Lekcja 30

Temat: Miłość do przyjaciół

Wybran fragmenty ze źródeł

---

Slajdy 2–3

Rabasz, Artykuł nr 6 (1984), „Miłość Przyjaciół – 2”

„Jeżeli kilka osób gromadzi się razem z przekonaniem, że warto porzucić miłość własną, lecz nie posiada jeszcze wystarczającej siły ani znaczenia właściwości obdarzania, aby osiągnąć ją samodzielnie, bez zewnętrznej pomocy, i jeśli osoby te anulują się jedna przed drugą, a każda z nich posiada przynajmniej potencjalną miłość do Stwórcy, choć nie jest jeszcze zdolna realizować jej w praktyce, to dzięki temu, że każda z nich przyłącza się do społeczeństwa i anuluje siebie przed nim, stają się one jednym ciałem.

Na przykład, jeśli to ciało składa się z dziesięciu osób, posiada ono dziesięciokrotnie większą siłę niż pojedynczy człowiek.

Istnieje jednak pewien warunek:

Kiedy się gromadzą, każdy powinien myśleć o tym, że przychodzi teraz po to, aby anulować miłość własną.

Oznacza to, że nie będzie zastanawiał się nad tym, jak zaspokoić swoje pragnienie otrzymywania, lecz będzie starał się myśleć, na ile to możliwe, wyłącznie o miłości do innych.

Tylko w ten sposób można zdobyć pragnienie i potrzebę osiągnięcia nowej właściwości, zwanej: „wolą obdarzania”.

A poprzez miłość przyjaciół można dojść do miłości Stwórcy, czyli do pragnienia sprawiania zadowolenia Stwórcy.”

Slajd 4

Baal HaSulam, List 47

„...Pragnę przypomnieć wam o znaczeniu miłości przyjaciół właśnie teraz, bardziej niż kiedykolwiek, ponieważ od niej zależy nasze prawo do istnienia, a według niej mierzony jest nasz bliski sukces.

Dlatego odwróćcie się od wszystkich wyobrażonych zajęć i skierujcie swoje serca ku myślom oraz właściwym działaniom, które pozwolą naprawdę połączyć wasze serca w jedno.

Wówczas słowa:

„Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”

urzeczywistnią się w was dosłownie. Ponieważ werset nie traci swojego prostego znaczenia.

Zostaniecie oczyszczeni przez myśl o miłości, która:

„pokrywa wszystkie występki”.

Sprawdźcie mnie w tym.

Zacznijcie naprawdę łączyć się w miłości, a wtedy przekonacie się, że:

„podniebienie zasmakuje”.”

Slajd 5

Rabasz, Artykuł nr 7 (1984)

„Zgodnie z wyjaśnieniem wersetu: «Kochaj bliźniego swego jak siebie samego»”

„Mówimy o ludziach, którzy chcą realizować zasadę:

„Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Ich jedynym zamiarem jest wyjście z miłości własnej i przyjęcie odmiennej natury — miłości do innych.

Chociaż jest to Micwa [przykazanie], które należy wykonywać i do którego człowiek może się zmuszać, miłość pozostaje czymś, co powinno być odczuwane w sercu.

Tymczasem serce z natury sprzeciwia się temu.

Co więc można zrobić, aby miłość do innych dotknęła serca?”

Slajdy 6–7

Rabasz, List 40

„Każdy dar, który człowiek daje swojemu przyjacielowi, jest jak kula wystrzelona w kamień.

Choć pierwsza kula jedynie rysuje powierzchnię kamienia, druga trafiająca w to samo miejsce tworzy już wgłębienie, a trzecia wybija otwór.

Poprzez kolejne strzały otwór staje się coraz głębszą wnęką w kamiennym sercu przyjaciela, gdzie gromadzą się wszystkie dary.

Każdy prezent staje się iskrą miłości, aż wszystkie iskry miłości zgromadzą się w zagłębieniu kamiennego serca i przemienią się w płomień.

Różnica między iskrą a płomieniem polega na tym, że tam, gdzie jest miłość, następuje jej jawne ujawnienie.

Oznacza to ujawnienie przed wszystkimi, że płonie w człowieku ogień miłości.

A ogień miłości spala wszystkie przewinienia, które pojawiają się na drodze.”

Slajdy 8–9

Rabasz, List 40

„Poprzez tarcie serc, nawet tych najtwardszych, każdy wydobędzie ciepło ze ścian swojego serca. To ciepło rozpali iskry miłości, aż powstanie szata miłości.

Wówczas obaj zostaną okryci jednym okryciem, co oznacza, że jedna wspólna miłość będzie ich otaczać i obejmować.

Jak wiadomo, Dwekut [przylgnięcie] jednoczy dwoje w jedno.

Kiedy człowiek zaczyna odczuwać miłość swojego przyjaciela, natychmiast budzą się w nim radość i przyjemność.

Miłość przyjaciela jest dla niego czymś nowym, ponieważ przez całe życie był przekonany, że tylko on sam troszczy się o własne dobro.

Jednak w chwili, gdy odkrywa, że jego przyjaciel troszczy się o niego, budzi się w nim nieograniczona radość.

Od tego momentu nie jest już w stanie zajmować się wyłącznie sobą, ponieważ człowiek może wkładać wysiłek tylko tam, gdzie odczuwa przyjemność.

A ponieważ zaczyna odczuwać przyjemność w trosce o przyjaciela, w naturalny sposób przestaje myśleć wyłącznie o sobie.”

Slajd 10

Baal HaSulam, Szamati, Artykuł nr 225, „Wywyższanie siebie”

„Człowiek nie jest w stanie wznieść się ponad swoje otoczenie.

Dlatego musi czerpać siłę ze środowiska, w którym się znajduje.

Nie ma innej drogi poza Torą i wielkim wysiłkiem.

Jeśli więc człowiek wybiera dla siebie dobre środowisko, oszczędza czas i wysiłek, ponieważ jest prowadzony zgodnie z wpływem swojego otoczenia.”