Επιλέγοντας ένα καλό περιβάλλον

«Σε γενική εξέταση, βρίσκουμε ότι υπάρχουν μόνο δύο εντολές που πρέπει να ακολουθούμε στην κοινωνία. Αυτές μπορούν να ονομαστούν 1) «λήψη» και 2) «απoνομή ή δωρεά». Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέλος πρέπει, από τη φύση του, να λαμβάνει τις ανάγκες του από την κοινωνία και πρέπει να ωφελεί την κοινωνία μέσω της εργασίας του για την ευημερία της. Και αν κάποιος παραβεί μία από αυτές τις δύο εντολές, θα τιμωρηθεί αμείλικτα.»

Μπαάλ ΧαΣουλάμ, Το άρθρο της Ειρήνης.

Οι Καβαλιστές γράφουν αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως εγχειρίδια χρήστη για πνευματική ανάπτυξη, αν και μερικές φορές σε ακόμα μη επιτευγμένες έννοιες σε μια δύσκολη να κατανοηθεί γλώσσα, και μερικές φορές μπορεί να φαίνεται πολύ απλό. Πάντα αφορά είτε τη «λήψη» είτε τη «απoνομή».

Υπάρχει μια έννοια που ονομάζεται νόμος της ισοδυναμίας μορφής, δηλαδή να μοιάζει ή να είναι ισοδύναμη με τις ιδιότητες του Δημιουργού, που με μία λέξη είναι η απoνομή. Και το δημιουργημένο ον είναι αντίθετο στην ιδιότητα της λήψης. Όταν είμαστε ισοδύναμοι, γινόμαστε κοντά, και είμαστε απομακρυσμένοι όταν είμαστε αντίθετοι.

Προέκυψε μια ερώτηση κατά τη διάρκεια ενός από τα μαθήματα σχετικά με το θέμα: Είναι το περιβάλλον που μπορεί να βοηθήσει να μειωθεί η απόσταση από τις ιδιότητες του Δημιουργού;
Αυτό ακριβώς βλέπουμε στο παραπάνω απόσπασμα από τον Μπαάλ ΧαΣουλάμ, αλλά τι σημαίνει να τιμωρείσαι για κάτι που δεν είναι ακόμα γνωστό ή κατανοητό. Όταν το σημείο στην καρδιά ξυπνά, η επιθυμία να μοιάσει στις ιδιότητες του Δημιουργού (να φτάσει στην απoνομή), και συνειδητοποιούμε ότι είμαστε η βούληση να λάβουμε, τότε αρχίζει η διαδικασία, τότε αρχίζει η διαδικασία, καθώς η συνειδητοποίηση ότι κάποιος είναι ολοκληρωτικά η βούληση να λάβει είναι συνειδητοποίηση επίσης ότι υπάρχει μια διαφορετική ποιότητα της επιθυμίας να δώσει. Αυτή είναι «η υπεροχή του φωτός από το σκοτάδι».

Λοιπόν, πώς μαθαίνουμε τι είναι η απoνομή;

Ο Ραβάς γράφει, «Ένας άνθρωπος έχει μια επιθυμία για πνευματικότητα μέσα του, που προέρχεται από τον ίδιο. Με άλλα λόγια, ακόμα και όταν είναι μόνος και δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω του να τον επηρεάσουν, ή από τους οποίους να απορροφήσει κάποια επιθυμία, λαμβάνει έναν ξύπνημα και επιθυμεί να είναι ένας υπηρέτης του Δημιουργού. Αλλά η δική του επιθυμία δεν είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη ώστε να μην χρειάζεται να την ενισχύσει για να μπορέσει να εργαστεί με αυτήν για να επιτύχει τον πνευματικό στόχο. Επομένως, υπάρχει ένας τρόπος — όπως στην υλικότητα — να ενισχύσει αυτήν την επιθυμία μέσω ανθρώπων απ’ έξω που θα τον εξαναγκάσουν να ακολουθήσει τις απόψεις τους και το πνεύμα τους.»

Και συνεχίζει ακριβώς για τη σημασία της επιλογής ενός καλού περιβάλλοντος ως ομάδα μελέτης, «Αυτό γίνεται με τη σύνδεση με ανθρώπους τους οποίους βλέπει ότι επίσης έχουν μια ανάγκη για πνευματικότητα. Και η επιθυμία που έχουν αυτοί οι άνθρωποι απ’ έξω προκαλεί μια επιθυμία σε αυτόν, και έτσι λαμβάνει μια μεγάλη επιθυμία για πνευματικότητα. Με άλλα λόγια, εκτός από την επιθυμία που έχει από μέσα, λαμβάνει μια επιθυμία για πνευματικότητα που γεννιέται σε αυτόν, και τότε αποκτά μια μεγάλη επιθυμία με την οποία μπορεί να επιτύχει τον στόχο.»

Βλέπουμε εδώ ότι ο τρόπος μας να ενισχύσουμε την επιθυμία για την ιδιότητα της απoνομής είναι μέσω του περιβάλλοντος, από άλλους μπορούμε να αποκτήσουμε και να μεγαλώσουμε την επιθυμία να ανακαλύψουμε τον Δημιουργό, από τη μικρή αρχική μας επιθυμία μπορούμε να αυξήσουμε αυτή την επιθυμία σε υψηλότερα επίπεδα - να ανακαλύψουμε τον Δημιουργό σε μεγαλύτερο βαθμό - σε κάτι που δεν θα ήταν εφικτό μόνος.

Λαμβάνουμε αρκετή επιθυμία να αρχίσουμε, αλλά για να φτάσουμε στο στόχο πρέπει να ενισχύσουμε την επιθυμία, η οποία γεμίζει το ντεπόζιτο καυσίμων μας για να συνεχίσουμε τον δρόμο, και το κάνουμε αυτό με άλλους. Αυτοί ψάχνουν για μένα, και εγώ ψάχνω για αυτούς, και αν συνδέσουμε τις επιθυμίες μας τότε έχουμε μια μεγάλη επιθυμία να προχωρήσουμε προς τον στόχο με το μοναδικό μας κομμάτι του πάζλ.