Μάθημα Δεκάδας - Μάθημα #36. «Το Πνευματικό Νόημα του Πάσχα Σύμφωνα με τη Σοφία της Καμπαλά»
Μάθημα Δεκάδας - Μάθημα #36.
Θέμα: "Το Πνευματικό Νόημα του Πάσχα σύμφωνα με τη Σοφία της Καμπαλά"
Ψάχνω τους Αδελφούς μου
12. RABASH, Άρθρο Νο. 3 (1984), "Αγάπη των Φίλων – 1"
Και κάποιος άνθρωπος τον βρήκε, και ιδού, περιπλανιόταν στο χωράφι. Και ο άνθρωπος τον ρώτησε, λέγοντας, ‘Τι ζητάς;’ Και είπε, ‘Ψάχνω τους αδελφούς μου. Πες μου, σε παρακαλώ, που βόσκουν το κοπάδι τους;’” (Γένεση, 37).
Ένας άνθρωπος που “περιπλανιέται στο χωράφι” αναφέρεται σε ένα μέρος από το οποίο πρέπει να βλαστήσει η σοδειά του χωραφιού για να συντηρήσει τον κόσμο. Και οι εργασίες του χωραφιού είναι το όργωμα, η σπορά και ο θερισμός. Λέγεται γι’ αυτό: “Αυτοί που σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν με χαρά”, και αυτό ονομάζεται “ένα χωράφι που ο Κύριος έχει ευλογήσει”.
Ο Baal HaTurim εξήγησε ότι ένας άνθρωπος που περιπλανιέται στο χωράφι αναφέρεται σε κάποιον που απομακρύνεται από την οδό της λογικής, που δεν ξέρει τον αληθινό δρόμο, που οδηγεί στον τόπο που πρέπει να φτάσει, όπως ένα “γαϊδούρι που περιπλανιέται στο χωράφι.” Και έρχεται σε μια κατάσταση στην οποία νομίζει ότι ποτέ δεν θα καταφέρει να επιτύχει το σκοπό που πρέπει να επιτύχει.
“Και ο άνθρωπος τον ρώτησε, λέγοντας, ‘Τι ζητάς;’” δηλαδή, “Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;” “Και είπε: ‘Ψάχνω τους αδελφούς μου.’” Μένοντας μαζί με τους αδελφούς μου, δηλαδή συμμετέχοντας σε μια ομάδα όπου υπάρχει αγάπη μεταξύ φίλων, θα μπορέσω να ανέβω το μονοπάτι που οδηγεί στον οίκο του Θεού.
Αυτό το μονοπάτι ονομάζεται “δρόμος της προσφοράς,” και αυτός ο δρόμος είναι αντίθετος με τη φύση μας. Για να μπορέσει να το επιτύχει αυτό, δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά μόνο η αγάπη φίλων, μέσω των οποίων ο καθένας μπορεί να βοηθήσει τον φίλο του.
“Και ο άνθρωπος του είπε: ‘Έχουν φύγει από δω.’” Και ο Rashi ερμηνεύει ότι απομακρύνθηκαν από την αδελφότητα, δηλαδή δεν θέλουν να συνδεθούν μαζί σου. Αυτό, τελικά, προκάλεσε τη εξορία του Ισραήλ στην Αίγυπτο. Και για να λυτρωθούμε από την Αίγυπτο, πρέπει να δεσμευτούμε να ενωθούμε με μια ομάδα που θέλει να είναι στην αγάπη των φίλων, και έτσι θα αξιωθούμε για την έξοδο από την Αίγυπτο και την παραλαβή της Τορά.
Το Θαύμα της Εξόδου από την Αίγυπτο
197. RABASH, Άρθρο Νο. 11 (1990), " Τι Σημαίνει Η Τοποθέτηση του Κεριού της Χανουκά στην Αριστερά πλευρά στη Δουλειά"
“Θαύμα” σημαίνει κάτι που ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκτήσει. Δηλαδή, είναι αδύνατο για κάποιον να το αποκτήσει, εκτός αν πρόκειται για θαύμα από ψηλά. Μόνο τότε ονομάζεται “θαύμα”.
Γι’ αυτό, όταν ένας άνθρωπος φτάνει σε κατάσταση που ήδη έχει αναγνώριση του κακού, ότι είναι αδύνατο γι' αυτόν να βγει από την κυριαρχία των εθνών του κόσμου μέσα του, ότι ο «Ισραήλ» μέσα του βρίσκεται σε εξορία κάτω από τα έθνη, και δεν βλέπει κανέναν τρόπο να βγει από τη δύναμή των. Όταν ο Δημιουργός τον βοηθά και τον βγάζει από την εξουσία των εθνών του κόσμου και τον μετατρέπει σε κάτι, έτσι ώστε ο «Ισραήλ» μέσα του να τον κυβερνά, αυτό ονομάζεται «θαύμα».
199. RABASH, Άρθρο Νο. 17 (1990), "Ποια Είναι η Βοήθεια που Λαμβάνει στο Έργο, Εκείνος που Έρχεται προς Κάθαρση:"
Η ικανότητα του ανθρώπου να αλλάξει τη φύση είναι μόνο στα χέρια του Δημιουργού, δηλαδή, Εκείνος έκανε τη φύση και Εκείνος μπορεί να την αλλάξει, και αυτό ονομάζεται “έξοδος από την Αίγυπτο,” που ήταν θαύμα. Γι’ αυτό είναι γραμμένο, “Έλα,” που σημαίνει και οι δύο μαζί, όπως λέμε, “Έλα μαζί,” ομοίως, ο Δημιουργός και ο Μωυσής.
Και Έκραξαν, και Η Κραυγή τους Ανέβηκε στον Θεό από τη δουλειά.
212. RABASH, Άρθρο Νο. 11 (1986), "Η Αληθινή Προσευχή Είναι Για Αληθινή Έλλειψη"
Υπάρχουν δύο προϋποθέσεις για να προσεύχεσαι από τα βάθη της καρδιάς: 1) Το έργο σου πρέπει να είναι ενάντια στη φύση. Δηλαδή, θέλεις να κάνεις τα πάντα μόνο για να προσφέρεις, και θέλεις να βγεις από την φιλαυτία (αυτοαγάπη). Τότε μπορεί να ειπωθεί ότι έχει έλλειψη. 2) Ξεκινά να εξέρχεται από την αυτοαγάπη μόνος του και κοπιάζει γι’ αυτό, αλλά δεν μπορεί να κινηθεί ούτε ένα εκατοστό από την κατάστασή του. Τότε γίνεται αναγκαία η βοήθεια του Δημιουργού και η προσευχή του γίνεται αληθινή επειδή βλέπει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα μόνος του. Τότε, όταν φωνάζει προς τον Δημιουργό να τον βοηθήσει, το ξέρει αυτό από τη δουλειά του, όπως είναι γραμμένο, “Και οι γιοι του Ισραήλ αναστέναξαν εξαιτίας της δουλειάς.” Αυτό σημαίνει ότι δουλεύοντας και θέλοντας να επιτύχουν το βαθμό να μπορούν να προσφέρουν στον Δημιουργό, είδαν ότι δεν μπορούσαν να βγουν από τη φύση τους έτσι προσευχήθηκαν από τα βάθη της καρδιάς τους.
215. Ζοχάρ για Όλους, Σέμοτ [Έξοδος], "Αναστεναγμός, Κραυγή και Φωνή", Αριθ. 354
Πώς διαφέρουν η φωνή και η κραυγή; Φωνή (κατακραυγή) υπάρχει μόνο στην προσευχή, όπως ειπώθηκε, “Άκουσε την προσευχή μου, Κύριε, και άκου τη φωνή μου,” και επίσης, “Σε Σένα, Κύριε, είναι η κατακραυγή μου,” και “Η κραυγή μου είναι προς Εσένα, και Εσύ θα με γιατρέψεις.” Έτσι, κραυγή σημαίνει λόγια προσευχής. Κραυγή σημαίνει κλάμα χωρίς να πεις κάτι, είσαι άφωνος. Η κραυγή είναι ανώτερη, επειδή η κραυγή είναι μέσα απο την καρδιά. Είναι πιο κοντά στον Δημιουργό από μια προσευχή ή έναν αναστεναγμό, όπως είναι γραμμένο, “Διότι αν κραυγάξουν προς Εμένα, σίγουρα θα ακούσω την κραυγή τους.”
Αναστεναγμός, κραυγή και φωνή είναι σκέψη, φωνή, ομιλία — Μπίνα, ΖΑ και Μαλχούτ. Επομένως, μια κραυγή στην οποία δεν υπάρχει λόγος είναι πιο αποδεκτή στον Δημιουργό από την προσευχή με λόγια, επειδή ο λόγος αποκαλύπτεται και υπάρχει προσκόλληση σε αυτόν, αλλά η κραυγή, της οποίας η αποκάλυψη υπάρχει μόνο σε μια καρδιά που κλαίει, δεν έχει πρόσβαση στους κατηγόρους της. Είναι επίσης πιο αποδεκτή από τον αναστεναγμό επειδή αποκαλύπτεται μόνο στη σκέψη αυτού που αναστενάζει, που είναι Μπίνα, και ένας κατώτερος δεν μπορεί να προσκολληθεί σωστά στον Δημιουργό μέσω αυτής. Γι’ αυτό μια κραυγή είναι πιο αποδεκτή.
Με Βιασύνη
240. RABASH, Άρθρο Νο. 13 (1987), “Γιατί Η Εορτή των Άζυμων Λέγεται Πάσχα”
Γιατί το Πάσχα ονομάζεται “βιασύνη”; Σύμφωνα με ό,τι ερμηνεύει ο RASHI, το Πάσχα ονομάζεται “βιασύνη” επειδή ο Δημιουργός πήδηξε και πέρασε από Αιγύπτιο σε Αιγύπτιο, και το Ισραήλ στη μέση, ξέφυγε. Βλέπουμε ότι το να πηδήξει στο τέλος σημαίνει ότι επιτάχυνε το τέλος, σα να μην είχε έρθει ακόμα η ώρα. Επειδή επιτάχυνε ο ίδιος, γι’ αυτό το Πάσχα ονομάζεται “βιασύνη.” Είναι σαν να έπρεπε να βιαστεί ώστε οι Αιγύπτιοι που ήταν ανάμεσα στους Ισραηλίτες να μην ξυπνήσουν, επειδή δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα τους να διορθωθούν. Γι’ αυτό επιτάχυνε ο ίδιος και έσωσε ό,τι μπορούσε να σώσει. Δηλαδή, μόνο το Ισραήλ έλαβε διόρθωση και όχι οι Αιγύπτιοι. Γι’ αυτό ονομάζεται “βιασύνη.”
252. Ντεγέλ Μαχανέχ Εφραΐμ, Μπο (Έλα Εδώ/Μέσα)
Και τα ζώα μας θα έρθουν μαζί μας· ούτε μία οπλή δεν θα μείνει πίσω... Όλα όσα έχει κανείς, δούλοι και υπηρέτες, ζώα, και ακόμα και όλα τα σκεύη του είναι σπινθήρες του, που ανήκουν στη ρίζα της ψυχής, και πρέπει να τα ανυψώσει στη ρίζα τους... Και όλοι οι ταπεινοί σπινθήρες είναι προσκολλημένοι από το ξεκίνημα ως το άπειρο. Όταν κάποιος, από τον οποίον προέρχονται από τη ρίζα της ψυχής, ανεβαίνει, όλοι ανεβαίνουν μαζί του, και όλα είναι με την αληθινή προσκόλληση.
Το Άλμα του Ναχσόν
261. Γιαλκούτ Σιμόνι, Έξοδος, Κεφάλαιο 14, Στοιχείο 234
Όταν το Ισραήλ στάθηκε δίπλα στη θάλασσα, ο ένας είπε, “Εγώ δεν θα κατέβω,” και ο άλλος είπε, “Εγώ δεν θα κατέβω.” Ενώ στέκονταν και έψαχναν συμβουλή, ο Ναχσόν γιος του Αμμιναδάβ πήδηξε και έπεσε στα κύματα της θάλασσας. Γι’ αυτόν λέγεται, “Σώσε με, Θεέ μου, γιατί τα νερά έφτασαν μέχρι τον λαιμό [ψυχή].”
262. Ραμπάς, Άρθρο Νο. 1 (1986), "Ο Μωυσής Πήγε"
Κάποιος που έχει ήδη ξεκινήσει το έργο, δεν λέει ότι θα περιμένει μέχρι ο Δημιουργός να του δώσει την επιθυμία να κάνει το ιερό έργο, ώστε να μπορέσει να αρχίσει να εργάζεται. Αντίθετα, δεν θέλει να περιμένει επειδή η λαχτάρα του να εργαστεί για να φτάσει στην αλήθεια τον ωθεί μπροστά, παρόλο που δεν βλέπει ότι δεν θα έχει την ικανότητα να προχωρήσει μόνος του, όπως ο Ναασών.
Ωστόσο, βλέπει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει αυτό το έργο και φοβάται ότι το βάρος της βασιλείας των ουρανών, που τώρα κουβαλά, αρχίζει να πέφτει από πάνω του, έτσι αρχίζει να φωνάζει για βοήθεια, καθώς βλέπει ότι κάθε φορά, το βάρος που έχει αναλάβει αρχίζει να πέφτει.
Το Σχίσιμο της Ερυθράς Θάλασσας
263. Ζοχάρ για Όλους, ΜπεΣαλιάχ [Όταν ο Φαραώ Έστειλε], "Και ... Πήγε, Και Ήρθε, Και ... Άπλωσε", Στοιχεία Νο. 178-179
178) Εκείνη την ώρα που ο Ισραήλ είχε στρατοπεδεύσει δίπλα στη θάλασσα, είδαν πλήθη πολλά, πολλούς στρατιώτες και πολλά στρατόπεδα — από πάνω και από κάτω. Όλοι μαζί συγκεντρώθηκαν εναντίον του Ισραήλ. Τότε άρχισαν να προσεύχονται μέσα από τη θλίψη τους.
179) Εκείνη τη στιγμή, ο Ισραήλ έβλεπε αντιξοότητες από όλες τις πλευρές. Η θάλασσα με τα ορμητικά της κύματα ήταν μπροστά τους, πίσω τους ήταν όλοι οι άρχοντες, όλα τα στρατόπεδα της Αιγύπτου, και πάνω τους υπήρχαν πολλοί συκοφάντες. Άρχισαν να φωνάζουν προς τον Δημιουργό.
Υμνώντας την Έξοδο από την Αίγυπτο
Ζοχάρ για Όλους. Μπο, Στοιχεία Νο. 179-180
179) ...Η αιώνια υποχρέωση του ανθρώπου είναι να υμνεί και να δοξολογεί την έξοδο από την Αίγυπτο. Κάθε άνθρωπος που διηγείται την ιστορία της εξόδου από την Αίγυπτο και χαίρεται με αυτή την ιστορία θα χαρεί με τη Σεχινά (που είναι χαρά από όλες τις πλευρές) στον επόμενο κόσμο. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που χαίρεται με τον κύριό του, και ο Δημιουργός χαίρεται με αυτή την αφήγησή του.
180) Όταν ο Δημιουργός συγκαλεί την παρέα Του και τους λέει: “Πηγαίνετε και ακούστε την ιστορία της δοξολογίας Μου, που διηγούνται τα παιδιά Μου, και χαρείτε για τη λύτρωσή Μου”, τοτέ όλοι έρχονται, συγκεντρώνονται και ενώνονται με τον Ισραήλ, και ακούνε την ιστορία της δοξολογίας, χαίρονται με την απόλαυση της λύτρωσης από τον Κύριό τους, και έρχονται να ευχαριστησούν τον Δημιουργό για αυτά τα θαύματα και τα μεγαλεία Του, και Τον ευχαριστούν για το άγιο έθνος που έχει στη γη. Και χαίρονται με τη χαρά της λύτρωσης του Κυρίου τους.