światłem, które miały podczas swoich narodzin. Znajdują się w stanie Wa’K, tj. Z’A. Oprócz tego upadły pod parsę w miejsce światów BJ’A, przygotowanego dla nich po C’B. Teraz cztery ostatnie sfirot świata Jecira i wszystkie 10 sfirot świata Asija znajdują się na miejscu 14 sfirot działu klipot.
152. Piąta osobliwość światów BJ’A polega na tym, że podczas upadku otrzymały one mochin de-Ima. Kiedy światy BJ’A opuściły Acilut i upadły pod parsę, były na stopniu Wa’K. Wtedy ISzSU’T świata Acilut odział się w ZO’N de-Acilut, zrobił ziwug na reszimot de-itlabszut w ZO’N i rozprzestrzenił światło neszama światom BJ’A w taki sposób, że świat Brija otrzymał od niego 10 pełnych sfirot na poziomie bina, świat Jecira otrzymał Wa’K de-bina, a świat Asija tylko bchinę achor be achor, czyli jeden punkt malchut de-bina.
153. Szóstą cechą szczególną jest poziom neszama le neszama (chaja), osiągnięty przez światy BJ’A uzyskany od pięciu parcufim de-achoraijm świata Acilut. Ponieważ podczas zmniejszania się jareach (księżyca), czyli malchut świata Acilut, jej 9 dolnych sfirot tworzących parcuf de-achor de-nukwa, upadło pod parsę i odziało parcufim BJ’A, obejmujące 3 stadia: ibur, jenika, mochin. Bchinat mochin (dorosły stan) upadł w świat Brija, bchina jenika upadła w Jecira, a bchina ibur upadła w Asija. W ten sposób wszystkie światy BJ’A otrzymały bchinę neszama le neszama.
154. Siódmą cechą jest sfira keter nukwy świata Acilut, która jest całkowicie niedostępna dla światów BJ’A, ale z której emanuje mała łuna światła jechida do światów BJ’A. Jak się okazało, podczas pomniejszenia księżyca, bchinot ibur, jenika i mochin z tylnej części parcufa nukwa świata Acilut, wpadły pod parsę i odziały się w światy BJ’A. NeH’J nazywane są ibur, ChaGa’T nazywane są jenika, a ChaBa’T nazywane są mochin.
Jednak tylna część (achoraijm) keteru de-nukwa stała się stopniem Atik dla parcufim BJ’A, jej nie można osiągnąć. Światło, które świeci w BJ’A, jest tylko niewielkim świeceniem w stosunku do tego, czym było przed upadkiem, grzechem. Światy otrzymują or nefesz od iburu, ruach – od jenika, poziom neszama otrzymują od mochin de-Ima. Neszama le neszama, czyli światło chaja, otrzymują od dziewięciu dolnych sfirot nukwy, a bchinat jechida otrzymują od tylnej części keteru nukwy świata Acilut, czyli punktu malchut de-Acilut.
WZNIESIENIA ŚWIATÓW
155. Podstawowa różnica między światem A’K, a światem Acilut polega na tym, że parcufim A’K powstały jako konsekwencja C’A. Każdy z ich stopni składał się z dziesięciu pełnych sfirot z jednym naczyniem – malchut. Pierwsze dziewięć sfirot stanowi samo światło, Stwórcę.
Parcufim świata Acilut są wytworami C’B. Kiedy mówimy, że tego dnia Stwórca stworzył niebo i ziemię, mamy na myśli, że rachamim (miłosierdzie) zostało włączone do din (sądu) podczas wznoszenia się malchut (poziom din) do biny (poziom rachamim) i ich wymieszania.
W rezultacie, w binie na poziomie chaze pojawia się nowe zakończenie wyższego światła (gdyż malchut mesajemet wznosi się do biny), a malchut ha-mizdaweget, która znajdowała się w pe de-rosz, wznosi się do biny de-rosz, zwanej nikwej ejnaim i z tego powodu z naczyń na poziomie Wa’K bez rosz pozostą tylko keter i chochma, czyli światła nefesz i ruach. Z pięciu naczyń nieobecne są Z’A i malchut, a ze świateł brakuje neszama, chaja i jechida.
156. Jak zostało powiedziane powyżej, za pomocą wzniesienia Ma’N podczas drugiego iburu, parcufim świata Acilut otrzymały światło chochma od parcufim A’B-Sa’G świata A’K, to światło ponownie opuściło malchut z nikwej ejnaim de-rosz do pe, tak jak to było przed C’B. W ten sposób parcufim ponownie nabywają brakujące wcześniej naczynia bina, Z’A oraz malchut i w konsekwencji światła neszama, chaja i jechda.
To dotyczy tylko dziesięciu sfirot de-rosz, a nie guf, ponieważ światło chochma nie rozprzestrzeniło się jeszcze z pe de-rosz do guf, więc nawet po nabyciu mochin de-gadlut de-rosz, ciała nadal pozostają w stanie C’B, jak również w stanie katnut.
A zatem parcufim de-Acilut uważane są za poziom 10 sfirot wychodzących na awijut bchina alef, co odpowiada stopniowi Z’A (Wa’K bli rosz) i są nazywane światem M’A. Odziewają się na parcufim M’A (Z’A) pięciu parcufim świata A’K znajdujących się poniżej taburu.
157. Atik świata Acilut otrzymuje światło od M’A de-Galgalta, tzn. odziewa się w niego od tabur do jesod. A parcuf Arich Anpin (A’A) de-Acilut odziewa się w parcuf A’B od taburu w dół otrzymując światło ze stopnia M’A de-A’B. Parcuf Aba we Ima de-Acilut odziewa się w parcuf Sa’G świata A’K od taburu w dół i otrzymuje światło od znajdującego się tam stopnia M’A.
ZO’N de-Acilut odziewają się w parcufim M’A i Bo’N świata A’K i otrzymują światło na tym stopniu. W taki sposób każdy parcuf świta Acilut otrzymuje światło od odpowiadającego mu parcufa świata A’K na stopniu jego Wa’K bli rosz od taburu do jesod, czyli na poziomie M’A świata A’K, ale nie odziewa się w pełni w odpowiadający mu parcuf świata A’K.
I chociaż poziom światła chochma w głowach świata Acilut sięga Ga’R, bierzemy pod uwagę tylko ten poziom światła chochma, który rozprzestrzenia się od pe de-rosz w guf, czyli Wa’K bli rosz lub Z’A.
158. Nie oznacza to, że każdy z pięciu parcufim Acilut odziewa się w odpowiadającą mu bchinę świata A’K. Jest to niemożliwe, ponieważ pięć parcufim A’K jest nałożonych jeden na drugi. To samo dzieje się z pięcioma parcufim Acilut. Chodzi o to, że poziom każdego parcufa świata Acilut koreluje z odpowiednim mu poziomem w pięciu parcufim de-A’K i stąd otrzymuje swoje światło.
159. Aby górne parcufim mogły rozprzestrzeniać mochin z pe w dół, do gufim pięciu parcufim de-Acilut, niższe parcufim muszą wznieść Ma’N. Tylko wtedy mogą otrzymać dopełnienie w postaci dziesięciu sfirot drugiego rodzaju, co wystarczy także dla gufim. Wznoszenie Ma’N odbywa się w trzech etapach.
Najpierw Ma’N wznosi się na awijut bet, na który wychodzi 10 sfirot poziomu bina, czyli Sa’G w gadlucie ze światłem neszama. Następnie Ma’N wznosi się na awijut gimel, na który wychodzi 10 sfirot poziomu chochma, czyli A’B z mochin światła chaja. A kiedy Ma’N za trzecim razem wznosi się na awijut dalet, wychodzi 10 sfirot poziomu keter, czyli Galgalta z mochin światła jechida.
160. Dolne parcufim, którym powierzono rolę wznoszenia Ma’N – to ludzkie dusze (NaRa’N de-cadikim), które są już włączone w światy BJ’A i mogą wznosić Ma’N do ZO’N świata Acilut, czyli do wyższego w odniesieniu do nich parcufa, który w swojej kolejności wznosi Ma’N do swoich wyższych parcufim: Arich Anpin, Aba we Ima i wyżej, dopóki nie osiągną parcufim A’K.
Wtedy w odpowiedzi na Ma’N wyższe światło zstępuje ze świata Nieskończoności do światów A’K. Dziesięć sfirot wyłania się zgodnie z obecnym tam poziomem awijut Ma’N. Jeśli jest to bchina bet, wówczas odpowiada to poziomowi neszama, bchina gimel odpowiada poziomowi chaja, a bchina dalet przyciąga światło poziomu jechida.
Stamtąd mochin schodzi ze stopnia na stopień poprzez parcufim świata A’K do parcufim świata Acilut, aż do ZO’N świata Acilut, który wpływa za pomocą mochin na NaRa’N de-cadikim, aby podnieśli Ma’N z BJ’A. Ogólna zasada przy tym polega na tym, że każde odnowienie mochin pochodzi wyłącznie ze świata Nieskończoności. Żaden stopień nie może wznieść Ma’N ani otrzymać światła chochma bez najbliższego mu górnego parcufa.
161. I wiedz, że niższe parcufim mogą otrzymać światło od ZO’N świata Acilut nie wcześniej, niż wszystkie wyższe parcufim światów Acilut i A’K otrzymają gadlut za pomocą prośby niższych. Odnowienie mochin pochodzi tylko ze świata Nieskończoności. Natomiast NaRa’N de-cadikim mogą otrzymać mochin tylko od poprzedniego parcufa, czyli od ZO’N świata Acilut.
Dlatego mochin musi zstąpić i rozprzestrzenić się przez wszystkie parcufim powyżej ZO’N świata Acilut, aż dotrze do niego, a stamtąd do NaRa’N de-cadikim w światach BJ’A. Wiemy już, że w duchowości nic nie znika, a przejście obiektu z jednego miejsca do drugiego nie oznacza jego zniknięcia w pierwszym miejscu, jak to ma miejsce w naszym świecie, ale wskazuje na znajdowanie się w pierwszym miejscu także po jego przemieszczeniu się do drugiego.
Można to porównać do zapalania świecy od świecy, gdy poprzednia świeca, przekazując ogień następnej, również pozostaje zapalona. Istnieje zasada, mówiąca, że pierwotne światło (korzeń) pozostaje na miejscu, podczas gdy gałąź zmienia swoją pozycję. Teraz zrozumiesz, że to samo światło, które zstępuje przez wszystkie wyższe światy i dociera do NaRa’N de-cadikim, pozostaje na każdym stopniu przez który przechodzi. A wszystkie stopnie otrzymują więcej światła, ponieważ muszą je przekazać cadikim.
162. I z tego co zostało powiedziane zrozum, jak niżsi poprzez swoje działania przyczyniają się do wznoszenia i opadania parcufim i światów. Jeśli ich działania są właściwe, podnoszą Ma’N i przyciągają światło, a wtedy wszystkie światy, wszystkie stopnie, przez które przechodzi światło, rosną i wznoszą się dzięki światłu, które przekazują. Ale kiedy ich działania się pogarszają, tak samo pogarsza się Ma’N, mochin znika ze stopni i światów, a wyższe światy przestają przekazywać światło niższym, co przyczynia się do obniżenia światów do ich początkowego stałego (minimalnego) stanu.
163. Teraz wyjaśnimy kolejność wznoszenia się pięciu parcufim Acilut do pięciu parcufim A’K. Wyjaśnimy również wznoszenie się trzech światów BJ’A do ISzSU’T i ZO’N świata Acilut, począwszy od ich minimalnego stanu (katnut), aż do stanu ostatecznego, który zostanie osiągnięty z końcem 6000 lat w Gmar Tikun. Zazwyczaj mówimy o trzech głównych wzniesieniach, które dzielą się na wiele indywidualnych.
Minimalny poziom światów A’K i ABJ’A. Wiemy, że po C’A pierwszym parcufem w świecie A’K jest Galgalta, na którą przyoblekają się kolejne 4 parcufy świata A’K: A’B, Sa’G, M’A i Bo’N. Sijum raglej de-A’K znajduje się ponad punktem naszego świata. Wokół Galgalty ze wszystkich stron rozprzestrzenia się otaczające ją światło świata Nieskończoności, którego wielkości nie da się zmierzyć i która nie ma końca. Część z całego otaczającego Galgaltę światła świata Nieskończoności wchodzi do jej wnętrza i nazywana jest linią i światłem wewnętrznym.
164. Wewnątrz parcufim M’A i Bo’N świata A’K znajduje się parcuf TaNeHJ’M de-A’K, który jest również nazywany Nekudot de-Sa’G de-A’K. W czasie C’B malchut ha-mesajemet, która znajdowała się nad punktem naszego świata, wzniosła się do tiferet i wyznaczyła miejsce w chaze tego parcufa, poniżej górnej jednej trzeciej jego tiferet. Tam powstał nowy sijum (koniec) wyższego światła, które nie mogło się rozprzestrzenić od tego miejsca w dół. Ten sijum został mianowany parsą pod światem Acilut.
Sfirot parcufa Nekudot de-Sa’G, które pozostały pod parsą, utworzyły miejsce dla trzech światów BJ’A w następującej kolejności: dolne dwie trzecie tiferet aż do chaze, przygotowały miejsce dla świata Brija. Necach, chod, jesod, przygotowały miejsce dla świata Jecira. Malchut utworzyła miejsce dla świata Asija. Tak więc, miejsce trzech światów BJ’A zaczyna się od parsy i kończy nad punktem naszego świata.
165. Cztery światy: Acilut, Brija, Jecira, Asija, zajmują miejsce od parsy do punktu naszego świata. Świat Acilut znajduje się pomiędzy taburem świata A’K i parsą. Od parsy do punktu naszego świata jest miejsce dla trzech światów BJ’A. Położenie światów A’K i BJ’A jest teraz stałe i nigdy nie nastąpi jego zmniejszenie.
W tym stanie we wszystkich parcufim i światach istnieje tylko poziom Wa’K bez rosz. Nawet jeśli pierwsze trzy parcufim świata Acilut mają Ga’R w głowach, to jednak żadne światło nie rozprzestrzenia się poniżej pe, a wszystkie ich gufim są w stanie Wa’K bez rosz. Ten sam stan istnieje w światach BJ’A. I nawet w parcufim świata A’K w odniesieniu do otaczającego je światła (or makif), uważa się że im również brakuje Ga’R.
166. Istnieją trzy ogólne wzniesienia dopełniające światy na trzech poziomach: neszama, chaja, jechida. Zależą one od wzniesienia Ma’N przez niższe obiekty. Pierwsze wzniesienie ma miejsce, gdy Ma’N wznosi się na stopień awijut de-bchina bet. Wówczas ACha’P stopnia bina (światło neszama,) jest naprawione przez jego dopełnienie do 10 sfirot drugiego typu, tj. za pomocą świecenia szuruk. Przy tym mochin świeci również w niższych obiektach, w Za’T i w gufim, podobnie jak w parcufim de-A’K, gdzie wszystkie stopnie dziesięciu sfirot roszim rozprzestrzeniają się również w ich gufim.
167. Gdy światło przechodzi przez świat Acilut, każdy z pięciu parcufim tego świata otrzymuje światło biny, zwane neszama, lub mochin de-Sa’G, które świeci parcufim de-Acilut, tak jak to było w A’K i teraz otrzymują światło gadlut i przywdziewają parcufim de-A’K zgodnie z poziomem mochin, który otrzymały.
168. Jak tylko parcuf Atik otrzymuje mochin de-bina, podnosi się i nakłada na parcuf bina świata A’K, odpowiadający poziomowi Sa’G (binie) de-Galgalta świata A’K i otrzymuje tam bchinat neszama de-jechida świata A’K, która świeci również w jego ciele.
A kiedy mochin dochodzi do parcufa Arich Anpin świata Acilut, wtedy ten podnosi się i nakłada na rosz de-Atik, odpowiadający stopniowi Sa’G parcufa A’B świata A’K i stamtąd otrzymuje bchinat neszama de-chaja de-A’K, która również świeci w jego guf. A kiedy mochin dochodzi do parcufa Aba we Ima, ten podnosi się o stopień wyżej i nakłada na Ga’R de-Arich Anpin, odpowiadający poziomowi bina de-Sa’G de-A’K i stamtąd otrzymuje światło neszama de-neszama de-A’K, które świeci w jego Za’T.
Kiedy mochin osiąga ISzSU’T i ZO’N świata Acilut, wtedy wznoszą się i nakładają na Aba we Ima de-Acilut, co odpowiada poziomowi bina parcufim M’A i Bo’N świata A’K i stamtąd otrzymują bchinat neszama de-nefesz-ruach świata A’K. I wtedy NaRa’N cadikim otrzymują mochin de-neszama świata Acilut. A kiedy mochin przychodzi do parcufim świata Brija, świat Brija podnosi się i nakłada na nukwę de-Acilut, otrzymując od niej bchinat nefesz de-Acilut.
Kiedy mochin przychodzi do świata Jecira, ten wznosi się i nakłada na świat Brija, otrzymując od niego bchinat neszama i Ga’R de-Brija. Na koniec, kiedy mochin przychodzi do świata Asija, ten wznosi się i nakłada na świat Jecira i otrzymuje od niego bchinat mochin de-Wa’K de-Jecira. W ten sposób przeanalizowaliśmy to, co każdy parcuf otrzymał przy pierwszym wzniesieniu, spowodowanym wzniesieniem Ma’N drugiego rodzaju przez dusze, które znajdują się w światach BJ’A.
169. Drugie wzniesienie ma miejsce w wyniku podniesienia Ma’N na awijut de-bchina gimel, kiedy to naprawione zostają ACha’P poziomu chochma (chaja). Gadlut i uzupełnienie do dziesięciu sfirot drugiego typu następuje gdy mochin świeci również w Za’T i gufim, jak w parcufim A’K. A kiedy mochin przechodzi w dół przez światy ABJ’A, każdy parcuf pod wpływem tego światła rośnie i wznosi się o jeden stopień.
170. Kiedy mochin osiąga parcuf Atik de-Acilut, Atik wznosi się i odziewa w parcuf chochma de-A’K, który nazywa się A’B. Odpowiada to stopniowi A’B de-Galgalta de-A’K, Atik odbiera światło chaja de-jechida. A kiedy mochin osiąga parcuf Arich Anpin świata Acilut, A’A wznosi się i obleka w Ga’R de-Sa’G de-A’K, odpowiadający stopniu A’B de-A’K i otrzymuje stamtąd światło chaja de-chaja de-A’K.
Kiedy mochin osiąga parcuf Aba we Ima de-Acilut, ten wznosi się i przyodziewa Ga’R de-Atik w jego minimalnym stanie, który odpowiada stopniowi A’B parcufa Sa’G de-A’K i otrzymuje od niego światło chaja de-neszama de-A’B, które świeci również dla Za’T i gufim. Gdy tylko mochin osiąga ISzSU’T de-Acilut, ten wznosi się i ubiera w Ga’R de-Arich Anpin w jego minimalnym stanie, który odpowiada stopniowi A’B de-M’A de-A’K i otrzymuje tam światło chaja de-M’A de-A’K.
Kiedy mochin dochodzi do ZO’N de-Acilut, ten wznosi się i przywdziewa Ga’R de-Aba we Ima, co odpowiada stopniowi A’B de-Bo’N de-A’K i otrzymuje od niego światło chaja de-Bo’N de-A’K. Neszamot cadikim otrzymują światło od ZO’N. Jeśli mochin dociera do świata Brija, ten wznosi się i zostaje przyobleczony w Z’A de-Acilut i otrzymuje stamtąd stopień ruach de-Acilut.
Przy otrzymaniu mochin przez świat Jecira, świat ten wznosi się i odziewa nukwę de-Acilut, otrzymując tam światło nefesz de-Acilut. Kiedy mochin dociera do świata Asija, ten wznosi się i przyobleka w świat Brija, otrzymując tam bchinat Ga’R i neszama de-Brija. Wówczas świat Asija wypełniony jest wszystkimi światłami NaRa’N de-BJ’A. W ten sposób wyjaśniliśmy, jak wygląda drugie wzniesienie każdego z parcufim ABJ’A, które wzniosły się i urosły, ponieważ NaRa’N de-cadikim wzniosły Ma’N de-bchinat gimel.
171. Trzecie wzniesienie światów następuje w odpowiedzi na wzniesienie przez dusze Ma’N na awijut dalet, kiedy ACha’P poziomu keter zostają naprawione i parcuf otrzymuje światło jechida poprzez uzupełnienie do dziesięciu sfirot drugim sposobem. Mochin świeci również w ich Za’T i gufim, tak jak to miało miejsce w parcufim de-A’K. W miarę przejścia mochin przez parcufim światów ABJ’A, każdy z nich rośnie, wznosi się i przyodziewa w odpowiadający mu górny parcuf, w zależności od rodzaju światła w nim.
172. W czasie otrzymania mochin przez parcuf Atik świata Acilut, ten wznosi się i odziewa Ga’R Galgalty świata A’K i otrzymuje stamtąd światło jechida de-jechida. Kiedy mochin przychodzi do Arich Anpin świata Acilut, ten wznosi się na poziom Ga’R parcufa A’B de-A’K, otrzymując jednocześnie światło jechida de-chaja de-A’K.
Gdy mochin osiąga AW’I, parcuf ten wznosi się do Ga’R de-Sa’G de-A’K, otrzymując światło jechida de-neszama de-A’K. Kiedy mochin dochodzi do parcufa ISzSU’T, wtedy ten podnosi się do Ga’R de-M’A de-A’K, otrzymując światło jechida de-M’A de-A’K. Kiedy mochin świeci w ZO’N, te wznoszą się do Ga’R de-Bo’N de-A’K, jednocześnie otrzymując światło jachida de-Bo’N de-A’K. Wtedy NaRa’N de-cadikim otrzymują światło jechida z ZO’N de-Acilut.
Kiedy mochin przychodzi do świata Brija, ten podnosi się w parcuf ISzSU’T de-Acilut, otrzymując w ten sposób neszama de-neszama. Mochin podnoszą świat Jecira w parcuf Z’A de-Acilut, w ten sposób otrzymują ruach de-Acilut. Kiedy mochin dociera do świata Asija, ten podnosi się w parcuf Nukwa de-Acilut, otrzymując w ten sposób nefesz de-Acilut (rys. 9 z „Sefer HaIlan”).
173. Okazuje się, że podczas trzeciego wzniesienia, każdy z pięciu parcufim świata Acilut powiększył się dzięki neszama, chaja i jechida świata A’K, poprzez przywdzianie pięciu odpowiadających im parcufim świata A’K. NaRa’N de-cadikim i światy BJ’A również otrzymały Ga’R i wzniosły się nad parsę. Teraz światło chochma świeci w ich chasadim.
174. Należy wiedzieć, że NaRa’N de-cadikim, czyli dusze ludzi żyjące w światach BJ’A, nieustannie odziewają się w tylko w parcufim BJ’A, które są pod parsą. Nefesz odziewa się w 10 sfirot de-Asija, ruach w 10 sfirot de-Jecira, a neszama jest przyobleczona w 10 sfirot de-Brija. Chociaż dusze otrzymują światło z ZO’N świata Acilut, to jednak dociera ono do nich poprzez światy BJ’A, w które się przyoblekają. NaRa’N de-cadikim wznoszą się wraz ze wzniesieniami trzech światów BJ’A. Światy BJ’A wznoszą się zgodnie z otrzymaniem światła przez NaRa’N de-cadikim, czyli zgodnie z siłą Ma’N wzniesioną przez cadikim.
175. Wszystkie światy i parcufim, które są w swoim zwykłym stałym stanie, mają tylko Wa’K bez rosz. Oznacza to, że każdy stopień korzysta tylko ze swoich sześciu górnych sfirot, które obejmują sześć dolnych świateł. Nawet NaRa’N de-cadikim, to nie więcej niż Wa’K, mimo że mają Ga’R de-neszama ze świata Brija. W porównaniu ze światem Acilut, te Ga’R stanowią Wa’K.
To samo można powiedzieć o parcufim samego świata Acilut. Wprawdzie mają Ga’R (światło) w swoich roszim (głowach), niemniej jednak światło to nie rozprzestrzenia się w gufim, dlatego te parcufim również uważane są za Wa’K. Użycie dodatkowych naczyń (sfirot), prowadzące do uzyskania dodatkowego światła, następuje tylko w rezultacie wzniesienia Ma’N, wznoszonego przez cadikim (czyli dusze ludzi będących w światach BJ’A).
Jednak otrzymanie tego światła (mochin) jest możliwe jedynie dzięki wzniesieniu niższego parcufa na poziom wyższego. W wyższych parcufim świata Acilut (A’A, Aba we Ima, ISzSU’T) zachodzi dopełnienie do dziesięciu sfirot według drugiej zasady (z pomocą swoich własnych ACha’P), w czasie kiedy u ZO’N dopełnienie do dziesięciu sfirot odbywa się tylko według pierwszej zasady, poprzez wejście na stopień wyższego parcufa z jego ACha’P, a nie ich własnych ACha’P.
Dzieje się tak dlatego, że ACha’P de-ZO’N świata Acilut są ogromnymi pragnieniami otrzymywania, podobnymi w swej wielkości do Istoty Stworzenia (malchut de-malchut). Tym pragnieniom można zaradzić tylko w czasie Gmar Tikun. Dlatego pięć parcufim świata Acilut, mogą otrzymać światła neszama, chaja i jechida, tylko podczas ich wzniesienia do odpowiednich parcufim świata A’K.
Światy BJ’A również mogą otrzymać światła neszama, chaja i jechida podczas wzniesienia do ISzSU’T i ZO’N świata Acilut. Brija przyodziewa się w ISzSU’T, Jecira w Z’A, a Asija w malchut (Nukwę) świata Acilut. Okazuje się, że podczas tego wzniesienia, przestrzeń od parsy w dół (miejsce światów BJ’A) staje się pusta od jakiegokolwiek światła. Niemniej jednak istnieje różnica między dziesięcioma sfirot świata Brija i sześcioma górnymi sfirot świata Jecira, a z drugiej strony wszystkimi innymi sfirot.
Tak więc 14 niższych (z 30) sfirot miejsca światów BJ’A stanowi stałą lokalizację tylko dla klipot (pragnień światła dla własnej przyjemności, bez ekranu). To właśnie z powodu „grzechu” Adama HaRiszon, 14 dolnych sfirot światów BJ’A zstąpiło do tego miejsca. Wcześniej jak wiemy, światy te stały co najmniej 14 sfirot wyżej. Tak więc, po wzniesieniu światów BJ’A w Acilut, w przestrzeni od parsy do klatki piersiowej (chaze) świata Jecira nie ma w ogóle „niczego’, ani światów BJ’A, ani klipot, natomiast w przestrzeni od klatki piersiowej de-Jecira i poniżej znajdują się tylko klipot.
176. Tak więc, otrzymanie dodatkowych świateł neszama, chaja i jechida, zależy od wzniesienia Ma’N przez niższe parcufim, a ostatecznie od wniesienia Ma’N przez dusze ludzi (NaRa’N de-cadikim). Jeśli jednak z NaRa’N de-cadikim coś się dzieje, w rezultacie czego nie mogą podnieść Ma’N, to te wyższe, „uzupełniające” światła wychodzą ze wszystkich pięciu parcufim światów ABJ’A. Ale stałe światła – nefesz i ruach, które podczas takich stanów znajdują się w naczyniach keter i chochma każdego parcufa, nigdy ich nie opuszczają.
177. Jak już zostało powiedziane, po prawej stronie świata Acilut jest M’A, czyli jego własne naczynia, a po lewej Bo’N, czyli rozbite naczynia świata Nekudim, które są naprawiane przez naczynia M’A de-Acilut. I niech nie wydaje się tobie dziwnym, że Arich Anpin (A’A) de-Bo’N jest uważany za keter świata Acilut, a Aba we Ima (AW’I) uważa się za parcuf A’B świata Acilut.
Przecież A’A jest dolną połową keteru de-Bo’N, a AW’I jest dolną połową chochmy i biny świata Nekudim. Zatem wydawałoby się, że parcuf keter de-A’K (Galgalta) powinien odpowiadać A’A świata Acilut. Chodzi o to, że wszystkie parcufim Bo’N to nekewot, tzn. nie mają własnej zdolności otrzymywania, otrzymują tylko to, co dają im odpowiednie parcufim M’A – zacharim.
Dlatego wszystkie wzniesienia odbywają się tylko z zacharim (parcufim M’A). Ponieważ A’A de-M’A nie posiada żadnych naczyń odpowiadających keterowi, a jedynie chochmnie, a u AW’I de-M’A są jedynie naczynia odpowiadające binie, dlatego parcufowi A’A odpowiada parcuf A’B świata A’K, a parcufowi AW’I odpowiada parcuf SA’G świata A’K. Parcuf keter de-A’K odpowiada jedynie parcufowi Atik, który zajął cały poziom keter de-M’A.
178. W wyniku tych wzniesień, kolejność parcufim we wszystkich światach nie ulega zmianie. Jak wiemy, to właśnie wzniesienie Ma’N NaRa’N de-cadikim spowodowało dodatkowe otrzymywanie światła we wszystkich wyższych parcufim, które przekazują im światło ze świata Nieskończoności, częściowo pozostawiając je sobie, każdy zgodnie ze swoją pozycją, zwiększając swój rozmiar i wznosząc się coraz wyżej.
Każdy parcuf wznosi się na poziom tego, który jest wyżej, czyli wszystkie parcufim razem wznoszą się w górę, zachowując kolejność ich rozmieszczenia. Na przykład, kiedy ZO’N wynoszą się ze swojego stałego miejsca, tj. z miejsca pod taburem de-A’A, wznoszą się wyżej o jeden stopień, tj. do poziomu chaze de-A’A, Jednak A’A wznosi się wraz z nimi o jeden stopień wyżej, czyli z poziomu pe de-Atik, przyoblekając Ga’R de-Atik.
Naturalnie, wszystkie jego sfirot również się podnoszą. Jego ChaGa’T wznoszą się do poprzedniego poziomu Ga’R, a sfirot, które znajdowały się na poziomie od chaze do tabur, wzniosły się na swoje miejsce, itd. Tak więc wznoszące się ZO’N znajdują się teraz na poziomie od tabur w dół parcufa A’A, czyli kolejność ułożenia nie uległa zmianie (patrz rys. 4 w „Sefer HaIlan”, gdyż w momencie otrzymania światła neszama ZO’N wzniosły się na poziom Ga’R de-ISzSU’T, znajdującego się poniżej pe de-AW’I, który znajduje się poniżej chaze de-A’A).
Jednak wszystkie parcufim świata Acilut również wzniosły się o jeden stopień (patrz rys. 7 „Sefer HaIlan”) podczas otrzymania światła neszama. Dlatego ZO’N nadal zdarzają się być odziane w przestrzeń poniżej chaze de-ISzSU’T, znajdującego się na poziomie od chaze w dół de-AW’I, znajdującego się poniżej taburu de-A’A. Wzniesienia wszystkich parcufim odbywają się w podobny sposób bez wyjątku (patrz na rysunki w „Sefer HaIlan” od trzeciego do końca).
179. Należy również zauważyć, że wszystkie parcufim wznosząc się, pozostawiają w tym samym czasie „ślady” na wszystkich poprzednich poziomach. To znaczy, że w rzeczywistości one zarówno wznoszą się, jak i pozostają na swoich poprzednich miejscach, bo w świecie duchowym nic nie znika. Na przykład Ga’R de-AW’I wznosi się do poziomu Ga’R de-A’A i jednocześnie pozostaje w swoim poprzednim miejscu – poniżej A’A, gdzie teraz wzniósł się ISzSU’T, wznosząc się do poziomu ChaGa’T de-AW’I, otrzymując jednocześnie to samo światło, które otrzymały ChaGa’T de-AW’I, gdy znajdowały się w tym samym miejscu przed wzniesieniem.
W ten sposób na tym stopniu znajdują się teraz trzy parcufim, a więc wznoszące się Ga’R de-AW’I stojące teraz w stałym miejscu Ga’R de-A’A, przekazują światło do swojego poprzedniego miejsca – od pe w dół A’A, gdzie teraz znajdują się ISzSU’T, gdyż Ga’R de-A’A, AW’I i ISzSU’T świecą jednocześnie w to samo miejsce. Tak więc wszystkie parcufim de-A’K i ABJ’A ustawiają się w jednej linii podczas wznoszenia.
Dlatego gdy parcuf wznosi się, należy zwrócić uwagę na stopień jego wznoszenia w odniesieniu do stałej pozycji wyższych parcufim, ich nowych miejsc (patrz rys. 3 w „Sefer HaIlan”, gdzie pokazane są stałe pozycje parcufim. Rysunki 4, 5 i 6 przedstawiają trzy wzniesienia Z’A, w odniesieniu do stałej lokalizacji parcufim świata Acilut. Rysunki 7, 8 i 9 przedstawiają trzy wzniesienia pięciu parcufim świata A’K. Rysunki 10, 11 i 12 przedstawiają trzy wzniesienia pięciu parcufim świata Acilut w odniesieniu do stałej lokalizacji Linii Nieskończoności.)
PODZIAŁ KAŻDEGO PARCUFA NA KETER I ABJ’A
180. W światach duchowych wszystko zbudowane jest zgodnie z tą samą zasadą, to znaczy, że to co ogólne można ocenić na podstawie szczegółu i odwrotnie, to co szczegółowe na podstawie tego co ogólne. Cały Wszechświat zazwyczaj dzielony jest na pięć światów A’K i ABJ’A. Świat A’K uważany jest za keter wszystkich światów, a 4 światy ABJ’A, są to odpowiednio chochma, bina, Z’A i malchut.
Dlatego każdy świat, parcuf, sfira, ogólnie rzecz biorąc, każdy obiekt duchowy, również może być podzielony na pięć światów A’K i ABJ’A. Rosz każdego parcufa uważany za jego keter i świat A’K. Guf, czyli miejsce od pe do chaze (klatki piersiowej) uważa się za świat Acilut (chochma). Przestrzeń od klatki piersiowej do tabur jest uważana za świat Brija (bina), a przestrzeń od taburu w dół jest uważana za światy Jecira i Asija (ZO’N).
181. Zatem sfirot KaCha’B ChaGa’T NeHJ’M, mają wiele różnych nazw. W zależności od tego, co dokładnie chcemy wyrazić nazywane są:
1) G’E i ACha’P;
2) KaCha’B ZO’N;
3) NaRaNCha’J;
4) Punkt litery „jud” i cztery litery „jud”, „hej”, „waw”, „hej”;
5) proste HaWaJa’H (Galgalta) i A’B, Sa’G, M’A i Bo’N, które są czterema rodzajami napełnienia światłem (miluim):
• napełnienie A’B – יוד הי ויו הי
• napełnienie Sa’G – יוד הי ואו הי
• napełnienie M’A – יוד הא ואו הא
• napełnienie Bo’N – יוד הה וז הה
6) A’A, AW’I i ZO’N: a) A’A – jest to keter, b) Aba – chochma, c) Ima – bina, d) Z’A – jest to ChaGa’T NeH’J, e) Nukwa – jest to malchut.
7) A’K i ABJ’A lub Keter i ABJ’A. Malchut de-Keter nazywana jest „pe”, malchut de-Acilut – „chaze”, malchut de-Brija – „tabur”, malchut de-Jecira – „jesod” i ogólna malchut nazywa się „sijum raglin”.
182. Istnieją dwa powody, dla których dziesięć sfirot nazywa się w różny sposób. Pierwszym jest podobieństwo właściwości do wewnętrznej natury sfiry, do której się odnosi. Drugim jest różnica właściwości z tą sfirą, która prowadzi do powstania nowej, szczególnej nazwy. Na przykład, keter dziesięciu sfirot prostego światła jest światłem Ein Sof (Nieskończoności), z drugiej strony rosz każdego parcufa jest również nazywany „keter”; wszystkie pięć parcufim świata A’K również są nazywane „keterami”, parcuf Atik jest to keter i A’A to także keter.
Jeśli wszystkie są keterami, to dlaczego każdy z nich ma swoją własną nazwę? Co więcej, wiemy, że obiekty duchowe, które mają całkowicie identyczne właściwości, łączą się w jedną całość. Dlaczego więc te duchowe obiekty, które są keterami nie łączą się ze sobą?
Jest tak dlatego, że choć mają właściwości podobne do keter (odnoszą się do Ejn Sof), to istnieje zasada mówiąca, że dopóki wyższe światło nie wejdzie do naczynia (nie rozprzestrzeni się w guf), jest uważane za Ejn Sof (nieosiągalną Nieskończoność).
Dlatego wszystkie pięć parcufim świata A’K w odniesieniu do światów ABJ’A są światłem, które jeszcze nie weszło w naczynie, ponieważ świat A’K, który jest zbudowany według praw C’A, jest całkowicie nieosiągalny przez parcufim, które znajdują się w światach ABJ’A i które są utworzone według prawa C’B.
Parcufim Atik i A’A świata Acilut odpowiadają keterowi świata Nekudim. Nie mniej jednak posiadają istotne różnice. Atik odpowiada górnej, a A’A dolnej połowie keteru świata Nekudim. Należy zaznaczyć, że podczas katnut świata Acilut, A’A nie jest w ogóle keterem, w tym stanie jego poziomem jest chochma, a tymczasem jedynym keterem na razie jest Atik.
Jednak podczas gadlut, wszystkie parcufim świata Acilut wznoszą się, przy czym Atik przechodzi do świata A’K, a A’A używa swoich ACha’P de-alija, stając się parcufem keter świata Acilut, Oprócz tego, parcuf Atik, tak jak i parcuf A’K, jest zbudowany zgodnie z prawem C’A i w konsekwencji jest niepostrzegalny dla niższych parcufim i światów („atik” od słowa „neetak”, „oddzielony”).
183. Powodem, dla którego dziesięć sfirot są nazywane Keter i ABJ’A, jest wskazanie na podział na naczynia „przednie” i „tylne” („panim” i „achoraijm”). Podział ten dokonał się w rezultacie C’B. Jak zostało powiedziane wyżej, wtedy malchut mesajemet wstąpiła na poziom bina de-guf, zwany tiferet, do chaze, tym samym tworząc tam nowy koniec (sijum) parcufa, zwany parsą i który znajduje się pod Acilut.
Naczynia, które znajdują się poniżej parsy, „wyszły” z Acilut i są nazywane BJ’A. Dolne dwie trzecie tiferet to Brija, NeH’J są nazywane Jecira, a malchut jest nazywana Asija. Warto wspomnieć, że każda sfira została podzielona na naczynia „panim” i „achoraijm” tak, że naczynia powyżej chaze to panim, a te poniżej chaze to achoraijm.
184. Z tego powodu, że parsa znajduje się na poziomie chaze, każda sfira i każdy parcuf podzielił się na swoje własne cztery stopnie zwane ABJ’A. Acilut to przestrzeń nad chaze, BJ’A to przestrzeń pod chaze. W zasadzie podział ten był już obserwowany także w świecie A’K, z tą tylko różnicą, że tam parsa opuściła się na poziom taburu, w przeciwieństwie do światów ABJ’A, gdzie parsa jest na poziomie chaze.
Okazuje się, że jego własny Acilut to parcufim A’B i Sa’G, które kończą się nad taburem, a pod taburem są jego BJ’A, czyli parcufim M’A i Bo’N. Zatem Galgalta – jest to rosz, A’B i Sa’G do tabur – to Acilut, a M’A i Bo’N znajdujące się pod taburem – to światy BJ’A.
185. Wszystkie pięć parcufim świata Acilut, są również podzielone zgodnie z tą samą zasadą. A’A jest to rosz całego świata Acilut. AW’I Ilajin, które odpowiadają A’B, nakładają się na miejsce od pe do chaze parcufa A’A, jest to Acilut de-Acilut i tam na linii klatki piersiowej (chaze) parcufa A’A przechodzi parsa świata Acilut (nie mylić z ogólną parsą wszystkich światów ABJ’A!).
ISzSU’T, które odpowiadają Sa’G, oblekają się od chaze de-A’A do jego taburu i są Briją świata Acilut. ZO’N, które odpowiadają M’A i Bo’N, są obleczone na A’A, na przestrzeni od jego taburu do końca świata Acilut i są Jecirą i Asiją świata Acilut. Tak więc widzimy, że również świat Acilut dzieli się na własny rosz i ABJ’A, podobnie jak światy A’K, gdzie parsa znajduje się na swoim miejscu, czyli na poziomie chaze de-A’A.
186. Jeśli spojrzymy na cały Wszechświat jak na jedną całość, zobaczymy, że trzy parcufim, Galgalta, A’B i Sa’G świata A’K, stanowią wspólny rosz całego Wszechświata, pięć parcufim świata Acilut, które odziewają się w przestrzeń od taburu świata A’K do parsy, stanowią Acilut całego Wszechświata. Pod parsą znajdują się już trzy światy BJ’A, które jednocześnie stanowią BJ’A całego Wszechświata.
187. Według tej samej zasady dzielą się absolutnie wszystkie poszczególne sfirot de-sfirot. Nawet malchut de-malchut de-Asija ma swoją rosz i guf, przy czym guf dzieli się na chaze, tabur i sijum raglin. Parsa, która znajduje się pod Acilutem danego stopnia, stoi w chaze ograniczając go. Brija tego stopnia zajmuje przestrzeń od chaze do tabur. Jecira i Asija danego stopnia znajdują się pomiędzy tabur i sijum raglin. Sfirot ChaGa’T każdego stopnia odpowiadają Acilut. Dolne dwie trzecie tiferet od chaze do tabur to Brija, NeH’J – Jecira, a Malchut – Asija.
188. Tak więc rosz każdego stopnia odnosi się do poziomu keter lub jechida, lub parcufa Galgalta. Acilut (od pe do chaze) odnosi się do chochmy, lub światła chaja, lub A’B. Brija (od chaze do tabur) odnosi się do biny lub światła neszama, lub parcufa Sa’G. Jecira i Asija (od taburu w dół) odnoszą się do ZO’N lub świateł ruach i nefesz, lub parcufim M’A i Bo’N (patrz na rysunki, zaczynając od pierwszego w „Sefer HaIlan”).